สีซมพูหมากหว้า ขาวกาหายาก เหลืองขี้หมิ้น หาได้สู่ยาม ดำหมื่นหม้อ หาซื้อบ่อยากมี เสียดายโอทองเด้ ลายเครือดอกผักใส่ โอบ่ทันได้ใช้ สังมาให้บิ่นแคม สิบปีน้องสิถ้า ซาววรรษาน้องสิอยู่ บ่ได้ซู้จังอ้าย บ่หมายซ้อนฮ่วมผู้ใด เสือบ่ได้กินต่อนเนื้อ ก็เพราะป่ามีหนาม ไม้นั้นงาม ก็เพราะเสือมาเฝ้า สังขารคนบ่เที่ยงหมั้น กงเกวียนกงฮอบ ความแน่นอนของสังขาร ก็บ่มีสาซ้ำ สังขารบ่เที่ยงแท้ ขันติไว้จึ่งจะควร
ขอบใจน้องบุษยมาศ และน้องบวรค่ะ...