ลมพริ้วไหว.. ไหวพริ้ว..ลิ่วลิ่วล่อง

 

 พาเราสอง...สองเรานั้นพบวันหวาน

 

 และก็ลม...พาเราจาก...พรากตามกาล

 

 จะวันวาน... หรือวันไหน...ไม่ลืมเธอ

 

 
บทกลอนเล็ก ๆ โดย : อิงจันทร์
๒๙ มิถุนายน ๒๕๕๔

 

เพลง : วิมานดิน

ศิลปิน : นันทิดา แก้วบัวสาย

ฝากรักเอาไว้ ฝากไปในแสงดวงดาว

ที่ส่องประกายวับวาว-วาว อยู่บนฟากฟ้า

ให้แสงสุกใส ได้เป็นเสมือนดวงตา

คอยส่องมองเธอด้วยแวว ตา แห่งความภักดี

เก็บฟ้ามาสาน ถักทอด้วยรักละมุน

คอยห่มให้เธอได้อบอุ่นก่อนนอนคืนนี้

ให้เสียงใบไม้ ขับกล่อมเป็นเสียงดนตรี

คอยกล่อมให้เธอฝันดี ดี ให้เธอเคลิ้มไป

เป็นวิมานอยู่บนดิน ให้เธอได้พักพิงพิง

และนอนหลับไหล เก็บดาวเก็บเดือนมาร้อย มาลัย

เก็บหยาดน้ำค้างกลางไพร มาคล้องใจเราไว้รวมกัน

ก่อนฟ้าจะสาง ก่อนจันทร์จะร้างแรมไกล

ยังอยู่กับเธอข้างเคียงกายอยู่ในความฝัน

ฝากเสียงกระซิบ ฝากไปในสายลมผ่าน

ข้ามขอบราตรีที่ยาวนาน ให้เธอฝันดี

เป็นวิมานอยู่บนดิน ให้เธอได้พักพิงพิง

และนอนหลับไหล เก็บดาวเก็บเดือนมาร้อย มาลัย

เก็บหยาดน้ำค้างกลางไพร มาคล้องใจเราไว้รวมกัน

ก่อนฟ้าจะสาง ก่อนจันทร์จะร้างแรมไกล

ยังอยู่กับเธอข้างเคียงกายอยู่ในความฝัน

ฝากเสียงกระซิบ ฝากไปในสายลมผ่าน

ข้ามขอบราตรีที่ยาวนาน ให้เธอฝันดี

ให้เธอได้อบ อุ่น และนอนฝันดี

ให้เธอได้อบ อุ่น...อยู่ในวิมาน