เคยมีคำกล่าวที่ว่าทุกครั้งที่ชีวิตหนึ่งจากไป   อาจทำให้คนที่เหลืออยู่ต้องโศกเศร้าอาลัยด้วยความเสียใจอย่างน้อยไม่ต่ำกว่า  ๕ คน  นั่นคือ  พ่อ แม่   สามีี   ภรรยา  บุตรธิดา  และญาติสนิทมิตรสหาย

              วันนี้ฉันนั่่งอ่านอนุทินนักเรียนชั้น  ม.๖ แล้วก็ทำให้คิดถึงคำกล่าวข้างต้นอดคิดถึงชีวิตผู้คน   คิดถึงตัวเองไม่ได้  และรู้สึกสงสารเด็กอ่ย่างจับใจ

                          "ตั้งแต่พ่อจากพวกเราไปด้วยโรคหัวใจโต   แม่พยายามหาซื้อสิ่งของต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์  หรือเทคโนโลยีมากมาย ที่ผมอยากได้มาให้ผม   แต่ผมก็ไม่เคยมีความสุข     ผมมักเก็บตัวอยู่ในห้องคิดถึงพ่อ   ผมอยากบอกแม่ว่า  "มันทดแทนกันไม่ได้"    ผมคิดถึงพ่อทุกวัน    ผมไม่เคยมีความสุขเลยในชีวิต"

                สุดท้ายฉันได้แต่เรียกเด็กมาพบ   ให้กำลังใจสอบถามความเป็นไปจึงทราบว่าพ่อจากเขาไปต่อหน้าต่อตาอย่างกะทันหัน   ด้วยอาการเหมือนคนหลับเพราะโรคหัวใจด้วยวัยเพียง  ๔๒   ปี    เขาสนิทกับพ่อมาก  ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด   พ่อคอยรับคอยส่งไปโรงเรียนทุกวัน     ชวนกันไปออกกำลังกาย   ไปวัด  ไปเลี้ยงปลา   พ่อเป็นคนดีรักลูก  รักครอบครัวมาก

                          "พ่อจากผมไปตั้งแต่ผมอยู่ ม.๔   ผมคิดถึงพ่อทุกวัน   ส่วนพี่ผมนั้นติดแม่   ผมติดพ่อ   พี่ยังไม่เสียใจเท่าผม"

                 ฉันได้แต่สอนเด็กให้เข้มแข็ง  และเรียนรู้ชีวิตที่มีคุณค่าของพ่อเมื่อจากไปแล้วใคร ๆ ก็คิดถึงและลืมไม่ลงเพราะความดีที่ไม่มีวันสิ้นสูญ  สอนให้เขาแปรเปลี่ยนความรู้สึกที่สูญเสียให้เป็นพลังแห่งการสร้างสรรค์   ทำความดีเมื่อวันที่เราจากไปคนจะได้ลืมเราไม่ลง    เวลานี้พ่ออาจอยู่บนสวรรค์เฝ้ามอง  และให้กำลังใจเราอยู่และคงเสียใจหากรู้ว่าลูกไม่มีความสุข

                เด็กทำตาแดง ๆ  เหมือนจะร้องไห้   ฉันเองก็เกือบจะร้องไห้ไปกับเด็กเพราะจุดอ่อนของต้วเอง   ฉันชี้ให้เห็นความจริงของชีวิตจนดูเขาผ่อนคลาย    และให้เขาเรียนรู้การแสวงหาความสุขได้ด้วยตนเอง    ดูเหมือนเขารับรู้ความปรารถนาของครู   และน้อมรับคำสอน

                 เด็กเดินจากฉันไปเรียนวิชาใหม่ แต่ฉันยังคงคิดถึงใครบางคนที่จากฉันไปนานแสนนาน  และรับรู้ว่าในโลกนี้ไม่อาจมีสิ่งทดแทนกันได้จริง ๆ  นั่นคือความรัก  ความผูกพัน   ความห่วงใย  และความเอื้ออาทรจากคนที่รักเราและเรารัก    หากแต่เราต้องข้ามกับดักหลุมพรางจากความเศร้าโศกสูญเสียนี้ไปให้ได้   ด้วยการ  "ยืนให้ได้และสามารถมีความสุขด้วยตนเอง"    แม้คนที่เรารักและรักเราจะทยอยจากไปคนแล้วคนเล่าไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายก็ตามที 

                                .......................................

                                                                             ธรรมทิพย์
                                                                      ๑  กรกฎาคม ๒๕๕๔