วันก่อนดูรายการข่าวเห็นนักข่าวสัมภาษณ์ท่านผู้นำคนหนึ่ง ท่านก็เลยบอกให้ไปฟังเพลงก้อนหินก้อนนั้น เลยสะดุดใจ เพราะเราก็ชอบเพลงนี้เหมือนกัน ชอบความหมายของเพลง...

 เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่ตัวเองไม่สบายใจ (เรื่องอะไรไม่ทราบ) เผอิญนั่งอยู่ในรถแล้วเปิดวิทยุ เพลงนี้กำลังเล่นอยู่ ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าชื่อเพลงอะไร ? มารู้ทีหลังว่าเพลงชื่อ ก้อนหินก้อนนั้น ขับร้องโดยศิลปิน โรสแมรี่ ฟังแล้วเนื้อหากินใจ ตั้งแต่นั้นก็เลยชอบ และเวลาที่เราไม่สบายใจ ก็นึกถึงเนื้อหาเพลงนี้....

เพลงก้อนหินก้อนนั้น

เคยมีใครสักคนได้บอกฉันมา
ว่าเวลาใครมาทำกับเราให้เจ็บช้ำใจ
ลองไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสักอัน
ถือมันอยู่อย่างนั้นและบีบมันไว้

บีบให้แรงจนสุดแรง ให้มือทั้งมือมันเริ่มสั่น
ใครคนนั้นยิ้มให้ฉัน ถามว่าเจ็บมือใช่ไหม

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

ใครมาทำกับเธอให้เจ็บหัวใจ
ก็แค่ให้ก้อนหินก้อนนั้นให้เธอรับมา
เพียงเธอจับมันโยนให้ไกลสายตา
หรือเธอปรารถนาจะเก็บมันไว้
หากยิ่งยอมยิ่งแบกไป หัวใจของเธอก็ต้องสั่น
หากยังทำตัวแบบนั้น ถามว่าปวดใจใช่ไหม

ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอรับไว้เอง ...

การที่เขียนบันทึกนี้ไม่ใช่ว่าขณะนี้ผู้เขียนกำลังมีความทุกข์แต่อย่างใด เพียงแต่เมื่อวันก่อนดูรายการจมูกมด ได้กล่าวถึงผู้ที่แต่งเพลงนี้ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจาก การที่ส่วนใหญ่คนที่ไปมาหาสู่จะมาเล่าเรื่องราวความทุกข์ให้ฟัง ทำให้เขาคิดขึ้นได้ว่า ... ความทุกข์ส่วนใหญ่เป็นความทุกข์ที่ตัวเองก่อขึ้นมาเองต่างหาก และมีน้อยนักที่จะเกิดมาจากการกระทำของผู้อื่น

ซึ่งผู้เขียนก็อดเห็นด้วยไม่ได้ สรุปว่าอย่าปล่อยให้ความคิด....ใครต่อใคร มาทำร้ายเรา ถ้าเราไม่คิดตาม ไม่นึกหรือรู้สึกตาม เราก็จะไม่ทุกข์ และปล่อยวางมันได้ ...

บางครั้งก็พูด(เขียน)ได้....แต่ทำยากส์ และผู้เขียนก็เคยได้ยินได้อ่านมาว่า "การที่เราไม่รู้จักความทุกข์นั้น เราก็คงจะไม่รู้ว่าความสุขนั้นเป็นเช่นใด..."