"1 หน้ากระดาษเปิดโลกที่มืดมนให้คนตาบอด"
เพียงแค่เราหลับตาเพื่อพักสายตาไม่กี่วินาที แต่ทุกคนคงต้องยอมรับว่า
หากว่าวันหนึ่งเราต้องอยู่ในโลกสีดำตลอดไป คงไม่มีใครที่เลือกมัน
บนพื้นที่เล็ก ๆ ของกรุงเทพมหานคร บนถนนราชวิถีเมื่อ 8 ปีที่แล้ว
หากแม้ว่ารถเมล์คันที่ฉันนั่งเพื่อเดินทางไปโรงพยาบาลแห่งหนึ่งไม่หยุดนิ่ง
เพราะการจราจรที่แออัด ฉันคงไม่ได้รับรู้ความหมายของการเป็น"คนที่มีคุณค่า"
อย่างแท้จริง ซ้ายมือของฉันหากแม้มีใครสังเกตจะเห็นป้ายโรงเรียนสอนคน
ตาบอดที่รอให้หลาย ๆ คนเดินเข้าไปเพื่อเปิดโลกแห่งแสงสว่างให้กับน้อง ๆ
นักเรียนตาบอด ก้าวแรกในวันใหม่ฉันได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญให้สอน"
การบ้านให้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง "เด็กชายตั๊ม" ที่ไขว่คว้ากับสัมผัสของความ
อยากรู้อยากเกี่ยวกับตัวฉันว่า "ตัวตนที่อยู่ข้างหน้านี้เป็นเช่นไร" (อ่านต่อ
ตอนต่อไป)
