ได้โปรดเถิด...ราตรี ต่อเวลาคืนนี้...อีกนิดได้ไหม อ้อนวอนจันทรา...อย่าเพิ่งลาจากไป โปรดเห็นใจ...คนกำลังอ่อนแอ ..เพียงหวังให้แสงจันทร์.. ปลอบใจอันบอบช้ำ...กรำรอยแผล รักโบยบาดกราดเกรี้ยวไม่เหลียวแล ต้องการแค่..แสงจันทร์..ช่วยบรรเทา ...ในยามนี้ฉันไม่มีใคร... จะปลอบใจ..ซึมซับ..รับความเหงา ขอร้องสักครั้ง...เมื่อทุกอย่างบรรเทา ให้ความเศร้า..เบาบาง..ไปจากใจ ได้โปรดเถิด...ราตรี หยุดเวลาไว้ตรงนี้...ได้ไหม ด้วยไม่รู้ว่า..ชีวิตข้างหน้า..จะเป็นอย่างไร เมื่อวันใหม่..ไร้รัก..ให้พักพิง กิ่งไผ่...ใบหลิว
