เพราะครูหวังดีต่อพวกเค้า หวังให้เค้าเป็นคนมีวินัยมากกว่าเดิม

สัปดาห์ที่ 4 ของการฝึกสอน

เช้านี้เริ่มต้นด้วยปัญหาของนักเรียนในปกครอง คุณครูที่ปรึกษาแจ้งว่า นักเรียนที่เราประจำชั้นอยู่นั้น โดดเรียนวิชาดนตรีในวันศุกร์ จำนวน 5 คน หลังเลิกแถวจึงมีการเรียนนักเรียนกลุ่มนี้มาคุยกัน

จากการสอบถามปรากฎว่า นักเรียนไม่ได้โดดเรียนค่ะ แต่ถูกเรียกไปห้องปกครอง เพราะนักเรียนกลุ่มนี้ไปมีเรื่องกับนักเรียนอีกห้องนึง สาเหตุเกิดจากการพูดจาไม่ดีใส่กัน จนเกิดบันดาลโทสะ ลงไม้ลงมือใส่กันเล็กน้อย

ดิฉันและครูที่ปรึกษาก็ได้พูดคุยตักเตือนไปในทำนองว่า "ไม่ว่าใครจะพูดจาใส่เรายังไง ก็ให้เราทำเป็นไม่ได้ยินไปเสีย ทำนิ่งซะ อีกฝ่ายเค้าจะร้อนรนยังไงก็เรื่องของเขา ปล่อยเค้าบ้าไปคนเดียว ถ้าเราเป็นคนปกติเราก็ไม่ควรไปตอบโต้" จากนั้นก็ปล่อยนักเรียนไปเรียนตามปกติ

11.40-13.20 น. นักเรียนชั้น ม.1/1 มานั่งรอครูในห้องแล้ว

วันนี้เริ่มจากการทบทวนเนื้อหาของสัปดาห์ที่แล้ว เพื่อพูดโยงมาถึงเรื่องของแบบฝึกหัดที่ให้ทำส่ง

เนื่องจากนักเรียนส่งงานมาแค่ 12 คน จาก 47 คน โดยคนที่ไม่ส่งอ้างเหตุผลว่า "งานเยอะบ้าง หาครูไม่เจอบ้าง" ซึ่งนั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะนำมาอ้างกันได้ เพราะก่อนหน้านี้ ดิฉันได้ทำความเข้าใจกับนักเรียนแล้วว่า "ถ้าวิชาอื่นสั่งงานเยอะ จนนักเรียนคิดว่าทำงานของครูไม่ไหว ขอให้นักเรียนเข้ามาคุยกับครูก่อนถึงวันเรียนหรือวันส่งงาน เพื่อครูจะได้ยืดหยุ่นให้กับนักเรียน" และ "ถ้าห้องพักครูเปิด นักเรียนสามารถส่งงานบนโต๊ะครูได้เลย ไม่จำเป็นต้องรอเจอครู แต่ถ้าห้องพักครูปิด ก็ให้นักเรียนหมั่นเดินมาดู วันละรอบ 2 รอบ ก็ต้องเจอสักครั้ง"

วันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ดิฉันจะลงโทษนักเรียน โดยการให้ทำรายงานเรื่อง "บทบาทของคอมพิวเตอร์" ที่ได้เรียนไปสัปดาห์ที่แล้วมาคนละ 1 เล่ม อนุญาตให้พิมพ์รายงานได้ หากครั้งนี้ยังไม่มีวินัยในเรื่องของเวลาอีก นักเรียนก็จะต้องได้รับการลงโทษอีก

หลังจากพูดคุยตกลงกันแล้ว ดิฉันก็เริ่มเข้าสู่เนื้อหาต่อไป แม้ว่าวันนี้จะเริ่มด้วยการถูกลงโทษ แต่นักเรียนก็ยอมรับความผิดด้วยดี ดังนั้นการดึงอารมณ์ของนักเรียนกลับมาจึงไม่ยากนัก

สัปดาห์นี้เป็นเนื้อหาเรื่อง "อินเทอร์เน็ต" ความหมาย ประวัติ และบริการอินเทอร์เน็ต นักเรียนให้ความสนใจโดยเฉพาะเรื่องของบริการอินเทอร์เน็ต

นักเรียนยกตัวอย่างบริการอินเทอร์เน็ตที่นักเรียนใช้และรู้จักกัน 1 ในบริการเหล่านั้นก็มีเรื่องที่ดิฉันได้เตรียมกิจกรรมไว้ให้นักเรียนทำคือ "บริการไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์"

นักเรียนบางคนยังไม่มี e-mail address เป็นของตัวเอง ก็ต้องเริ่มจากการสมัครก่อน จากนั้นดิฉันให้นักเรียนเขียนเล่าประวัติส่วนตัวของนักเรียน และส่งมาให้ครูที่ e-mail address ของครู

แม้จะเป็นกิจกรรมที่ไม่ได้แปลกใหม่นัก แต่ก็ทำให้บรรยากาศในห้องเรียนคึกคักพอสมควร

14.20-16.00 น. เป็นเวลาของนักเรียนชั้น ม.1/2

เริ่มชั่วโมงไม่ต่างจากห้อง 1 นัก ที่แตกต่างก็คือ ห้องนี้ส่งงาน 7 คน จาก 47 คน ผลก็คือโดนลงโทษเหมือนกัน

จากนั้นก็เริ่มนำเข้าสู่บทเรียนด้วยการพูดคุย ซักถามความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต

เมื่อถึงช่วงทำกิจกรรม ปรากฏว่าห้องนี้มี e-mail กันครบทุกคนอยู่แล้ว จึงลงมือปฏิบัติงานส่ง e-mail กันอย่างรวดเร็ว

ก่อนหมดชั่วโมง มีนักเรียนห้อง ม.1/1 จำวนน 4-5 คน เดินเข้ามาหาดิฉันในห้อง แล้วยื่นถุงขนมบัวลอยมาให้ บอกว่าเป็นฝีมือของพวกเค้าทำเองในวิชาคหกรรม ตั้งใจทำมาเผื่อครู

ดีใจมากค่ะ ไม่ใช่ว่าได้ของกินแล้วดีใจนะคะ แต่ดิฉันคิดว่า ขนาดเด็กเพิ่งโดนลงโทษไป เค้าก็ยังคิดทำขนมมาให้เรา นั่นหมายความว่า "เด็กแยกแยะได้ว่า สิ่งที่เค้าทำนั้นผิด สมควรได้รับการลงโทษแล้ว และครูก็หวังดีต่อพวกเค้า หวังให้เค้าเป็นคนมีวินัยมากกว่าเดิม" หากเด็กทุกคนคิดและแยกแยะได้ ดิฉันเชื่อว่า การเรียนการสอนก็คงจะราบรื่นมากกว่านี้