วันนี้กิ๊กได้ดูละคร บันทึกกรรม ตอน เรือจ้างค่ะ
นำแสดงโดย อาเปี๊ยก พิศาล
แรกๆ ก็ดูแบบสบายๆ ค่ะ เป็นเรื่องใกล้ตัวมากๆ เลย
เพราะเป็นเรื่องราวระหว่างครู กับ นักเรียน
ท่ามกลาง "ครู" ที่ทำหน้าที่ "ครู"
กับ "ครู" ที่เป็นครูด้วยหัวใจ
ช่างแตกต่างกันอย่างลิบลับเลยค่ะ
ดูไปเรื่อยๆ ก็ได้แง่คิดมากมายเลยค่ะ เพราะครูที่เข้าข้างลูกศิษย์
รักลูกศิษย์มากเกินไป แม้นักเรียนทำผิดก็ไม่ลงโทษ อย่างนี้ถือว่า "ครูไม่ดี" ค่ะ
ไม่ดีที่ไม่สอนสั่งศิษย์ให้รู้ว่าสิ่งใดผิด สิ่งใดถูก
นักเรียนที่ดื้อในสายตาคุณครูบางท่าน
ก้าวร้าว เกเรกับใครๆ กับเพื่อนกับครู
แต่นักเรียนคนนั้นกลับทำหน้าที่ของ "ลูก" ได้อย่างดีเยี่ยม
ยิ่งดูก็ยิ่งเข้าใจในความรุ้สึกของ "ครู" ค่ะ
แม้ว่ากิ๊กจะเพิ่งเคยได้สัมผัสกับคำว่า "ครู" ได้ไม่ถึง 3 เดือนก็ตาม
กิ๊กหวนคิดไปถึงเมื่อวันไหว้ครูที่ผ่านมาค่ะ
กิ๊กและเพื่อนได้เป็นตัวแทนนักศึกษาฝึกสอนของโรงเรียนที่กิ๊กไปฝึกสอน
เพื่อกราบท่านผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการ
เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ เลยค่ะ
บรรยากาศในวันนั้นช่างเต็มไปด้วย "ความรัก ความอบอุ่น"
แม้นักเรียนบางคนจะไม่ได้เตรียมพวงมาลัยมา แต่ "หัวใจ" ของนักเรียนทุกคน
เต็มไปด้วย "ความรักและเคารพ" ที่มีต่อคุณครูทุกๆ ท่านค่ะ
ก่อนวันงานไหว้ครู...
นักเรียนที่เป็นตัวแทนจัดพานต่างก็ทุ่มเทความสามารถที่มี
เพื่อให้พานพุ่มของห้องตนเองออกมาสวยงามที่สุด
ไม่ใช่เพื่อรางวัลชนะเลิศหรอกค่ะ
แต่เพื่อ "ครู" ที่เขาเหล่านั้นรักและเคารพต่างหาก
ตัวแทนนักเรียนที่ได้ถือพานก็ซ้อมแล้วซ้อมอีก
เพื่อให้ภาพออกมาสวยที่สุด พร้อมที่สุด
ภาพบรรยากาศเหล่านั้นช่างน่าจดจำมากๆ ค่ะ
ครูท่านหนึ่งบอกให้กิ๊กไปนั่งรับพานคู่กับท่าน
เพราะครูพี่เลี้ยงของกิ๊กได้บรรจุพอดีกับวันไหว้ครู
ทำให้ที่นั่งนั้น...ว่าง....
กิ๊กไม่กล้าหรอกค่ะ
ไม่ใช่เขินหรืออายนะคะ
แต่เป็นเพราะว่า กิ๊กเป็นแค่เพียงนักศึกษาฝึกสอน
กิ๊กไม่อาจไปนั่งยัง "เก้าอี้" ตัวนั้นได้หรอกค่ะ
ครูหลายท่านบอกว่าได้ๆ ไปนั่งเถอะไม่เป็นไร
แต่กิ๊กเห็นว่าไม่เหมาะ ไม่ควรจริงๆ ค่ะ
กิ๊กยังเด็กไปกับที่อันทรงเกียรตินั้นจริงๆ ค่ะ
แม้ครูจะบอกว่านักเรียนจะเสียใจนะที่ทำพานมาแล้วไม่มีครูอีกคนรับพานจากนักเรียนผู้หญิง
กิ๊กก็ไม่อาจเอื้อมค่ะ
ที่ตรงนั้นช่างสูงเกินไปจริงๆ ค่ะ...
"กราบเท้า" นะคะไม่ไหวค่ะ ขอเวลาให้หนูอีกหน่อยเถิด หนูรับไม่ไหวจริงๆ
วันนั้นมีนักเรียนที่จบไปแล้วมาไหว้ครูเยอะมากๆ ค่ะ
เยอะจนบนโต๊ะของครูบางท่านเต็มไปด้วยพวงมาลัยค่ะ
เหมือนร้านขายพวงมาลัยเลย(อาจจะเยอะกว่าร้านขายด้วยซ้ำ)
แล้วที่สังเกตเห็นก็คือ โต๊ะที่พวงมาลัยเยอะๆ จะเป็นโต๊ะของครูดุๆค่ะ
กิ๊กยังแปลกใจอยู่เลยค่ะ ว่าทำไมนะ ถึงเป็นเช่นนั้น
ครูบางท่านก็ถึงกับน้ำตาซึมเลยล่ะค่ะ
เป็นกิ๊กคงร้องไห้ไปแล้ว Y__Y
ช่างซาบซึ้งจริงๆ เลยค่ะ
เป็นภาพที่งดงาม "ความรัก ความผูกพัน"
ระหว่างศิษย์กับครู
กราบขอบพระคุณบุญคุณของครู-อาจารย์ทุกๆ ท่าน
ที่เคยได้สั่งสอนหนูมาตลอด
ขอบพระคุณทุกๆ คำดุ คำเตือนที่ทำให้หนูมีวันนี้
ขอกราบขอบพระคุณค่ะ
หนูรักครูมากค่ะ
