เป็นผื่นตรงนี้มาเป็นเดือนแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะหายเองแต่ก็ไม่หายสักที...ตรงที่เป็นมีอาการคันมาก

  เช้าๆ ไม่ว่าจะเป็นวันที่ฝนตกหรือไม่ตก สุขใจมักได้พบกับสมสุขเป็นประจำที่ร้านกาแฟอาโกในตลาดแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนเป็นผู้ที่เกษียณแล้วจากโครงการที่ให้คนที่อายุมากพอควร มีเงินเดือนสูงปานกลางจนถึงสูงมาก ออกมาอยู่เฉยๆ แล้วรับเงินรางวัล บวกเงินรายได้เป็นรายเดือนไม่เกินครึ่งหนึ่งของเงินเดือนในกรณีที่ขอรับเป็นเงินบำนาญเพื่อคงสวัสดิการรักษาพยาบาลเอาไว้ หรือจะรับเป็นเงินก้อนทีเดียวแล้วจบกัน

ถ้าวันไหนฝนไม่ตกทั้งสองคนก็จะนั่งบริเวณหน้าร้านนัยว่าเป็นการรับลม ดูบรรยากาศสวยๆ ถ้าเช้าไหนมีฝนตก ทั้งสองจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะต้องย้ายไปนั่งในร้านกาแฟที่มีคูหาเดียว ภายในมีโต๊ะกาแฟที่ตั้งชิดผนังทั้งสองด้าน

เช้าวันนี้ฝนไม่ตก แดดตอนเช้าอ่อนๆ ทำให้อากาศไม่ร้อนมาก  มีลมพัดมาเป็นระยะ สุขใจอารมณ์ดีฮัมเพลงอุษาสวาท เบาๆ พยายามดัดเสียงให้เหมือนบรมครูเพลงท่านหนึ่ง ที่ได้ขับร้องเพลงนี้เอาไว้ ซึ่งน่าจะเป็นเพลงที่เก่าพอควรทีเดียว วันนี้สุขใจมาก่อนสมสุข สักครู่... สมสุขมาถึง เห็นสุขใจที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว เลยเดินไปนั่งด้วยที่หน้าร้าน  พร้อมสั่ง "อาโก... วันนี้ขอชาชักกับปาท่องโก๋นะ"

อาโกบ่นเสียงดัง "ขอโทกนะ อาสมสุข ร้านนี้ไม่มีชาชักนา อั้วไม่เคยทำชาช้งชาชักอะไรนี่ มีแต่ชาร้อนใส่นมข้นหวานธรรมดา"

สุขใจเอ่ยขึ้นมา "สมสุขเค้าล้อเล่นนะอาโก ร้อยวันพันปีก็สั่งแต่ชาร้อนนี่นา วันนี้นึกอะไรขึ้นมา ถึงสั่งแปลกๆ"

สมสุข "ก็ล้อเล่นจริงๆ แหละ เห็นเขานิยมกัน เหมือนช่วงก่อนที่มักนิยมดื่มอะไรที่มันโบร้าณ โบราณนะ อะไรก็ต้องมีคำว่าโบราณเอาไว้ เช่นกาแฟโบราณหรือชาโบราณ แต่พอที่บ้านไม่เห็นอยากจะเจอ คนโบราณที่บ้าน  เอ่อ.. วันนี้ขอชาร้อนใส่นมก็แล้วกันนะ"

พอมองหน้าสุขใจบริเวณหน้าด้านซ้ายที่เคยเป็นงูสวัด สมสุขก็นึกได้ และ ยื่นขาขวาให้สุขใจดูพร้อมกับกล่าวว่า  "เป็นผื่นตรงนี้มาเป็นเดือนแล้ว ตอนแรกคิดว่าจะหายเองแต่ก็ไม่หายสักที...ตรงที่เป็นมีอาการคันมาก"

 

  สุขใจดู แล้วพูดว่า "เออ... ไปหาหมอหรือยัง"

  สุขใจกล่าวต่อ "ยังเลย ไม่รู้ว่าจะไปหาหมอคนไหนดี กลัวว่าจะเป็นอะไรมาก"

  ลองดูนะครับว่า จากผื่นที่ขาขวาของสมสุขเป็นอย่างไร... ดูบริเวณที่มีลูกศรสีเขียวชี้นะครับ

 

 

ไม่ทราบว่าผู้อ่าน... คิดว่าสมสุขเป็นอะไรแน่ และทำอย่างไรต่อดี

หมอสุข