ชีวิตยิ่งกว่าโอชิน

ตั้งแต่ลืมตามองโลกใบนี้  มีแม่ 2 คน แม่ที่คลอดเราออกมากับแม่ในทะเบียนบ้าน(ยาย)แต่พ่อมีแค่คุณตา เกิดมาไม่เคยอยู่ในอ้อมกอดพ่อเลย แม่บอกว่าพ่อบอกได้แค่ว่า ถ้าเราเป็นลูกของพ่อจริงขอให้เราเป็นคนดี แต่ถ้าไม่ใช่ก็ขอให้เราเป็นคนไม่ดีไม่รักแม่ แต่หน้าเราก็เหมือนพ่อนะ เกิดมาเป็นลูกของตากับยาย ไม่มีวันเกิด เดือนเกิด แม่บอกแค่ว่า คลอดตอนเกี่ยวข้าว เวลามีคนถามว่าเกิดวันไหน(บอกแค่ว่าเกิดตอนเกี่ยวข้าว) โตมาในอ้อมกอดยายกับตา จนแม่พาไปอยู่กับพ่อใหม่เหมือนได้เกิดอีกครั้งมีพ่อกับเขาแล้ว แม่พาฉันไปอยู่ข้างๆบ้านพ่อ ฉันเห็นพ่อทุกวันแต่ไม่ได้เรียกคำว่าพ่อเลย เรียกได้แค่ลุง ทำไมฉันถึงรู้ว่าเขาเป็นพ่อ เพราะฉันหน้าเหมือนพ่อมีแต่คนล้อฉันจนฉันต้องร้องไห้มาถามแม่ทุกครั้งเลย ย่าไม่รักฉันเลยแม้แต่ข้าวยังไม่ให้กินเลยต้องไปอยู่ที่ไร่ตลอด จนแม่มีน้องๆอีกสองคน ฉันเห็นเพื่อนๆได้เรียนหนังสือฉันอยากเรียนมาก เพราะต้องเลี้ยงน้อง จนฉันได้ไปโรงเรียนแต่เป็นโรงเรียนประจำที่อยู่อีกหมู่บ้าน คิดถึงแม่มากเลย เรียนจนถึงม.1 ฉันได้ย้ายโรงเรียนไปเรียนที่โคราช  เป็นโรงเรียนวัดมีนักเรียนทั้งหมดประมาณสามร้อยกว่าคน มีหลวงพ่อคอยดูแล หลวงพ่อเป็นทั้งพ่อและแม่ดูแลพวกเราทุกคนมีหลายคนถามฉันว่าทำไมถึงต้องไปไกลขนาดนั้น ฉันตอบได้แค่ว่าฉันอยากเรียนหนังสือ และฉันคิดเสมอว่าฉันจะต้องเรียนให้จบให้ได้ แต่บ้านเราจนซิ ทำยังไงดี  ฉันเลยได้เรียนโรงเรียนวัดมาโดยตลอดจนจบมัธยมปลายตอนอยุ่มอปลายนะมาพักที่หอพักเป็นหอคริตส์ ฉันโชคดีกว่าคนอื่นที่ว่าฉันได้เรียนหนังสือและมีคนคอยช่วยเหลือฉันตลอดมา ตอนจะจบมอปลายนะอยู่ๆมีคนตั้งเยอะมาที่หอฉัน เป็นฝรั่งหมดเลย เขามาแล้วพวกเราทำอาหารรอเขา เขาก็ถามว่ามีใครอยากเรียนอะไร ฉันก็ยกมือขึ้นและพูดว่าอยากเป็นพยาบาล แต่ฉันสมัครเทคนิคการแพทย์มหาวิทยาลัยนเรศวรพะยา(มหาวิทยาลัยพะเยา) เขาก็คุยกันภาษาอังกฤษ(งงมาก) พอตอนกินข้าวเย็นเขาก็ประกาศว่าเขาอาจจะส่งคนในหอหนึ่งคนเรียน แล้ววันนี้เขาจะเอาเงินให้จำนวนหนึ่ง แล้วเขาก็ประกาศชื่อฉัน ตอนนั้นทั้งดีใจหลายๆอย่าง ฉันก็พูดได้แค่ว่า thank you very much ฉันได้เงินมาสามพัน เป็นค่าเดินทางมารายงานตัวที่มหาวิทยาพะเยา กว่าฉันจะได้มาเรียนที่นี่นะ มีอุปสรรคเยอะมากคือว่า ใบสมัครที่ส่งให้อาจารย์ที่โรงเรียนนะอาจารย์เอาเงินพวกเราไปใช้หมดเลย และยิ่งกว่านั้นไม่ได้ส่งใบสมัครเรามาที่มอด้วย ตอนผลออกนะ โรงเรียนเราไม่ติดสักคนพวกเรางงมาก เพราะเวลาไม่ติดจะลงว่าเพราะอะไรไม่ติด แต่โรงเรียนเราไม่มีอะไรเลย เพื่อนๆเลยไปถามอาจารย์แนะแนว แล้วเรื่องราวก็มาคือเรียกทุกคนที่ลงมน.พะเยามาประชุม แล้วเรียกอาจารย์ที่เกี่ยวข้องมาด้วย สุดท้ายตัวแทนต้องมาหาอาจารย์ที่พะเยา(ฉันมาด้วย) มาปรึกษาแต่ก็ไม่ได้อะไรเลย พอดีว่ามีคนไม่มารายงานตัว อาจารย์เลยติดต่อกลับมาให้ส่งใบสมัครมาใหม่ด่วน  สรุปโรงเรียนฉันติด 15 คน ฉันติดสาขาเทคนิคการแพทย์คนเดียว สุดท้ายมีคนเอาแค่ 8 คน ตอนมาเรียนจริงเหลือ 6 คน  แต่ปัญหาไม่มีแค่นั้นอีกเยอะเลย แต่ไม่สามารถเปิดเผยได้ทำให้โรงเรียนฉันเสียครูใหญ่ที่ใจดีไปหนึ่งคนแลกกับการที่ฉันได้มาเรียนที่นี่ มหาวิทยาลัยพะเยา ทั้งดีใจและเสียใจรวมกันเลย

เฮ้อ!!!!!!!!!! อ่านหนังสือสอบก่อนนะ  พี่น้องของฉัน มี 5 คน ฉันเป็นพี่ใหญ่