ผมได้ย่างเข้าสู่การเป็นนักกิจกรรมเพื่อสังคมตั้งแต่ตอนอายุ 14 ปี ปัจจุบันผมอายุ 26 ปี เริ่มต้นกับกลุ่มเพื่อนๆ ในโรงเรียน โดยการแนะนำของรุ่นพี่ เราใช้ชื่อกลุ่มว่า "มะเขือแจ้" ซึ่งเป็นมะเขือชนิดหนึ่งมีในภาคเหนือ ผลสีเหลือง เมล็ดพันธุ์ของมันสามารถเพาะปลูกได้ง่าย หว่านลงที่ไหนก็ขึ้นที่นั้น เราเชื่อว่าเมื่อใดก็ตามที่เราสร้างเมล็ดพันธุ์ขึ้นมา เมื่อถึงเวลาเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นก็จะเจริญเติบโตได้ทุกที่ เฉกเช่นวันนี้ ถึงแม้จะไม่มีกลุ่มมะเขือแจ้แล้วก็ตาม แต่เมล็ดพันธุ์อันดีงามก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่พัฒนาชุมชนของตนเองได้ เพราะกระบวนการละครเพื่อการพัฒนา ได้พัฒนาทักษะและศักยภาพให้เราได้เห็นคุณค่าของตัวเราเองและชุมชน
ก้าวที่สองที่ได้เดินนั้น ผมเลือกที่จะเดินทางของขบวนการเครือข่ายเยาวชน จากระดับจังหวัดสู่การขับเคลื่อนระดับภาคและท้ายที่สุดสู่การทำงานเครือข่ายเยาวชนด้านเอดส์ประเทศไทย การทำงานเครือข่ายถือได้ว่าเป็นงานที่ท้าทายที่สุดสำหรับผม เพราะอะไร ก็เพราะว่าเราไม่ได้ทำงานเพียงลำพังเรามีเพื่อน พี่ น้องอีกหลายคนซึ่งต่างภาษา วัฒนธรรมและความเชื่อรวมถึงทัศนคติด้วย จากคนร้อยพ่อพันแม่ที่ต้องมาร่วมกันเดินไปสู่จุดหมายเดียวกันแน่นอนยอมมีความคิดต่าง บ้างก็ท้อ บางก็เหนื่อย แต่เราเชื่อว่าเยาวชนคือพลังที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีงามได้ โดยที่เราเห็นพ้องต้องกันว่า "เยาวชนไม่ใช่ตัวปัญหา แต่เยาวชนคือทางออกของปัญหา"
คนเราหลายคนมักจะชอบเดินทางไกล คิดว่าจะได้เจอสิ่งสวยงาม แต่พอได้เรียนรู้แล้วจะพบว่าจริงๆ แล้วเราควรที่จะเดินทางใกล้ๆ ก่อน ใกล้ที่สุดก็คือตัวเรา ตอนนี้ผมพบแล้วครับคำตอบของการเดินทาง ผมได้ร่วมงานในฐานะอาสาสมัครขององค์กรที่ทำงานด้านเอชไอวีเอดส์ในกลุ่มชายรักชาย ถึงแม้องค์กรจะไม่ใหญ่โต แต่ที่นี่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของผม ให้ผมได้พักได้อาศัย ทำให้ผมได้เรียนรู้อีกสิ่งหนึ่งว่าคนที่มีจิตใจรักในการทำกิจกรรมเพื่อสังคมเป็นอย่างไร ทุ่มเทแรงกาย แรงใจและสรรพกำลังของตัวเองเท่าที่มีเพื่อกลุ่มและองค์กร หลายคนที่บ้านไม่ยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น หลายคนถูกละเมิดสิทธิจากคนใกล้ตัวและหลายคนต้องการยอมรับจากสังคม จึงได้มารวมตัวกันเพื่อให้สังคมได้รับรู้ถึงตัวตน ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ความเท่าเทียมเสมอภาคเหมือนหญิงชายในสังคม
ก้าวต่อไปที่สำคัญ หลายปีที่ผ่านมาผมได้ยินคำหนึ่งจากรายการโทรทัศน์ "สำนึกรักษ์บ้านเกิด" ใช่แล้วครับตอนนี้ผมวางแผนที่จะกลับไปพัฒนาบ้านเกิดของตัวเอง ก่อนที่จะจากโลกนี้ไปซึ่งไม่รู้ว่าอีกกี่วัน กี่ปี ขอให้ผมได้ทำในสิ่งที่ผมอยากทำเพื่อประโยชน์ของชุมชนของตัวเอง เพื่อลูกหลานภายภาคหน้าต่อไป
"คนเราเกิดมาครั้งเดียว ถ้าคิดอยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย อย่ามัวลังเลหรือรีรอ เพราะเวลาไม่เคยคอยใคร "สุขก็เรา ทุกข์ก็เรา" ถ้าสิ่งนั้นทำให้เรามีความสุข แม้บางมุมอาจไม่ถูกใจใคร หลายครั้งที่มองหามิตรแท้ คนที่จะให้กำลังใจเรา เป็นเพื่อนหรือมิตรแท้ก็คือตัวของเราเอง ทุกคนต้องอยู่คนเดียวให้ได้ "
จากหนังสือ กะเทย NO.1 "ป๊อป ไฮโซ"
ผมคิดว่าหัวใจของจิตอาสาในที่นี่ก็คือ ความสนใจหรือปราถนาดีที่จะทำอะไรสักอย่างหนึ่ง อาจจะเพื่อตัวเองหรือคนอื่น ที่ตัวเองทำแล้วมีความสุขถ้าตัวเองมีความสุขแล้วทำไมจะแบ่งให้คนอื่นมีความสุขบ้างไม่ได้ละครับ
wewasanga
25 ก.ค. 2554 23.26 น.
