เล่าเรื่อง เร้าพลัง …
Teacher : วันนี้คุณครูมีนิทานมาเล่าให้ฟังหนึ่งเรื่อง ใครอยากฟังบ้างเอ่ย?
Student : อยากฟังครับ .. อยากฟังค่ะ
ก่อนอื่นขอให้ทุกคนตั้งใจฟังและคิดตามด้วยนะคะ เอาล่ะ เรื่องมีอยู่ว่า มีเด็กชายกำพร้าคน
หนึ่งถูกทิ้งเอาไว้ข้างลำธาร แล้วก็มีสองตายายผ่านมาพบเข้าดังนั้น จึงช่วยกันนำเด็กชายคนนี้ไปเลี้ยงจนเติบโตขึ้นทุกๆวันเด็กน้อยคนนี้จะไปช่วยสองตายายขายของที่ตลาดตามประสา ในวันหนึ่งๆก็ขายได้ไม่มากนัก พอมีเงินซื้อข้าวกิน จนกระทั่งวันหนึ่งเด็กน้อยคนนี้คิดได้ว่า เขาน่าจะทำอะไรสักอย่างที่พอจะช่วยเหลือตากับยายได้ และแล้วเขาก็คิดได้ว่า เขาจะเล่นดนตรีในตลาดจะได้มีคนมาฟังและได้เงินมาช่วยจุนเจือครอบครัว
เช้าวันต่อมา เขาก็ได้เล่นเพลงทีเขาถนัดอยู่ไม่นานก็มีผู้คนเดินเข้ามาโยนเหรียญให้จากสอง
สามเหรียญ จนเต็มหมวกที่เขาวางไว้ทำให้เขารู้สึกดีใจมาก
Teacher เอ....คุณครูขอถามหน่อยว่าเด็กชายคนนี้จะเอาเงินที่ได้มากมายไปทำอะไรคะ..
Students อ๋อ...เอาไปดูแลสองตายายค่ะ ผมว่าเอาไปซื้อยาครับ...
มาฟังกันต่อเลยนะคะ ........... เด็กชายคนนี้ร้องเพลงอยู่ที่ตลาดทุกวันจนเป็นที่เลื่องลือในน้ำเสียงและท่วงทำนองที่ขับขานออกไป ทำให้วันหนึ่งมีหญิงแก่ที่อยากฟังได้เดินทางมาและรู้สึกซาบซึ้งในเสียงเพลงและทำให้หล่อนนั้นแอบร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ฟัง เด็กชายคนนั้นเห็นหญิงแก่มาที่ตลาดหลายครั้งแต่ไม่เคยมาฟังตนร้องเพลงใกล้ๆสักทีได้แต่แอบยืนดูอยู่ไกลๆ ทำให้เขานึกเอะใจและอยากรู้ว่าหล่อนเป็นใคร…..
เด็กชายคนนั้นเมื่อเสร็จจากงานแล้วก็รีบสะกดรอยตามหญิงแก่คนนั้นไปทันที ทำให้รู้ว่า
หล่อนไม่ได้พักอยู่ไกลตัวเมืองเท่าใดนัก แต่น่าประหลาดที่เธอต้องโพกผ้าอยู่ตลอดเวลา และทันใดนั้นเขาก็ได้เห็นรูปร่างหน้าตาของหญิงแก่คนนั้น หล่อนตาบอดทั้งสองข้าง ทำให้เขารู้สึกสงสารเสียจนจับใจ เวลาผ่านไปไม่นานก็มีคนนำอาหารมาให้หล่อนและพูดปลอบใจว่า อย่าเสียใจเลยที่เราดูแลเขาไม่ได้ ในเมื่อเราทิ้งเขามาตั้งแต่เด็กประโยชน์อันใดที่มานั่งเสียใจในตอนนี้เล่า ... หล่อนก็พลันตอบมาว่า แต่ถึงอย่างไรเด็กชายที่เล่นดนตรีผู้นั้น เขาก็คือลูกแท้ๆของฉันนะ จะไม่ให้ฉันเสียใจได้อย่างไร .... เมื่อเด็กชายได้ยินเท่านั้น ถึงกับตกตะลึงไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง แล้วสองตายายที่เลี้ยงดูเขามาล่ะเป็นใครกัน ไม่ใช่พ่อกับแม่เรารึนี่ เขาจึงรีบกลับไปเล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินได้ฟังมาให้สองตายายฟัง และก็กล่าวว่าเราทั้งสองดีใจที่ได้เลี้ยงดูเจ้ามา และเมื่อตอนนี้ถ้าเจ้าเจอแม่ของเจ้าแล้วอยากจะไปพบหรือดูแล เราสองคนก็ไม่ว่ากระไร ตามแต่ใจเจ้าเถอะ เมื่อเขาได้ฟังดังนั้นเขาจึงนำเงินที่ได้จาการเล่นดนตรีไปให้หญิงแก่ตาบอดคนนั้น แล้วบอกกับหล่อนว่าเขารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว และยังรับปากว่าจะเลี้ยงดูเธออย่างดีแต่เขาไม่ขออยู่กับหล่อนเพราะเขาเป็นห่วงสองตายายที่เลี้ยงดูเขามาจนทุกวันนี้ เมื่อหญิงแก่ได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับดีใจและนับว่าเป็นโชคดีของหล่อนที่ลูกไม่ได้รังเกียจเลย เมื่อสองตายายรู้ว่าเขากลับมาอยู่กับตนก็ตื้นตันใจที่เขารู้คุณ มีความกตัญญูกตเวที เขาทั้งสามคนก็ยังคงอาศัยอยู่ด้วยกันและช่วยกันทำมาหากินต่อไป.....
