ลืมกันหรือยังคะ...."เป้ายิงฉุบ"... ที่สมัยก่อนเราคุ้นเคย...แต่ปัจจุบัน..เด็ก ๆ เขาจะมีบทร้องแปลก ๆ ก่อนที่จะออกนิ้วเป็น
- กรรไกร
- กระดาษ
- ฆ้อน
ครูปอชอบนั่งดูเวลาเด็กเล่นกัน..เป็นความสุขอย่างหนึ่ง...ซึ่งมักจะได้ยินบทร้องแปลก ๆ วันนี้ก็อีกเช่นกันค่ะ...พอได้ยินจึงรีบหยิบกระดาษมาจดเพื่อนำมาให้อ่านกัน...
....ยี ยี่ ยี้ ....ยา ย่า ย้า
....คุณแม่ซักผ้า...คุณยายสระผม
....ลูกอมโบตัน ยาสีฟันคอลเกต
....สบู่วิเศษ วิเศษเต็มตัว
....คุณแม่นอนหลับ คุณยายเป็นลม
....กระต่ายสวดมนต์ รับศิลรับพร
....จระเข้รูปหล่อ เหลือเราสองคน
....ปัก กะ เป้า ยิง ฉุบ......
โอ้...กว่าจะออกนิ้วกันได้...ท่องกันซะ...รอตั้งนาน...แต่ก็นับว่าเป็นวิวัฒนาการของบทร้อยกรอง...ที่ฟังเราก็เพลินดี.....จะร้องเล่นอย่างไร...ยุคสมัยใด...ภาษาไทยก็สวยงาม...อ่อนโยน...ทำให้มีความสุขเสมอ.....
.........ท่านคิดอย่างไรกันบ้างคะ......
