วันพฤหัส ฯ ยามบ่ายเล็กน้อย... สัปดาห์ก่อน ...

แสงอาทิตย์ยังสาดส่องอยู่ตลอดเวลา...ส่องรำไรลอดทะลุแต้มกิ่งก้านใบไม้

และทะลุเข้ามาถึงตัวอาคารของสถานีอนามัย (ปัจจุบันเป็นโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลไปแล้ว)

ผมกำลังนั่งบันทึกข้อมูลผู้รับบริการเพลิน ๆ ตกใจนิดหน่อยเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น...

"สวัสดีครับ...คุณอดิเรก ใช่ไหมครับ พี่ป้อม...สุทธิสิทธิ์... บอ.กอ.วารสารหมออนามัยนะครับ"

"ครับ ผมเองครับ "

"คือ ทีมงานอยากมาสัมภาษณ์น้องครับ ลงวารสารหมออนามัยครับ"

ผมอึ้งเล็กน้อย เพราะสถานีอนามัยทั่วประเทศมีประมาณ 1 หมื่นแห่ง มีหมออนามัยประมาณ 3 หมื่นกว่าคน และวารสารหมออนามัย ผมอ่านประจำอยู่แล้วครับ ปีนี้น่าจะครบรอบ 20 ปี ครับ

"ไม่มีใครให้สัมภาษณ์แล้วหรือครับ ? จึงมาเลือกผม ขอโทษนะครับ ผมคิดได้อะไร จึงพูดอย่างนั้นครับ"

"ทีมงานเขาคัดเลือกแล้วสุด ๆ ว่า...อยากมาสัมภาษณ์น้องจริง ๆ ที่อนามัยเลย..."

" ผมกลัวพี่และทีมงานผิดหวังนะครับ กลัวแฟน ๆ วารสารหมออนามัยจะไม่ได้อะไรจากผมนะครับ..."

และแล้วพี่ป้อม ก็เล่าถึงประเด็นที่ขอสัมภาษณ์ โดยจะให้ทีมงาน ติดต่อกลับมาหาผมอีกครั้ง ล็อควันสัมภาษณ์วันเสาร์ที่ 11 มิถุนายน 2554  ผมตอบตกลงอย่างง่ายดาย...กับคำหว่านล้อมของ บอ.กอ.

"เอาหล่ะนะ..."  ถ้าชีวิตของหมออนามัยบ้านนอกคนหนึ่ง จะเกิดความรู้ และแรงบันดาลใจกับพี่ ๆ น้อง ๆ หมออนามัยด้วยกัน ผมยินดีและยอมยกให้ทั้งใจอยู่แล้วครับ

ถึงแม้การได้ลงเรื่องราวของผมในวารสารหมออนามัยจะออกมาอย่างไร ? จะได้ลงหน้าปก กลางปก หลังปก หรือแม้กระทั่ง "สันปก" (เหมือนนิตยสาร A Day) ก็ตาม

ผมก็อดภูมิใจลึก ๆ กับวารสารหมออนามัยที่อยู่ในดวงใจของผมตลอดมาครับ...

ดอกไม้ของชีวิตผมเบ่งบานและแย้มยิ้มหยอกเอินกับวารสารหมออนามัย...

โลกของผมกลายเป็นสีชมพู...และสีชมพู

แม้จะเป็นสิ่งเล็ก ๆ ท่ามกลางความยิ่งใหญ่อื่น ๆ...

แต่ก็เป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับคนตัวเล็ก ๆ หมออนามัยอย่างผม

ถ้าวันนั้นมาถึง...ผมจะนำภาพเบื้องหลังมาฝากนะครับ...