"คำพูดกับเวลา" ช่วยรักษากันหน่อย

เช้านี้อยู่เวรประจำที่จุด "ห้องน้ำชาย-หญิงและบริเวณที่จอดรถมอเตอร์ไซค์หน้าอาคารคหกรรม"

เหตุการณ์ปกติ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ดิฉันเป็นคนชอบคิดโน่นคิดนี่ บางทีก็ไร้เหตุผล ซึ่งสิ่งที่ได้พบเจอจากการอยู่เวรเช้านี้นั้น ฉันก็คิดอะไรได้อีก

บริเวณห้องน้ำชาย-หญิง มักเป็นสถานที่ที่นักเรียนแอบเข้ามาอยู่ เพื่อหลบหนีการเข้าแถว และก็เป็นหน้าที่ของครู ที่ต้องคอยไล่เด็กพวกนี้ให้ไปเข้าแถวตามหน้าที่

แต่เด็กก็มักจะอ้างว่า หนู/ผม..ปวดท้อง ท้องเสีย ไม่ไหวแล้ว (ประมาณนี้)

เราเป็นครูจะให้ทำยังไงได้ ใครพูดจริง ใครแสดงละคร ก็ไม่รู้ ไอ้ครั้นจะตะโกนเร่งเด็กให้ทำธุระเร็ว ๆ จะได้ไปเข้าแถว มันก็ทำไม่ได้ ของแบบนี้ใช่ว่าจะเร่งได้จริงไหมคะ

เอาแล้วไง จะหาวิธีป้องกันยังไงดีคะเนี่ย ... มันเป็นปัญหาที่ต้องคิดจริง ๆ

เวลา 12.00 น. นัดเด็กนักเรียนห้อง 7 ส่งสมุดสวนพฤกษ์ วันนี้ดิฉันต้องตรวจสิ่งที่นักเรียนได้บันทึกลงสมุดไป ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้า 16 (ก่อนหน้านี้ครูพี่เลี้ยงไม่เคยตรวจเลย)

สมุดจะต้องมีทั้งหมด 23 เล่ม ใช้เวลาในการตรวจนานพอสมควร ตรวจเสร็จแล้วต้องลงชื่อกำกับ ก่อนที่จะส่งให้ฝ่ายพัฒนาฯ ในวันจันทร์ต่อไป

ปัญหาคือ ตั้งแต่เช้าจนเที่ยง ตั้งแต่เที่ยงจนบ่ายสอง ไม่มีสมุดสักเล่มบนโต๊ะ

เวลา 14.20 น. ดิฉันต้องเข้าสอนนักเรียนชั้น ม.1/5

วันนี้เรียนเรื่อง "ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์"

เริ่มชั่วโมงด้วยการคุยกับเด็กนักเรียน ถามนักเรียนว่า นักเรียนรู้จักระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หรือไม่ และระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ในความคิดของนักเรียนเป็นยังไง

โดยส่วนใหญ่นักเรียนก็จะบอกว่า เครือข่ายคอมพิวเตอร์ก็คือ Internet (คิดเหมือนกันทุกห้องเลยนะเนี่ย)

จากนั้นครูก็อธิบายถึงความหมายของการสื่อสาร ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ที่ใช้ในการเชื่อมต่อเครือข่าย และโครงสร้างของระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่นิยมใช้กัน

หลังจากอธิบายแล้ว ครูให้นักเรียนช่วยกันบอกประโยชน์ของเครือข่ายคอมพิวเตอร์มา แถว(ที่นั่ง)ละ 1 อย่าง และทำแบบฝึกหัดทบทวนความรู้ 3 ข้อ ลงในสมุด ส่งในชั่วโมง

หมดเวลา 16.00 น. ดิฉันปล่อยนักเรียน และกลับเข้าห้องพัก

กลับไปที่โต๊ะตัวเองแล้วอดโมโหไม่ได้จริง ๆ ค่ะ... ก็เพราะบนโต๊ะมีแต่สมุดสวนพฤกษ์เต็มไปหมด

เหมือนจะดีใช่ไหมคะที่นักเรียนส่งงาน แต่การไม่ตรงต่อเวลา มันมีผลกระทบต่อเนื่องนะคะ

เพราะวันนี้ดิฉันต้องไปอยู่เวร เลิกเวรก็ 5 โมงเย็นแล้ว ถ้าจะตรวจสมุดนักเรียนทุกคนคงไม่ทัน

ความจำเป็นที่ต้องตรวจสมุดสวนพฤกษ์ให้จบวันนี้ก็เพราะว่า วันพรุ่งนี้ (วันศุกร์) เรามีเรียนที่มหาวิทยาลัย ไม่ได้เข้ามาที่โรงเรียน จะเข้าโรงเรียนอีกทีก็วันจันทร์หน้าเลย ซึ่งเช้าวันจันทร์ ดิฉันต้องส่งสมุดสวนพฤกษ์ให้กับฝ่ายพัฒนาฯ แล้ว

เวลาจะตรวจงาน เวลาที่นักเรียนจะกลับไปแก้ไขงาน ไม่มีเลย

นั่นคือเหตุผลว่า ทำไมดิฉันจะต้องซีเรียสกับการตรวจงานในวันนี้

สรุปแล้ว เย็นนี้ดิฉันต้องโดดเวรค่ะ เพื่อจะอยู่ตรวจงานเด็กให้เสร็จ

ลำพังตรวจอย่างเดียวคงใช้เวลาไม่มาก แต่นั่นไม่ไช่สไตล์ของฉันค่ะ สำหรับฉัน ฉันอ่านทุกตัวอักษร เขียน comment แนบให้ทุกคน นั่นแหละค่ะ ที่ต้องเสียเวลา

จากเหตุการณ์วันนี้ ทำให้ต้องคิดถึงเรื่องของการตรงต่อเวลาให้มากขึ้น นี่เป็นเพียงเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบไม่มาก แต่ถ้าเป็นเหตุการณ์อื่น เรื่องอื่น มันอาจจะส่งผลกระทบถึงชีวิตเลยก็ได้ เช่น หมอ ถ้านัดผ่าตัดคนไข้ แล้วถึงเวลาหมอยังไม่มา คนไข้คนนั้นอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนอย่างอื่นตามมาก็ได้ เป็นปัญหามากขึ้นไปอื่น

"คำพูดกับเวลา" มีโอกาสก็ช่วยกันรักษาหน่อยนะคะ