การใส่ใจและให้ความสนใจกับเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมีคาบสอนสี่คาบ และเจอนักเรียนห้องที่เรียกว่ามีจอมซนและเป็นห้องที่ใครๆก็บอกว่าสุดๆ  ในสองคาบแรกตอนเช้าเจอนักเรียนห้องที่มีจำนวนนักเรียนชายมากกว่านักเรียนหญิง เป็นห้องที่เรียกได้ว่าจอมกวนกันทั้งนั้น ฉันไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไรนักเรียนเหล่านี้ถึงได้กวนครูกันจังเลย แถมต้องสอนการทดลองอีก ฉันตั้งสติก่อนสอนทุกครั้งและก็พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่สอน พูดคุย ตอบโต้คำถามแต่ละคำถามที่นักเรียนถามมาเป็นชุด โดยรู้ว่านักเรียนถามจริงบ้าง ไม่จริงบ้าง แต่ทุกๆคำถามที่ถามมาครูต้องมีคำตอบให้นักเรียนเสมอ การสาธิตการทดลองถือว่าเป็นไปด้วยดี นักเรียนยังสนใจและตั้งใจฟังดี เพราะฉันบอกกับนักเรียนว่าให้ครูอธิบายจบก่อนแล้วจึงค่อยถาม แต่สุดท้ายก็ยังถามทุกๆครั้งทุกๆตอนที่อธิบายให้ฟังอยู่ดี ซึ่งแต่ละคำถามนั้นฉันอธิบายไปประมาณสามรอบแล้ว ฉันรู้ว่านักเรียนลองถามแค่นั้น ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ถามก็ตอบ ถามร้อยครั้งก็ตอบร้อยครั้ง และทุกครั้งต้องตอบอย่างจริงใจด้วย คือ การยิ้มด้วยนั่นเอง อาจจะมีบางครั้งที่ต้องดุนักเรียนถ้าหากนักเรียนถามออกนอกประเด็นจนเกินไป ไม่เกี่ยวกับการเรียน แต่อย่างน้อยเท่าที่สอนห้องนี้มา นักเรียนที่ใครๆต่างบอกว่าเกเร ไม่สนใจ แต่ในรายวิชาที่ฉันสอนฉันกลับดีใจที่นักเรียนสนใจและให้ความร่วมมือ

นักเรียนห้องนี้ถือว่าเป็นห้องที่ต้องกำกับเป็นพิเศษเพราะไม่ค่อยส่งงาน แต่มาเรียนทุกคาบ ฉันได้อบรมและเตือนไปแล้วโดยใช้เหตุผลและชี้แจงทำความเข้าใจกันทั้งห้อง ซึ่งครูพูดด้วยความหวังดี ครูอยากเห็นนักเรียนของครูจบม.3  ครบทุกคน แค่สนใจตามงานและตั้งใจเรียนเท่านี้นักเรียนก็จะสามารถมีผลการเรียนที่ดีได้แล้ว  ซึ่งหลังจากที่ฉันได้พูดคุยกับนักเรียน พบว่าในอาทิตย์ที่ผ่านมาและอาทิตย์นี้ นักเรียนที่ขาดส่งงานจะเป็นคนมาติดตามงานเองตลอดในชั่วโมงที่สอน จะถามทุกครั้งว่า ''ครูครับผมขาดงานอะไรของครูบ้าง'' ถึงแม้นักเรียนจะส่งงานช้าแต่หากนักเรียนปรับปรุงตัวเองดีขึ้นและสนใจที่จะตามงานเดิมที่ทำไปแล้ว ครูก็ย่อมให้โอกาสเสมอแต่คะแนนที่ได้ก็ต้องน้อยตามไปด้วยหากรับข้อตกลงนี้ได้ครูก็ให้โอกาสเสมอ จนผลสุดท้ายในคาบนี้นักเรียนสามารถตามงานได้จนครบ โดยครูไม่ต้องเหนื่อยเหมือนช่วงแรกๆเลยจริงๆ

สำหรับฉันแล้วฉันรู้สึกดีใจที่เห็นเด็กที่ใครๆต่างมองว่าไม่สนใจ เกเร สอนยังไงเด็กก็ไม่เอา เขากลับมีพัฒนาการที่ดีขึ้นรู้จักคิดและรักตัวเอง รู้จักรับผิดชอบงานได้ดีขึ้น มันเป็นแค่ข้อบกพร่องเล็กๆที่เราสามารถเปลี่ยนมันได้ ถ้าหากเราพยายามและให้ความสนใจเด็กเหล่านี้ด้วยความจริงใจ ถึงแม้จะต้องเหนื่อยและใช้พลังในการสอนแต่ละครั้งกับเด็กมากก็ตาม