ซินจ่าว โตยเตนหล่าหน่อย โตยหล่าทื่อกี๋เอ่อเชื่องได่ฮอคมหิดล (คำแปล สวัสดีค่ะฉันชื่อหน่อยฉันเป็นเลขา ณ มหาวิทยาลัยมหิดล)

สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล เปิดอบรมภาษาเพื่อนบ้าน ได้แก่ ภาษาเวียดนาม ภาษาเขมร ภาษาลาว ภาษาพม่า ภาษามาเลเซีย ภาษาจีน ภาษาฮินดี ให้กับบุคคลภายนอกที่สนใจเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อนบ้านเป็นประจำทุกปี และบุคลากรสถาบันฯ ที่สนใจเข้าร่วมอบรม ทางสถาบันฯ ก็เปิดโอกาสให้เข้ารับการอบรมโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ผู้เขียนซึ่งเป็นบุคลากรในสถาบันฯ เป็นคนหนึ่งที่สนใจเข้ารับการอบรมด้วย เมื่อปี พ.ศ. 2550 ผู้เขียนจึงสมัครเข้ารับการอบรมภาษาเวียดนามเบื้องต้น ซึ่งผู้เขียนไม่เคยมีพื้นฐานการเรียนภาษาเวียดนามมาก่อนแต่มีความสนใจเนื่องจากอยากไปเที่ยวประเทศเวียดนาม อาจารย์ผู้สอนภาษาเวียดนาม คือ รองศาสตราจารย์ ดร.โสภนา ศรีจำปา และอาจารย์ Nguyen Ngoc Binh ซึ่งเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยในประเทศเวียดนามและเป็นนักศึกษาปริญญาเอกสาขาภาษาศาสตร์ ผู้เขียนลงเรียน course แรกอาจารย์สอนพื้นฐานการออกเสียง สอนประโยคที่ใช้ในชีวิตประจำวัน และสอนโครงสร้างไวยกรณ์ ผู้เขียนเพิ่งเรียน course แรกได้ไม่เท่าไหร่ อาจารย์โสภนาก็ให้ผู้เขียนลองแปลบทความภาษาเวียดนามเรื่อง อาหารเมืองฮเว้ เพื่อลงตีพิมพ์ในสารเวียดนาม ผู้เขียนไม่มีความมั่นใจในตัวเองในเรื่องการแปลเลย อาจารย์โสภนาจึงให้ฝึกโดยหาบทความภาษาเวียดนามมาให้ แล้วมีภาษาอังกฤษด้วย ผู้เขียนจึงฝึกแปลโดยหาคำศัพท์ภาษาเวียดนามแล้วลองแปลก่อน จากนั้นจึงดูความหมายจากภาษาอังกฤษจากในบทความด้วย และลองปรึกษาอาจารย์ Nguyen Ngoc Binh ให้ตรวจสอบความถูกต้อง จากการแปลบทความลงตีพิมพ์สารเวียดนามฉบับแรก ก็ได้มีโอกาสแปลลงฉบับที่ 2 ฉบับที่ 3 เรื่อยๆ เนื่องจากในบล็อกไม่สามารถพิมพ์ภาษาเวียดนามได้ ผู้เขียนจึงขอนำไฟล์สแกนบทความเรื่องอาหารเมืองฮเว้ที่ผู้เขียนแปลลงสารเวียดนามฉบับแรกมาใส่ไว้ในบล็อก

 

 

ผู้เขียนขอขอบพระคุณอาจารย์โสภนาที่ให้โอกาสผู้เขียนได้ฝึกฝนตัวเองหลายๆ อย่าง การเรียนภาษาเวียดนามของผู้เขียนผ่านมา 4 ปีแล้ว ทำให้หลงลืมไปบ้าง แต่ความรู้ทุกอย่างสามารถรื้อฟื้นได้หากได้กลับมาฝึกฝน และทบทวน