ในช่วงวันหยุดอาสาฬหบูชาและเข้าพรรษา 4 วัน (15-18 กรกฎาคม 2554) เรื่องที่จะเขียนเคยคิดว่าจะเขียนเรื่อง "'งดเหล้า/งดเล่นหวย ฯลฯ แล้วได้อะไร" แต่เห็นมีใครต่อใครเขียนค่อนข้างมากแล้ว และเห็นว่าในบางเรื่องเช่น ชวนงดเล่นหวยนั้นดูชวนเชิญให้มีเสียงขานรับค่อนข้างจะยาก วันนี้อาจเป็นเพราะลูกชาย(พี่ต้น)ที่รักยิ่งไปทำบุญกับพ่อ(สามี) และหยุดพักผ่อนยาวที่ อ.ร่อนพิบูลย์ สำหรับฉันยังคงต้องมานั่งทำงานที่ค้างไว้หลายเรื่อง โทรศัพท์ไปขอกำลังใจจากแม่อุ๊ย(ยายของลูกต้น)ที่พะเยา ทำให้มีแรงใจเหมือนจะต่อชีวิตไปอีก 100 ปี
แม่คือคนที่เข้าใจตัวจริงของฉันที่สุด รู้จุดอ่อนและสะกิดเตือนฉันได้อย่างเป็นจริงที่สุด มีความรักและหวังดีต่อฉันที่สุด เป็นคนที่รู้ความเคลื่อนไหวเรื่องราวที่เกี่ยวพันอะไรต่อมิอะไรในชีวิตของฉันแม้บางเรื่องฉันลืมไปแล้วแต่แม่ยังจดจำเหมือนว่าเรื่องราวอะไรที่จะทำให้ฉันต้องเจอเรื่องร้ายๆแม่จะระมัดระวังให้และพร้อมจะลุกขึ้นสู้สุดฤทธิ์ แม่คือคนสะกิดเตือนเรื่องราวและทำตัวเป็นสัญญาณเตือนภัยให้กับฉัน รู้ในเรื่องที่ฉันไม่เคยจดจำเช่น หมายเลขบัตรประชาชน วันหมดอายุของการต่อทะเบียนรถยนต์ หมายเลขภาษี เบอร์โทรศัพท์ของใครๆ ที่เกี่ยวข้องกับลูกทุกคนแม่บันทึกไว้หมด บางทีฉันยังรู้สึกแย่สำหรับตัวเองว่านี่อายุ 40 ปีแล้ว เมื่อเทียบกับแม่แล้วทำไมเรื่องความพากเพียร ความมัธยัสถ์ ความสามารถในการสร้างฐานะ ความใส่ใจในการดูแลลูก/สามี ความกระฉับกระเฉงว่องไวทันสถานการณ์ ทำไมสู้แม่ไม่ได้เลย
ตลอดระยะเวลาที่อยู่กับแม่เกือบ 18 ปี แต่ต้องออกมาใช้ชีวิตนอกบ้าน(เรียนต่อ/ทำงาน/มีสามีและลูก)มากกว่า 20 ปี ต้องมาเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองเป็นส่วนใหญ่ ทุกวันนี้ชีวิตยังอึมครึมนัก อนาคตข้างหน้าก็ยังมองไม่ค่อยเห็นทางสว่างพระพุทธองค์ตรัสว่า“สิ่งทั้งหลายทั้งปวงเป็นไปตามเหตุปัจจัย”นี่อดีตปัจจัยใดหนอที่ทำให้ฉันพรากจากแม่มานานมาก!แต่แม่จะให้กำลังใจอยู่เสมอและให้มองทุกอย่างเป็นเรื่องปรกติธรรมดาและจะย้ำเตือนให้ฉันทำหน้าที่ที่สำคัญที่สุดในปัจจุบันคือการเป็นแม่ของลูก และให้มองว่าการพลัดพรากจากกันเป็นเรื่องปรกติ ต้องเรียนรู้ที่จะต้องยอมรับโจทย์นี้ตั้งแต่เนิ่นๆ ท้ายที่สุดจะมีแต่กุศลกรรมและอกุศลกรรมเท่านั้นที่จะติดตามตัวเราไปและแม่ย้ำเตือนว่าการไม่ติดสุขไม่ติดทุกข์นั่นแหละจะทำให้ชีวิตสงบ
จะพูดขอขอบคุณแม่อย่างนี้ทุกครั้งที่คิดถึงแม่...ผู้เป็นหลักยึดเหนี่ยวในหัวใจดวงนี้
