สนุกมากเลยครับ

      จากเมื่อวานสอนปฏิบัติการทดลองเกี่ยวกับการย่อยแป้งด้วยเอนไซม์ในน้ำลายไปแล้ว กลับมาแทบจะล้มทั้งยืนทั้ง ๆ ที่ได้สอนห้องเด็กเก่ง เพิ่งจะรู้ว่าการสอนทำการทดลองมันช่างยากเย็นอะไรแบบนี้ แล้ววันนี้ต้องมีโอกาสได้สอนห้องเด็กที่ซนมาก ติดต่อกันสองห้อง ผมจึงมีโอกาส มานั่งนอนคิดช่วงระยะเวลากลางคืนที่ผ่านมาว่าเราจะไม่สอนทำการทดลองกับเด็กสองห้องนี้ เพราะมันเป็นอะไรที่เหนื่อยจริง แต่มีอะไรบ้างอยากสกิดให้ผมต้องคิดว่า ถ้าหากเราทำอย่างนั้นมันยุติธรรมกับเด็กแล้วหรือยัง เพียงแค่พฤติกรรมของเด็กมันบอกอะไรให้เราไม่ได้มากเท่าที่ควร ผมจึงตัดสินใจสอนทุกห้องให้เหมือนกันหมดไม่มีมาตรฐานใดมาแบ่งแยกแล้วผลที่ผมได้รับวันนี้คือบรรยากาศการเรียนการสอนมันเป็นอะไรที่ทำให้เด็กเกิดความสนใจ สนุกกับการเรียน โดยไม่มีคำว่าเบื่อ

เด็กทุกคนสนใจและใฝ่เรียนรู้

 

ใครที่เข้าใจก็อธิบายให้เพื่อนฟังโดยที่เราเป็นคนให้คำชี้แนะอยู่ห่าง ๆ

สนุกกับบรรยากาศการทดลอง

 

             ท้ายคาบมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งถามผมขึ้นมาว่า คุณครูครับถ้าผมชอบทำการทดลองแบบนี้อีกหน่อยผมต้องเรียนเกี่ยวกับอะไรหรอครับ ผมฟังแล้วดีใจมากมายที่เด็กรักในสาขาวิชาชีพที่เป็นเหมือนชีวิตและจิตวิญาณของผม เพราะผมรักวิชาชีพของผมมากครับ กับคำว่าวิชา วิทยาศาสตร์เคมี ผมจึงค่อย ๆ อธิบายให้เด็กฟัง แล้วผมก็ย้อนมาทบทวนเนื้อหาที่เด็กทำการบ้านผิด แล้วถามเกี่ยวกับข้อที่ผิดเด็ก ๆ ตอบคำถามได้ดีขึ้น เพียงเพราะเขาบอกว่า ทดลองแล้วเห็นภาพ ได้ลงมือแล้วเข้าใจ เท่านั้นเอง ผมจึงเชื่อและบูชาคำว่า การเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ คือการที่เราได้เปิดโอกาสให้เขาได้ทดลองและเจอปัญหาด้วยตนเองก่อน แล้วความรู้และความเข้าใจจะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ  เราอย่าพูดกับตัวเองหรือกับคนอื่นว่าอย่าคาดหวังอะไรในตัวเด็กมาจนเกินไป แล้วเราเคยตอบคำถามตัวเองแล้วหรือยังว่าวันนี้เราได้พยายามทำเต็มกำลังความสามารถแล้วหรือยัง