สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งหลบหนีกลุ่มนายพรานซึ่งตามล่าอย่างไม่ลดละไปจนพบคนตัดไม้คนหนึ่ง มันจึงขอให้คนตัดไม้ช่วยเหลือ คนตัดไม้บอกให้มันไปซ่อนตัวหลังเพิงที่พักของเขา สักพักใหญ่กลุ่มนายพรานผ่านมาทางนั้นพอดี พวกเขาถามคนตัดไม้ว่าเห็นสุนัขจิ้งจอกผ่านมาทางนี้หรือไม่ คนตัดไม้ตอบว่าไม่เห็น แต่ขณะเดียวกันเขาแอบใช้หัวแม่มือชี้ไปทางเพิงที่พักเขาด้วย บังเอิญนายพรานไม่ทันได้สังเกตเห็น จึงพากันมุ่งหน้าไปทางอื่น
เมื่อสุนัขจิ้งจอกเห็นว่าปลอดภัยแล้ว มันจึงออกจากที่ซ่อนและเดินจากไปเงียบๆ คนตัดฟืนเห็นดังนั้นจึงพูดว่า
“ข้าอุตส่าห์ให้ที่ซ่อนเจ้า แต่เจ้ากลับเดินจากไปเฉยๆ จะขอบใจข้าสักคำก็ไม่มีเลยนะ”
“ผมอยากขอบใจท่านมากๆ เลย” สุนัขจิ้งจอกตอบ “ แต่บังเอิญผมเห็นมือของท่านไม่ตรงกับปาก ผมเลยทำใจลำบากขอรับ”
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.....ฯลฯ
(ประเภทรองหัวหน้าแอบทำแล้วหัวหน้าบอกว่าไม่ใช่นโยบายนี่จะเข้าข่ายหรือเปล่าหนอ)
