เรื่องเล่าจากพี่อ้อค่ะ แบบว่าเอาแปะจาก iPad ไปก่อนนะคะ ติ๋วยังหาวิธีจัดหน้าผ่าน iPad ไม่เป็น กับคำสั้น ๆของชาวบ้านที่เราตกใจแทบเข่าทรุดว่ามีเรื่องแบบนี้ในชุมชนด้วยเหรอนี่ น่ากลัวจริง

อีขาวน้อย 22  มิถุนายน  2554

​น้องอ้อรู้ไหมว่าแม่ย่าพี่ตื่นนึ่งข้าวตั้งแต่ตีสาม  เพื่อที่จะไปสกลนคร  บอกเท่าไรก็ไม่ฟัง  ห้ามก็ไม่ได้  ไม่รู้จะทำยังงัย  (อ้อละสงสัยซิ  เกิดอะไรขึ้นระหว่างแม่ย่ากับลูกสะใภ้  แต่ก็ต้องฟังต่อเผื่อจะประติดประต่อเรื่องราวได้)  คนพาไปเขาก็ได้ประโยชน์อยู่แล้ว  พ่อเขาต้องไปเอายามากินอยู่แล้ว แต่มาชวนชาวบ้านไปด้วยแกก็ไม่ต้องจ่ายค่าน้ำมันรถ แถมบอกว่าหมอนี้ดี๊ดี  รักษาได้ทุกโรคโดยเฉพาะปวดแข็งปวดขา  เดินไม่ได้ยังเดินได้เลย   ชาวบ้านก็แตกตื่นยกทัพกันไปเป็นขบวน  จนเต็มคันรถ  กลัวจะกลับมาก็ค่ำ  มีคนเหล่าให้ฟังว่ามีตาคนหนึ่งขาไปหาหมอถือไม้เท้าไปด้วย  เดินลำบากมาก  ปวดตรงหัวเข่าและมีอาการบวม   พอขากลับเท่านั้นแหล่ะ  พอช่วงรถขึ้นเขาภูพานตาแกซัดไม้เท้าทิ้งเลย  อาการหายเป็นปลิดทิ้ง  เหมือนเป็นคนละคนเลยว่างั้นเถอะ  อะไรจะเป็นยาวิเศษขนาดนั้น   พี่ถามว่าแม่เป็นยังงัยบ้างล่ะไปหาหมอ ๆ  อะไรนะ  “โอ้ย!  ดี๊ดี  ฉีดยาให้คนละเข็มสองเข็ม  คนเดินไม่ได้ก็เดินได้เลย  แล้วให้ยาอีขาวน้อยมากินและบอกว่าถ้าอยากให้หายขาดก็ต้องไปกันอีก  เพราะเป็นมานานต้องค่อย ๆ  รักษากันไป”     อ้อ.....พี่ว่าน๊ะมันต้องเป็นสเตียรอยด์แน่ ๆ  เลย  เพราะตอนนี้เริ่มมีอาการหน้าแดง  แก้มย้อย ๆ  แล้ว  ถ้าอย่างนั้นไปสัมภาษณ์แม่ย่าพี่กันไหม  ได้  อยู่เยื้อง  ๆ  กับอนามัยนี่แหล่ะ  จากนั้นก็เดินทางไปกัน  ไปแบบเล่น  ๆ  แต่อ้อกับติ๋วน๊ะเอาจริง ๆ  พอไปถึงรวมแก๊งสามช่า  ก็เลยถามว่าไปได้ไปหาหมอเสนารักษ์เป็นยังงัยบ้าง  คุณยายก็รีบพากันเล่ากันใหญ่  พอไปเขาก็ฉีดยาให้  หายเลย  ทั้ง  ๆ  ที่ปวดก็หาย  เดินไม่ถนัดขัด  ๆ  ตรงหัวเข่าก็หายสนิท  ไม่มีอาการอะไรหลงเหลือเลย  อ้อเลยถามว่า  “เขาเปลี่ยนเข็มไหมล่ะ”  “บ่ อันเดี๋ยวนั่นแหล่ะฉีดไปเรื่อย ๆ”  เอ๊า ....  เอาเข้าไป  จะได้โรคมาเพิ่มไหมนี่ แล้วเขาว่างัยบ้างละ  ก็ให้ไปฉีดยาเป็นระยะ  ๆ  แล้วเมื่อไรจะไปอีก  “คงไม่ได้ไปแหล่ว เ พราะว่าหมอโดนจับ  ไม่รู้จะไปหาได้ยังไง”  อ่านมาถึงตรงนี้ทุกคนคงจะงงว่าแล้วหมอโดนจับได้งัย  ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ  หมอที่ชาวบ้านเรียกก็เป็นจ่าธรรมดานี่แหล่ะ  แต่เคยไปเป็นผู้ช่วยหมอ  พอกลับมาอยู่บ้านก็เลยตั้งตนเป็นหมอ  สรุปง่าย  ๆ  ก็คือเป็นหมอเถื่อน ว่างั้นเถอะ   แล้วยาอีขาวน้อยไปหามาจากไหน  ก็ไปซื้อที่ในเมืองมากินกัน  ใครกินดีก็บอกต่อกันไปเรื่อย  ๆ  แล้วก็ซื้อมาฝากกัน  เดี๋ยวนี้ยังกินกันอยู่ไหม  “บ่  คนชวนกินยาอีขาวน้อยพากันไปอยู่ป่าช้ากันหมดแหล่ว”