...เขาคิดว่าเขาควรจะอยู่ต่อไปเพื่อคนอื่นๆ

...หมอได้บอกเขาในวันก่อนนั้นว่าอาการของเขาจะประมาณห้าปี เขาไม่กล้าถามหมอว่าห้าปีนั้นหมายถึงระยะไหนกันแน่ 

...แต่เวลามันมีค่ายิ่งนักต่อลูกเมียของเขา เขาจะดูเป็นการตัดช่องน้อยแต่พอตัวหรือไม่หากเป็นไปอย่างนั้น

...การภาวนาแผ่เมตตาต่อสรรพสิ่งทำให้จิตดีขึ้น

...เขาคิดว่าเขาควรจะอยู่ต่อไปเพื่อคนอื่นๆที่ใกล้ตัวและไกลออกไป คิดได้อย่างนี้รู้สึกสบายใจ

...สบายใจกว่าคิดว่าตัวเองจะอยู่ได้นานแค่ไหน อยู่ไปให้เกิดความทุกข์

...ความทุกข์ได้สอนตัวเขาให้เห็นอะไรมากมายของชีวิต

...ทุกข์ที่เกิดกับตัวเขา เกิดจากความเห็นแก่ตัวของเขาเอง

...ถ้าคิดว่าตัวเขาไม่ใช่ตัวตนที่ยั่งยืน มันก็ไม่เกิดทุกข์

ขอบคุณความทุกข์ ที่ทำให้เขารักตัวเอง รักลูกเมีย และสรรพสิ่งมากขึ้น