ในวันว่างหนึ่งวัน ในยี่สิบสี่ชั่วโมง ในหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบนาที มีหลายครั้งที่ อยากชวนเธอ...ออกไปที่ทุ่งหญ้า ไปฟังเสียงนกร้อง.. ไปดูแมลงปอกับผีเสื้อโบยบินกัน...

ในวันว่างๆ ฉันทำกิจกรรมไม่กี่อย่าง

ไม่ออกไปนั่งเมาท์กับสาวๆ ที่ร้านกาแฟสุดโปรด

ก็นั่งดูนอนดูดราม่าจากทั้งเกาหลี ญี่ปุ่น ไต้หวัน รวมไปถึงแผ่นดินใหญ่

หรือไม่ก็นอนเกลือกกลิ้งไปบนเตียง พร้อมหนังสือเล่มโปรด

บางทีก็นอนหลับเป็นเพื่อนน้องแมวทั้งวัน เพื่อชาร์ตแบตเตอรี่

บางวันที่อากาศสดใสก็มักถือกล้องออกไปหานายแบบนางแบบสวยๆถ่ายรูป

แล้วบางวันก็นั่งอ่าน นั่งเขียน นั่งเฝ้า บล็อกของตัวเองนี่แหละ...

 

ในวันว่างวันเดียวอย่างวันนี้

ฉันแวะไปนั่งจิบกาแฟ นั่งดูโลกที่ขวักไขว่อยู่รอบตัว...

 

สำหรับคนที่กำลังมีความรัก...

คนรักที่นั่งอยู่ตรงข้าม กับรอยยิ้มที่อ่ออนหวาน

ในบรรยากาศอันอบอุ่น เสียงดนตรีที่นุ่มหู

กาแฟรสละมุน เค้กหลากสีชวนชิม

ดูเหมือนจะช่วยแต่งเติมให้ความรัก

ที่มีอยู่แล้วนั้น...ให้งดงามยิ่งขึ้น...

 

กับเก้าอี้ตรงข้ามที่ว่างเปล่า

ทุกอย่างเงียบเชียบในภวังค์นั้น

ดวงตาที่เปิดกว้าง แต่มองไม่เห็นอะไร

หูที่ฟัง แต่ไม่ได้ยินเสียงใด

จิตใจฉันล่องลอยไปที่ใดก็ไม่รู้...

 

ในวันว่างหนึ่งวัน ในยี่สิบสี่ชั่วโมง

ในหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบนาที

มีหลายครั้งที่

ฉัน...คิด...ถึง...เธอ...

 

ในวันว่างหนึ่งวัน ในยี่สิบสี่ชั่วโมง

ในหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบนาที

มีหลายครั้งที่

อยากชวนเธอ...ออกไปที่ทุ่งหญ้า

ไปฟังเสียงนกร้อง..

ไปดูแมลงปอกับผีเสื้อโบยบินกัน...