วันนี้มาส่งคุณลูกมาเรียนมอหนึ่ง ก็ขนของไปส่งเหมือนเค้าไปตั้งแค้มป์ยังไงยังงั้น เตรียมสัมภาระให้น้อยที่สุด หากไมพ่อจะค่อยๆ เติม ค่อยๆ ซื้อไปก็จะครบไปเอง

 

เด็ก ๆ มาเรียนต่างจังหวัด ก็ต้องใช้เงินทองค่อนข้างมาก สิ่งที่สำคัญก็คือการบอกให้เค้าตระหนักถึงคุณค่าของเงิน ความจำเป็นไหนที่ต้องใช้เงิน และสิ่งใดบ้างที่ทำให้เราสามารถที่จะตระหนักถึงการใช้เงินแต่ละครั้ง เตือนเราทุกครั้งเมื่อเราต้องใช้มันออกไป ว่ามันหายาก รู้สึกถึงความสูญเสียสิ่งสำคัญของตน สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ผมและลูกเราเห็นพ้องกันว่าจะใช้ระบบมาช่วยจัดการ นั่นก็คือการแบ่งเงินเพื่อการใช้จ่ายนั่นเอง

 

เรื่องเรียนพิเศษนี่ก็เหมือนกัน จะต้องเรียนอะไรบ้างอย่างไร ก็จะต้องมาวิเคราะห์ให้รู้ก่อนว่า เราอ่อนอะไร จำเป็นจะต้องใช้ตัวช่วยหรือเปล่า อย่างไร หากได้พิจารณาแล้ว เห็นควรก็ค่อยตัดสินใจจ่ายเงินและก็ไปเรียน โดยการเรียนเราก็จะต้องมาดูหรือประเมินกันด้วยนะ ผมทำร่วมกันกับลูก และก็บอกเค้าด้วยว่าตอนนี้กำลังจะทดสอบนะ พูดแบบตรงไปตรงมาเลยล่ะ ถ้าดีก็จะรู้ว่าเราไม่ได้เสียเวลา เงินไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่ถ้าไม่ดีก็จะมาถึงวิธีการแก้ไขแล้วว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

 

ลูกเองก็รู้สึกนะว่าทำไมบ้านเราครอบครัวเราละเอียดกันจริง ยุ่งยากกันจริง ไม่เห็นเหมือนเพื่อนๆ เลย ผมก็อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้เค้าเข้าใจ เค้าเองก็ดำเนินชีวิตต่อไปในแบบของเราต่อไป