เสียงวิ่งอึกกะทึก บนบันไดไม้ระหว่างชั้นล่างกับชั้นบน นั่งอยู่ในห้องเล็กชั้นบน เสียงดังถนัดเชียว เป็นเสียงของเด็กสองคน ลูกคนโต สิบหกขวบ กับคนเล็ก ห้าขวบ ผู้ชายทั้งคู่ หัวเราะกันสนั่น ด้วยเรื่องอะไรไม่รู้ได้ แต่ก่อนจะมานั่งห้องเล็กชั้นบน ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ เดินผ่านโถงห้องล่าง เห็นสองคนกำลังดูหนังญี่ปุ่นแปลงร่างกัน คำว่าหนังแปลงร่าง ก็พึ่งเคยได้ยินจากเจ้าตัวเล็กนั่นแหละ นึกถึงสมัยก่อน เรียกหนังไอ้มดแดง ว่าไอ้มดแดง เรียกหนังยอดมนุษย์ ว่ายอดมนุษย์ พอได้ยินลูกเรียกว่าหนังแปลงร่างก็นึกขำๆ ดีแฮะ เป็นคำที่สื่อความหมายได้ชัดเจนดีทีเดียว ตอนหลังเวลาคุยกับลูก ก็จะเรียกว่าหนังแปลงร่างด้วยเช่นกัน
กลับมาที่เสียงหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ใส กังวาน เหมือนมีความสุขเต็มที่ เหมือนกับจะแย่งอะไรกันสักอย่าง แล้วชวนนึกขำไปด้วย นึกถึงบางวัน บางทีก็ทะเลาะกัน บางทีก็หัวเราะชวนหัวกัน ความรักของคนเป็นเรื่องที่แปลกจริง รักแต่ทะเลาะ รักแล้วก็ยิ้ม รักแล้วอารมณ์ดี มีความสุข อย่าว่าแต่ลูกๆ ไม่เว้นแม้แต่พ่อกับแม่ก็เป็นเหมือนกัน
พ่อลูกลูก
2554
