...เขาหยิบขึ้นมาดมๆ แล้วแยกใส่ถุงพลาสติก

...เหมือนทุกๆเช้าของเมืองหลวง รถจะติดหน้าห้าง หรือตามแยกไฟแดงเป็นปกติสุขหรือปกติทุกข์ของคนเมือง

...เช้าวันนี้ก็เช่นกันเขาขยับรถได้ทีละนิดๆ จนมาหยุดเอาตรงถังขยะสามสี่ถังใหญ่ๆที่ล้นทะลักอยุ่ข้างๆป้ายรถเมล์

...ทั้งขยะแห้งขยะเปียกปะปนกันไปหมด

...บางคนที่ยืนรอรถเมล์ต้องเอามืออุดจมูก บางคนที่เดินไปมาก็ต้องก้าวข้าม บ้างก็เดินเหยียบย่ำ บ้างก็เดินเตะโดยความรีบเร่งขึ้นรถเมล์ ทำให้ขยะกระจายเป็นวงกว้าง

...เขานึกตำหนิรถเก็บขยะที่วันนี้เก็บช้ามากทำให้ผู้คนเดือดร้อนกัน

...แต่ระหว่างนั้น เขาก็เห็นซาเล้งคันหนึ่งมาจอด มีเด็กผู้หญิงใส่ชุดนักเรียนเก่าๆนั่งซ้อนอยู่ด้านท้าย ชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็นพ่อ เดินลงไปเลือกขยะ

...เขาเลือกพวกขวดน้ำพลาสติกแยกใส่ถุงด้านซ้าย พวกกระดาษเขาพับให้เรียบก่อนวางซ้อนกันไว้บนรถ กระป๋องน้ำอัดลมเขาวางลงกับพื้นก่อนใช้เท้ากระทืบให้แบนแล้วแยกเก็บ....

...รถยังไม่ขยับ เสียงแตรรถเมล์บีบไล่เสียงดัง ทั้งๆที่รถมันยังติดอยู่

...เขายังมองไปที่เจ้าของซาเล้งอยู่ ระหว่างที่เก็บขยะแยกขยะอยู่นั้น เจ้าของซาเล้งได้เจอไม้หมูย่างหรือไม่ก็ไก่ย่าง เขาหยิบขึ้นมาดมๆ แล้วแยกใส่ถุงพลาสติกอีกถุงหนึ่ง ซึ่งน่าจะมีอาหารหลายอย่างรวมอยู่

...รถเริ่มขยับผ่านตรงนั้นมาแล้ว เขามองกระจกหลังเห็นตำรวจเดินมาที่ซาเล้งคันนั้นพร้อมเสียงแหลมของนกหวีด

...แต่มีคำถามในใจที่หาคำตอบไม่ได้ว่า เจ้าของซาเล้งคันนั้น เก็บเศษอาหารพวกนั้นไปทำไม

...อาจจะเอาไปกินเอง หรือเอาไปให้เลี้ยงสุนัข ก็ได้ แต่ก็ช่างเถอะ

...เขาขอชื่นชมเจ้าของซาเล้งที่ทำให้เขามองเห็นความแตกต่างของผู้คนเมืองหลวง

....ขอชื่นชมที่เขาแยกขยะเปียก ขยะแห้ง โดยไม่สนใจว่าคนทิ้งจะทิ้งถูกถังที่ระบุหรือไม่

...ขอบคุณเจ้าของซาเล้ง ที่ทำให้เขามีกำลังใจสู้ชีวิตต่อไป

...ขอบคุณ...