ผมกับพี่มหามองหน้ากัน นึกถึงร่างดำๆที่ทับพี่มหาเกือบตายเมื่อคืนนี้

หลังมื้อเที่ยงวันหนึ่ง พี่มหาก็เรียกผมเข้าไปคุยเหมือนทุกๆวัน

"นี่คุณ..ผมเกือบตายแล้วเมื่อคืนนี้"

"ฮ้า..พี่เป็นอะไรหรือครับ " ผมตกใจ

...พี่มหาเล่าว่าเมื่อคืนนอนๆอยู่เหมือนมีร่างดำๆมากดทับไว้ก ดิ้นรนอยุ่นาน จนหายใจแทบไม่ออก แต่คนเราพอจวนจะตายจริงๆก็ต้องดิ้นสุดขีด จึงหลุดออกมาได้

"พี่โดนผีอำน่ะสิ เขาเรียกอย่างนั้นใช่เปล่า " ผมสงสัย

"ก็น่าจะประมาณนั้นล่ะ"

พี่มหาบอกว่าที่จริงพระท่านบอกเวลาจะตายต้องมีสติระลึกแต่สิ่งดีๆเพื่อตายไปจะได้ไปสู่ภพที่ดี

แต่คืนนั้นมันนึกอะไรไม่ออกหรอก มันกลัวตาย จนต้องดิ้นรนสุดชีวิต ลืมนึกถึงคุณพระคุณเจ้า ลืมนึกถึง มรณสติ

"แล้วรู้มั๊ย พอเช้ามาวันนั้น แฟนผมบ่นเรื่องหนูที่วิ่งเข้ามาในบ้าน บอกให้ผมหากาวดักหนู เพื่อจัดการกับมัน"

"อืม...หนูมันโดนกาวตายเลยนะครับ และกว่ามันจะตายมันก็ดิ้นอยู่นานแล่ะ"

ผมกับพี่มหามองหน้ากัน นึกถึงร่างดำๆที่ทับพี่มหาเกือบตายเมื่อคืนนี้

หรือจะเป็นหนูที่บอกให้รู้ว่าอย่าทำกับเขาอย่างนั้น

หรือจะเป็นลางบอกเหตุห้ามพี่มหาไม่ให้ ปาณาติบาต

หรือมันคืออะไรกันแน่....

แต่วันนั้นผมแนะนำให้พี่มหา หาดักหนูที่ล่อให้มันไปติดอยู่ด้านใน มันไม่ตาย และสามารถนำมันไปปล่อยที่อื่นได้โดยปลอดภัย

" บอกเขาว่าไปหากินที่อื่นเถอะนะ อย่ามายุ่งเกี่ยว เบียดเบียนกันและกันเลย "

.......