วัฒนธรรมอินเดีย : ทางชีวิต 15

  ติดต่อ

  กงล้อแห่งพุทธธรรมได้หมุนขึ้นเป็นจุดแรกที่สารนาถ  

             เวลาที่เมืองพาราณสีประเทศอินเดียกับเมืองไทย...หลังเราประมาณ  1  ชั่วโมงครึ่งครับ

ใกล้รุ่งวันหนึ่งเมื่อ  2549 ปีผ่านมาแล้ว...ลูกเศรษฐี...ชายหนุ่มเดินตรงจากบ้านมุ่งสู่ป่าอิสิ

ปตนมฤคทายวัน...

            ขณะนั้น...พระพุทธเจ้าเสด็จเดินจงกรมอยู่...ได้ยินชายหนุ่มบ่นมาว่า..

ที่นี้วุ่นวายหนอ...ที่นี้ขัดข้องหนอ...พระพุทธเจ้าตรัสขึ้นท่ามกลางความมืดนั้นว่า...ที่นี้

ไม่วุ่นวาย...ที่นี้ไม่ขัดข้อง...ขอเชิญท่านเดินมาทางนี้เถิด...

             บุรุษนั้นได้เดินตามเสียงแห่ง

พุทธธรรม...ซึ่งเป็นผู้พ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง...เขาถอดรองเท้าทองคำคู่นั้นไว้แล้วเข้าไปสู่

พุทธสถาน...เขาแนะนำตัวเองว่า...ชื่อ  ยสะ  บุตรชายของเศรษฐีเมืองพาราณสีแม่ชื่อนางสุชาดา...ผู้ที่ถวายก้อนข้าวพร้อมถาด...ที่พุทธคยา...นั้นเองครับ

          และถนนพุทธภูมิหรือพุทธโคดม...ต้นทางก็เป็นบ้านของพระยสะ...ระยะทางประมาณ  9  กิโล  ดังกล่าวแล้วครับ

          ที่นี้...ยังเป็นจุดกงล้อแห่งพุทธธรรมได้หมุนขึ้นแล้วเป็นแห่งแรก...มีการส่งพระอรหันตสาวก  60  รูป  ออกไปประกาศพุทธธรรม...เพื่อประโยชน์และความสุขของ

พหุชน...ชาวโลก...

           ปัจจุบัน...เหลือเพียงร่องรอยแห่งความเจริญรุ่งเรืองในอดีต...ผมเดินอยู่บริเวณนั้น

เหมือนทะลุผ่านกาลเวลา...ช่วงพุทธกาล...จินตนาการเห็นภาพอดีต...เหล่านั้นด้วยความ

ชื่นชม...และน้อมคารวะ...ต่อสิ่งที่ถูกต้องดีงามทั้งหลายเหล่านั้น...ด้วยความจริงใจ...

โปรดติดตามตอนต่อไป  ด้วยความปรารถนาดี

จาก...umi  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

หมายเลขบันทึก: 45923, เขียน: , แก้ไข, 2012-02-11 15:42:08+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #แนวคิดทางปรัชญาและศาสนา

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (2)

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะอาจารย์...

การไปอยู่ในสถานที่จริงพร้อมรำลึกถึงเรื่องเล่าที่ผ่านมา...ก็อาจทำให้เรารู้สึกซึมซาบ...เสมือนว่าได้ย้อนไปในอดีตนั้น...

....

เมื่อกะปุ๋มตามไปย้อนรอยจริง...คงอาจได้ร่วมรู้สึกอย่างที่อาจารย์...รู้สึกก็อาจเป็นได้นะคะ...

ด้วยความศรัทธาคะ

กะปุ๋ม

สวัสดีครับ  คุณกะปุ๋ม

อาจเป็นเช่นนั้น...ในความเป็นมนุษย์โลก...เพราะ

สิ่งที่เหมือน ๆ กัน...ทำให้เราเข้าใจกัน...เช่น...ความหิว...ความดีใจ...สิ่งที่ต่างกัน...เช่น...อยู่คนละมุม...ขอบประเทศ...ทำให้เราสนใจกัน...

และในโลกนี้สิ่งที่ไม่เคยล้าสมัยเลยคือรอยยิ้มที่เรามีให้แก่กัน...ให้หมด...ก็ได้หมด...ถ้าเก็บหมด...ก็สูญหมด...ครับ

ด้วยความปรารถนาดี

จาก...umi