เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2554 กลับบ้านไปหาแม่  และมีโอกาส ได้ไปวัดหูช้าง  ที่อำเภอบางกรวย  สิ่งที่พบวัดนี้ก็คือ  ประเพณี  "ทอดผ้าป่า"  ... "ในทุกวันแม่"  นับเป็นโอกาสดีที่ได้เห็นกองผ้าป่า พุ่มโต ๆ จำนวนพุ่มผ้าป่ามากมายจนรู้สึกเป็นปลื่มไปกับการมุ่งมั่นในศรัทธา  จนเป็นที่มาของการทำบุญ

ที่วัดยังมีอาหารไว้บริการฟรีตลอดงาน  จากร้านค้าต่าง ๆ ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสสมกับเป็นงานบุญจริง ๆเสียดายที่ไม่ได้หยิบกล้องในรถลงไปด้วย  ครั้นจะไปหยิบก็ต้องเดินไปที่รถซึ่งจอดไกลและแดดร้อนเสียด้วย 

เดินเตร็ดเตร่  ไปที่ตู้วัตถุมงคล หนึ่งในนั้นจะเป็นตะกรุด"ชาตรี"  บูชามาหลายดอกแจกหลาน ๆ ซึ่งเขาว่าเหนียวนักเชียว...

...แม่ค้อนให้น้อย ๆ ยิ้มหน่อย ๆ ...พร้อมกับบ่นว่า.."ได้ของเหนียว ๆ ไป .. เดี๋ยวก็พากันไปตีกันหัวล้างข้างแตกหรอก...ทุกคนหัวเราะ  ก็รู้อยู่นี่คะว่า..หลาน ๆ น่ะ..ไม่มีใครเกเรหรือมีนิสัยที่จะไปทะเลาะกับใครหรอก...

....วัตถุมงคล..มีไว้เป็นมงคล...ไม่ได้มีไว้ทดลอง....ตามพุทธคุณที่เล่าขาน...

นำภาพมาฝากค่ะ