วันก่อนดูรายการข่าวเห็นนักข่าวสัมภาษณ์ท่านผู้นำคนหนึ่ง ท่านก็เลยบอกให้ไปฟังเพลงก้อนหินก้อนนั้น เลยสะดุดใจ เพราะเราก็ชอบเพลงนี้เหมือนกัน ชอบความหมายของเพลง...
เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่ตัวเองไม่สบายใจ (เรื่องอะไรไม่ทราบ) เผอิญนั่งอยู่ในรถแล้วเปิดวิทยุ เพลงนี้กำลังเล่นอยู่ ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าชื่อเพลงอะไร ? มารู้ทีหลังว่าเพลงชื่อ ก้อนหินก้อนนั้น ขับร้องโดยศิลปิน โรสแมรี่ ฟังแล้วเนื้อหากินใจ ตั้งแต่นั้นก็เลยชอบ และเวลาที่เราไม่สบายใจ ก็นึกถึงเนื้อหาเพลงนี้....
เพลงก้อนหินก้อนนั้น
เคยมีใครสักคนได้บอกฉันมา
ว่าเวลาใครมาทำกับเราให้เจ็บช้ำใจ
ลองไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสักอัน
ถือมันอยู่อย่างนั้นและบีบมันไว้
บีบให้แรงจนสุดแรงให้มือทั้งมือมันเริ่มสั่น
ใครคนนั้นยิ้มให้ฉันถามว่าเจ็บมือใช่ไหม
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเองว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้ายเพราะใจเธอแบกรับมันเอง
ใครมาทำกับเธอให้เจ็บหัวใจ
ก็แค่ให้ก้อนหินก้อนนั้นให้เธอรับมา
เพียงเธอจับมันโยนให้ไกลสายตา
หรือเธอปรารถนาจะเก็บมันไว้
หากยิ่งยอมยิ่งแบกไปหัวใจของเธอก็ต้องสั่น
หากยังทำตัวแบบนั้นถามว่าปวดใจใช่ไหม
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอรับไว้เอง ...
การที่เขียนบันทึกนี้ไม่ใช่ว่าขณะนี้ผู้เขียนกำลังมีความทุกข์แต่อย่างใด เพียงแต่เมื่อวันก่อนดูรายการจมูกมด ได้กล่าวถึงผู้ที่แต่งเพลงนี้ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจาก การที่ส่วนใหญ่คนที่ไปมาหาสู่จะมาเล่าเรื่องราวความทุกข์ให้ฟัง ทำให้เขาคิดขึ้นได้ว่า ...ความทุกข์ส่วนใหญ่เป็นความทุกข์ที่ตัวเองก่อขึ้นมาเองต่างหาก และมีน้อยนักที่จะเกิดมาจากการกระทำของผู้อื่น
ซึ่งผู้เขียนก็อดเห็นด้วยไม่ได้ สรุปว่าอย่าปล่อยให้ความคิด....ใครต่อใคร มาทำร้ายเรา ถ้าเราไม่คิดตาม ไม่นึกหรือรู้สึกตาม เราก็จะไม่ทุกข์ และปล่อยวางมันได้ ...
บางครั้งก็พูด(เขียน)ได้....แต่ทำยากส์ และผู้เขียนก็เคยได้ยินได้อ่านมาว่า "การที่เราไม่รู้จักความทุกข์นั้น เราก็คงจะไม่รู้ว่าความสุขนั้นเป็นเช่นใด..."
เห็นด้วยมาก ๆ ค่ะ