ระยะนี้โรงเรียนมีการปรับปรุงพัฒนาหลายอย่าง
แต่สำหรับโรงเรียนเล็กที่จำกัดด้วยปัจจัยเกื้อหนุน หลายๆอย่างต้องลงมือ ลงแรงเอง
และทุกอย่าง ผมไม่เคยโทษใคร เพราะคิดว่าเป็นความผิดของผมเอง ที่หาเรื่อง เช่น ห้องน้ำเก่าๆ เขาก็อยู่กันมาจะ30 ปีแล้ว ก็อยู่ได้ แต่ผมหาเรื่องจะทำใหม่ เงินก็ไม่มี ทำยังไงดี
ก็ทุบเองสิครับ (สมน้ำหน้า)
แต่ที่ผมทำอย่างนี้ เพราะผมมีความสุข ที่ได้ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นประโยชน์ต่อเด็กๆ ต่อโรงเรียน ต่อสังคมและประเทศชาติ ส่วนสังคมและเจ้านาย มีคนทำหน้าที่แทนผมดีอยู่แล้ว ผมคงไม่จำเป็นต้องทำอย่างเขา
"มีพลังงาน เพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่แข็งแกร่งกว่าพลังงานไอน้ำ , แข็งแกร่งกว่าพลังงานไฟฟ้าและปรมาณู พลังงานนั้นก็คือความพยายามของมนุษย์"
ไม่ใช่คำพูดของผมหรอก มันเป็นคำพูดของคนคนหนึ่งที่ชื่อว่าอัลเบิร์ต - อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์"
ถ้าอยู่ จะช่วย
ถ้าตากล้อง จับค้อนและสิ่ว คงเสร็จเร็วขึ้น
เดี๋ยวขอแรงพี่น้องในชุมชนไม่ได้แล้วเสียด้วย เสียดาย ;-)
ตากล้องคือครูผู้หญิงอาวุโสกว่าผมหลายปีครับ เขาบอกว่าไม่เคยเห็นผู้บริหารแบบนี้
คุณครูผมอายุมากแล้ว แต่ทุกคนทำงานดีนะครับ ทำงานร่วมกันตลอดช่วงปิดภาคเรียน
แต่งานแบบนี้ผมว่าหนักไปสำหรับเขา ภารโรงก็มี เขาก็ช่วยบ้าง แต่สรุปว่าผมทำเองสบายใจกว่า
ขอบคุณที่กรุณามาเยี่ยมนะครับ ผมบันทึกไว้เป็นที่ระลึกเท่านั้น
ไม่คิดว่าจะมีคนสนใจหรอกครับ