เริ่มเล่น
(*ความยากของการเขียนเรื่องคริกเก็ตนี้ก็คือต้องเอาใจผู้อ่านมาใส่ใจตัวเองว่าคริกเก็ตเป็นกีฬาแปลกใหม่ ต้องเขียนให้ง่ายและเห็นภาพมากที่สุดเท่าที่จะทำได้....หากมีอะไรสงสัยเชิญถามได้ครับ)
การแข่งขันจะเริ่มขึ้นเมื่อผู้ขว้างของทีม A เริ่มทำการขว้างลูกโดยวิ่งมาที่ลาน ซึ่งจะมีเส้นที่กำหนดให้เป็นจุดขว้างลูก มีกรรมการยืนหันหลังให้ ทีมที่ได้ขว้างลูกจะเรียกว่าเริ่มทำโอเวอร์ก่อน โดย 1 โอเวอร์คือการขว้างลูก 6 ครั้งนับเป็น 1 โอเวอร์ เมื่อคนที่หนึ่งขว้างลูก 6 ครั้งแล้ว ก็จะเปลี่ยนให้คนอื่นในทีมลงมาขว้างต่อไป จนครบโอเวอร์ที่กำหนด เช่นทีมละ 20 โอเวอร์ ก็หมายความว่าจะมีการขว้าง 120 ครั้ง ในขณะที่ทีมคู่แข่งขันก็จะเป็นฝ่ายตีลูกป้องกันไม้ 3เสา(วิกเกต)และเริ่มนับทำคะแนนก่อน
ผู้ขว้างลูกนั้นพอขว้างครบ 6 ครั้งหรือ 1 โอเวอร์แล้วต้องสลับให้คนอื่นขว้างต่อไปแต่ก็กลับมาขว้างต่อได้ โดยในการ แข่งขันแบบ 20/20 อนุญาตให้ผู้เล่น 1 คน ขว้างได้ไม่เกิน 4 โอเวอร์จาก 20 โอเวอร์ที่ทีมตนได้เล่น
เป้าหมายของการขว้างลูกขว้างไปที่ใด คงไม่ใช่ขว้างไปหัวคู่ต่อสู้ แต่เนื่องจากลูกบอลนั้นหนักเวลาขว้างอย่างแรงกระทบพื้นแล้วอาจไปโดนหน้าหรือร่างกายผู้ตีได้ นี่จึงเป็นเหตุให้ผู้ตีใส่หมวกและสนับแข้งป้องกันลูกด้วย จริงๆ แล้วเป้าหมายการขว้างนั้นก็คือขว้างไปยังไม้ 3 อัน Wicket ที่อยู่อีกปลายหนึ่งของลานพิช Pitch ซึ่งมีผู้ตี Batsman ของทีม B ยืนขวางรอตีลูกอยู่ ดังนั้นผู้ขว้างจะต้องพยายามขว้างให้ลูกผ่านผู้ตีและไปถูกไม้ทั้ง 3 อันให้ได้ (ซึ่งไม่ง่ายเลย)ไม้ 3 เสา จะถูกเสาใดเสาหนึ่งทำให้เสาล้มและไม้ขัด bail หล่น อย่างน้อย 1 ในสองชิ้น ก็จะได้ 1 วิกเก็ต wicket และทำให้ผู้ตีนั้นถูกปรับออกไปทันที
ในการขว้างลูกนั้น ไม่ใช่ขว้างไปโดยไม่มีจุดหมาย เพราะต้องให้ลูกกระทบพื้นก่อนที่จะกระดอนไปยังทิศที่ไม้ 3 อันตั้งอยู่ ผู้ขว้างจึงต้องคำณวนให้ดีถึงระยะทางและมุมตกกระทบและการขว้างก็มีเทคนิคมากมายหลายลักษณะเช่นการจับลูกและถือเป็นเอกลักษณ์ของผู้ขว้างที่จะถนัดในการขว้างแบบใด เช่นขว้างให้ลูกหมุน ขว้างให้ลูกแรงและหมุนด้วย ขว้างไม่แรงแต่ชิดตัวผู้ตี ซึ่งการขว้างแบบต่างๆ นั้นมีผลแตกต่างกันแล้วแต่ความต้องการจะให้เกิดผลอย่างไร ตอนแรกๆ ที่ผมดูการแข่งขันเพื่อเรียนรู้เรื่องคริกเก็ตก็จะเห็นชัดเฉพาะการขว้างที่แรงเท่านั้นแต่พอดูไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นว่าการขว้างนั้นมีทั้งแรงและไม่แรง ทั้งลูกยาวและลูกสั้น การขว้างแรงหรือไม่แรงนั้นเป็นยุทธศาสตร์ของการเล่นหนึ่งเพราะการขว้างแรงก็เพื่อให้ลูกพุ่งหลุดไปโดนไม้ 3 อันข้างหลังผู้ตีหรือเพื่อให้ผู้ตีตีลูกโด่งแต่ไม่ออกนอกเส้นเขตสนามเพื่อที่ลูกทีมที่ยืนอยู่ในสนามจะได้รับลูกได้ซึ่งจะทำให้ผู้ตีถูกปรับออกเช่นกัน
ที่ว่าขว้างแรงนั้น แรงเพียงใด ก็ต้องขอบอกว่าการขว้างด้วยไหล่และแขนนั้น ไม่ได้ใช้อุปกรณ์ใดๆ ช่วยเลย(เช่นเทนนิสใช้ไม้ตี)ผู้ขว้างที่ขว้างได้เร็วและแรงขนาด 130 ไมล์ต่อ ชม.เลยทีเดียว ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ ในการถ่ายทอดการแข่งขันคริกเก็ตจะมีตัวเลขความเร็วปรากฏให้เห็นด้วยว่าผู้ขว้างคนใดขว้างได้เร็วขนาดไหน
ส่วนการขว้างที่ไม่แรงนั้นก็เป็นเทคนิคหนึ่งสำหรับการขว้างที่ต้องการให้ผู้ตีฝ่ายตรงข้ามตีลูกไม่ได้ถนัดแต่เสียจำนวนขว้างไปเรื่อยๆ ซึ่งก็จะทำให้ผู้ตีทำคะแนนไม่ได้หรืออย่างมากได้ทีละ 1 คะแนนโดยการวิ่ง ดังนั้นการจะขว้างลูกแบบใดก็ต้องดูองค์ประกอบหลายประการทั้งสภาพของเกมและดูว่าผู้ตีนั้นมีการตีอย่างไรด้วย
สรุป
การขว้างลูกนั้นที่ต้องการที่สุดก็คือขว้างเพื่อให้ผู้ตีฝ่ายตรงข้ามตีไม่ได้และโดนปรับออกหรือทำคะแนนโดยการรันส์ไม่ได้
ตอนหน้ามาอ่านเรื่องคนตีบ้าง......
