................................................................................................................................................

แนวคิดเรื่อง "กรอบสุดท้าย"

................................................................................................................................................

 

คำว่า "กรอบสุดท้าย" หมายถึง การเรียนการสอนรายวิชานี้จะสิ้นสุดในวันสอบปลายภาคในวันนี้ หลังจากนักศึกษาได้รับการเคี่ยวกรำทั้งเรื่อง "ความเป็นคน" และ "ความเป็นครู" มาอย่างหนักตลอดเวลา ๒ เดือนที่ผ่านมา นักศึกษาน่าจะมีบางสิ่งที่อยากเขียน อยากวาด เพื่อแสดงมุมมองต่อสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของช่วงเวลาหนึ่ง

"กรอบสุดท้าย" จึงเกิดขึ้นแบบ "ปลายเปิด" ที่ไร้กรอบคิด ไร้การยึดมั่นหลักการใด ๆ แต่ทำให้เกิดสิ่งที่ออกมาจากใจของผู้เรียนได้มากที่สุด

ประโยชน์ที่จะได้รับ นอกจากเรื่องการปรับปรุงกระบวนการเรียนการสอน ยังถือว่าเป็นการตรวจสอบกระบวนการที่ผ่านมาอีกด้วยว่า มีข้อบกพร่องหรือไม่ อย่างไร แต่มากกว่าไปกว่านั้น นักศึกษาผู้ถูกเคี่ยวกรำจะมองเห็นคุณค่าที่เกิดขึ้นกับตนเองได้อย่างชัดเจนมากขึ้น และสามารถนำไปใช้ได้จริงในขณะฝึกสอน

 

ในการสอบปลายภาครายวิชาหนึ่ง (ที่ผมสอน)

ภาคเรียนที่ ๓ ปีการศึกษา ๒๕๕๓

ข้อสอบมี ๒ ตอน แบ่งเป็นข้อสอบปรนัย ๕๐ ข้อ และข้อสอบอัตนัย ๖ ข้อ

 

ข้อสุดท้าย ...

ข้อสุดท้ายของข้อสอบอัตนัย (ถือเป็นสัญลักษณ์การสิ้นสุดการเรียนการสอนในรายวิชานี้) ผมออกเป็นข้อสอบปลายเปิด นอกกรอบความคิด ไม่สนใจหลักการวัดผลและประเมินผลอะไรทั้งนั้น

 

ผมเขียนคำบอกเล่าคำหนึ่ง

"กรอบสุดท้าย" (๕ คะแนน)

แล้วตีกรอบสี่เหลี่ยมเปล่า ๆ เอาไว้ ๑ หน้ากระดาษ A4

ซึ่งผมเปิดพื้นที่เอาไว้ให้สำหรับนักศึกษาอยากจะเขียน หรืออยากจะวาดอะไรก็ได้ตามที่ใจเขาอยากเขียนออกมา ผมถือว่าเป็นมุมสะท้อนที่สำคัญสำหรับการสอนของตัวเองอย่างยิ่ง

 

ผมเลือกที่จะนำเสนอมุมมองของนักศึกษาในหมู่เรียนนี้ ทีละคน ๆ ครับ

 

................................................................................................................................................

มุมมองของนักศึกษาคนแรก

................................................................................................................................................ 

 

 

................................................................................................................................................

ทุ้มอยู่ในใจ ...

................................................................................................................................................

 

อ่านแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ... ข้อสอบผม ทำซะเด็กเมื่อยมือไปเลย เพราะเวลาสอบมีเพียงแค่ ๒ ชั่วโมง (สอดคล้องจำนวนหน่วยกิตของรายวิชา)

และข้อสอบที่ถามว่า ปุ่ม Numeric Keys บนคีย์บอร์ดมีกี่ปุ่ม ทำให้เด็กฝังใจมาก (แค้นใจแน่ ๆ เลย 555)

อีกทั้งถือเป็นมุมสะท้อนสังคมอุดมศึกษาว่า นักศึกษาเปลี่ยนจากการใช้คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ มาเป็น เครื่องคอมพิวเตอร์แบบกระเป๋าหิ้ว กันมากขึ้น และมากขึ้น

คำขอบคุณของเขา คือ สิ่งที่ผมปลูกฝังและกล่อมเกลาเขามาตลอดภาคเรียน

 

................................................................................................................................................

คำถามที่อาจเกิดขึ้น ...

................................................................................................................................................

 

หลายท่านเข้ามาอ่าน คงจะนึกว่า ที่เด็กพยายามเขียนให้ดี ๆ เพราะเขาอยากได้คะแนนมากกว่าที่จะให้มุมมองที่แท้จริงของตัวเขาเอง

ผมยืนยันได้ว่า คะแนนสอบของผมน้อยมาก ซึ่งเขาก็ทราบดี ชิ้นงานตลอดภาคเรียน ๗๐ เปอร์เซ็นต์ สอบปลายภาคแค่ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ แถมข้อนี้ก็ ๕ คะแนน จาก ๑๐๐ คะแนนที่ต้องทำอีก

ผมใช้กระบวนการเขียนมาตลอดรายวิชานี้ ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมในห้องเรียน หรือแม้กระทั่งการสอบ การเขียนบล็อก เด็กเขาจะทราบว่า คนเขียนที่เปิดใจด้วยปัญญาเท่านั้น จะได้คะแนนดี 

และคะแนนการเขียนจะเป็นประจักษ์ต่อสายตาเขาอยู่แล้ว อันเป็นกระบวนการปรับพฤติกรรมของคนที่เป็นครูในอนาคตว่า ต้องจริงใจ ไม่โกหก หลอกลวงในกระทำของตนเอง

ดังนั้น ผมจึงเชื่อมั่นในวิธีการสอนของตัวเอง จวบจน "กรอบสุดท้าย" นี้

"กรอบสุดท้าย" ที่ใคร ๆ ก็อยากจะเขียนทิ้งทวนในเรื่องราวที่อัดอั้นตันใจที่ผ่านมา

 

................................................................................................................................................

 

มุมมองของนักศึกษาที่อยู่ใน "กรอบสุดท้าย" ยังมีอีก ๔๐ คน ๔๐ มุมมองครับ

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

 

...............................................................................................................................................

ป.ล. ลูกศิษย์ของครูคนใดแอบเข้ามาเห็น เงียบ ๆ ไว้นะครับ ;)...

...............................................................................................................................................