ครับ จากการที่ผมได้สนทนากับผู้อำนวยการโรงเรียนท่านหนึ่งในเรื่องการบริหารสถานศึกษา ทำให้ผมได้เกิดแนวคิดอย่างหนึ่งขึ้นมาในสมองอันน้อยนิด เต็มไปด้วยขี้เลื่อยของผม ก็เลยอยากจะระบายออกมาเป็นตัวอักษร เพื่อเป็นการลับสมองให้ขี้เลื่อยได้ไหลออกจากสมองของผม
พอเอ่ยชื่อเรื่อง หลายท่านคงจะนึกว่าผมคงจะนำเรื่องของสุนัขมาพูด อาจจะนึกถึงประชากรในบางจังหวัดที่นิยมบริโภคสุนัข อาจจะนึกถึงบางประเทศที่นิยมบริโภค อาจะนึกถึงข่าวที่มีการนำสุนัขส่งขายต่างประเทศ ฯลฯ
แต่สิ่งที่ผมจะพูดถึงในที่นี้คือ วลียอดฮิต ที่บอกว่า "เป็นหัวหมา ดีกว่าหางราชสีห์" ซึ่งมีคำจำกัดความง่ายๆ ตามความคิดของผมก็คือ การที่เราได้เป็นคนคิดตัดสินใจอะไรต่างๆ ด้วยตัวเอง โดยไม่มีใครคอยบงการ ชี้นิ้วสั่งให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ต้องขอบอกว่าคำจำกัดความนี้เป็นความคิดของผมนะครับ บางท่านอาจจะมีคำจำกัดความอย่างอื่นก็ได้ ซึ่งก็ไม่แปลกที่จะมีคำจำกัดความอย่างอื่น
คำว่า "หัวหมา" ในที่นี้ ผมหมายถึง ผู้บริหารสถานศึกษาขนาดเล็ก (ต้องขออนุญาตนะครับที่เอ่ยพาดพิง แต่ ณ ที่นี้ ผมหมายถึงผมคนเดียวนะครับ) ซึ่งต้องบริหารสถานศึกษาด้วยกลยุทธ์ต่างๆ ต้องใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์ในการบริหาร ซึ่งมีอุปสรรคต่างๆ ทั้งด้านงบประมาณอันน้อยนิด บุคลากรที่มีจำกัด ติดขัดกับระเบียบกฎหมายต่างๆ ในการบริหารงานต่างๆ ต้องทำทุกวิธีทางที่จะนำพารัฐนาวาของตัวเองให้เคลื่อนไปตามทิศทางที่ได้กำหนดไว้ มุ่งสู่เป้าหมายที่หน่วยเหนือได้กำหนด
บางครั้งก็นึกน้อยใจ ที่แอบได้ยินว่า เป็นผู้บริหารนี่แสนสบาย วันๆไม่เห็นทำอะไร มีหน้าที่ แค่ ประชุม รับแขก แ_กเหล้า เฝ้านาย ซึ่งเขาไม่เคยนึกเลยว่า ในแต่ละวันสมองของผู้บริหารก็ต้องคิดตลอดเวลาว่า จะทำอย่างไร ให้รัฐนาวาของตัวเองขับเคลื่อนไปได้ ทำอย่างไรที่จะบริหารงบประมาณอันน้อยนิดให้เกิดประโยคสูงสุด ทำอย่างไรที่จะใช้บุคลากรที่มีน้อยให้มีประสิทธิภาพในการจัดการเรียนการสอนมากที่สุด ทำอย่างไรที่นักเรียนจะเป็นคนที่มีคุณภาพของสังคม ฯลฯนานับประการที่ค้างคาในสมอง ต้องขบคิดตลอดเวลาว่าจะแก้ไขปัญหาต่างๆ อย่างไร
ในความเป็นหัวหมา ต้องกล้าที่จะคิดนอกกรอบ เพราะบางครั้งในการที่เราอยู่ในกรอบมากเกินไป ก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงในองค์กร ต้อง Re-creation คิดสร้างสรรค์อย่างเดียวไม่พอ ต้องทบทวนให้เหนือกว่าคนอื่นด้วย และต้องหาวิธีการที่จะ Breaking Barrier คือการก้าวข้ามขีดจำกัด ในการทำงาน ไม่ว่าจะเรื่องของงบประมาณ อัตรากำลัง บุคลากร ครุภัณฑ์ สถานที่ ซึ่งต้องอาศัยอำนาจการตัดสินใจของหัวหมาทั้งนั้น
แล้วอย่างนี้ ประโยคที่ว่า เป็นผู้บริหารนั้นแสนสบายคงใช้ไม่ได้ เพราะผู้บริหารนั้นอาจจะสบายกาย แต่ ไม่สบายใจ แถมมีสิทธิ์ถูกด่าบุพการีฟรีอีก ถ้าทำไม่ถูกใจเพื่อนร่วมงาน เฮ้อ.......
การเป็นหัวหมานี้ช่างแสนลำบากจริงๆ ยิ้มเข้าไว้ สู้...โว้ย...ไชโย ไชโย ย่าโมออกศึก
เรื่องของหัวหมาก็ขอลา เพียงเท่านี้ก่อน ไว้ติดตามต่อในตอนต่อไป ในภาคนี้ขอระบายเพียงเท่านี้นะครับ .......
