ผังหรอยจวน วรรณกรรมชาวใต้ นายประทีป วัฒนสิทธิ์ ผู้ประพันธ์
หมีที่ดอยอย่างไรใคร่รู้หนา เห็นเขาว่าขนดำขำไม่หาย
หมีที่ดอยขนหยิกมั่วทั่วทั้งกาย ชื่อมากมาย "หมียุ่งดอย" "หมีลอยธาร"
ใช่หมีดอยขนตรงคงไม่หยิก เส้นสือดิกบางเบาเขาไขขาน
ขนรุยสุ้ยมักมีสีน้ำตาล แต่ที่วานหน้าโพโอ้สีนิล
อธิบายคำถิ่นใต้
สื้อ — ตรง
สื้อดิก — ดิก (เป็นคำขยาย) หมายถึง มาก แน่นอน
รุยสุ้ย — ยุ้งเหยิง,หยุกหยิก,ไม่เป็นระเบียบ,เกะกะ
วาน — ก้น
หน้าโพ — หน้าผาก (ใช้กับสัตว์)
ท่านสนใจเรื่อง ๆ อื่น ๆ มีหลากหลายครับ กรุณาคลิก http://www.nature-dhrama.com
