ตื่นเช้าวันนี้ รีบกวาดบ้านถูกบ้านให้เรียบร้อย จากนั้นอาบน้ำ ลงไปทานข้าวกับคนแนบข้าง จากนั้นจึงไปส่งเธอที่ทำงานตามปกติ ส่วนผมเลยไป ม.สงขลานครินทร์ฯ โดยเบนรถไปทางโลตัส ตรงดิ่งเข้าประตู มอ. ด้วยความไม่รู้ว่า หอสมุดอยู่ที่ไหน เคยเข้าไปเที่ยวงานเกษตรฯ ในตอนกลางคืน เคยไปรับ-ส่งยายที่ ตึกทันตกรรม เท่านั้น จึงเหมือนคลำหาของในห้องมืด ความไม่ฉลาดนั้นมีอยู่ด้วยกันทุกคน ผมเวียนรถตรงวงเวียนไปทางขวา (หลงทาง) เวียนสองรอบ แต่รอบที่สอง ผ่าน สำนักทรัพยากรการเรียนรู้ คุณหญิงหลงฯ คิดว่า อันนี้น่าจะใช่ บางมหาวิทยาลัย ใช้คำว่า สำนักวิทยบริการ บางแห่งใช้ว่า หอสมุด ฯลฯ แต่ยังไม่กล้าเอารถเข้าไปจอด จึงขับผ่านเลยไปทาง สโมสรอาจารย์ และจอดตรงลานพระรูป จากนั้น จึงเดินไปถามนักศึกษา คนแรกเป็นนักศึกษาหญิง "น้องครับ หอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยอยู่ตรงไหนครับ" "หนูไม่รู้ค่ะ หนูเพิ่งเข้ามาเรียนปีแรก" "อ๋อครับ ขอบคุณครับ" ต่อมาพบนักศึกษาชายแต่งตัวเรียบร้อย ๒ คน จึงถามอีก และได้คำตอบว่า ตึกนั้นนั่นเอง รอจน ๐๘.๓๐ น. จึงเตรียมเงิน ๑๐ บาท เพื่อหยอดลงในตู้ ได้รับใบเสร็จมีบาร์โค๊ด ก่อนไปทาบในห้องสมุด และได้เข้าไปศึกษาหาความรู้ตามอัธยาศัย 

  ปัญหาคือ หนังสือที่ต้องการนั้น หาไม่เจอ ก็ไม่เป็นไร ไปเจอหนังสือ "ท่านอาจารย์พุทธทาส: คนไข้ที่ผมได้รู้จัก" โดย น.พ.นิธิพัฒน์ ผมได้ข้อคิดหลายประการ และหนึ่งในนั้นคือ นักศึกษาแพทย์น่าจะมาอ่าน เผื่อว่าจะได้ประโยชน์บ้างในบางลักษณะด้วย 

ขอบคุณครับ