สมัยเด็ก ๆ ใต้ต้นลำใยหน้าบ้าน มีแคร่ไม้สูง ๆ ตัวหนึ่งที่แม่มักจะวางของขาย เป็นต้นว่า ผักจากสวนหลังบ้าน ชะอม ตำลึง ข่า ตะไคร้ ฯลฯ แต่ในยามว่าง มันจะเป็นที่รวมกลุ่มกันของเด็ก ๆ แถวบ้านและคุณตา"ที" คุณตาข้างบ้าน
ตาที คนตัวสูง ๆ ผอม ๆ หลังโกง แกไม่ชอบสวมเสื้อ ใส่กางเกงหม้อห้อมขาก๊วย สูบบุหรี่ขี้โยเป็นประจำ (มวนใหญ่ ๆ ใช้ยาเส้นเป็นไส้ห่อด้วยใบตองแห้ง) ชอบเล่านิทานผีผี ให้เด็ก ๆ ฟัง จำได้แต่เพียงว่าเล่าตั้งหลายเรื่อง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ประทับใจที่สุด "ผีหัวขาด"
ตาทีเล่าว่า ผีหัวขาดบ้านเรามันชุกชุม ชอบปรากฏตัวในตอนดึก ๆ ที่หน้าปากซอย พวกเรานั่งล้อมหน้าล้อมหลัง ฟังอย่างตั้งใจ สายตาก็คอยระแวดระวังเหลือบมองซ้ายที ขวาที เพราะเกรงว่า ผีมันจะโผล่มาตอนที่เงียบกริบอย่างนี้
อย่าไปเที่ยวดึก ๆ ดื่น ๆ ให้เข้านอนแต่หัววัน...ตาทีบอกเด็ก ๆ เสมอ เดี๋ยวผีจะหลอกเอา
แล้วไงต่อล่ะตา ผีมันทำอะไรอยู่ที่หน้าปากซอยรึ...เด็ก ๆ คะยั้นคะยอถามด้วยความสงสัย
ผีหัวขาดมันสูบบุหรี่ น่ะสิ พ่นควันโขมงโฉงเชียว มันคอยหลอกคนที่เที่ยวกลางคืน ไปไหนมาไหนดึกๆ ดื่นๆ
พวกเราฟังไป จินตนาการไปด้วย น่ากลัวจังเลย แต่
เอ๊ะ...ผีหัวขาดมันสูบบุหรี่ได้ไงล่ะ ฮา...
หลังจากที่ตาทีเสีย พวกเราก็ไม่ได้ฟังเรื่องผีผี จากใครอีกเลย อยากเห็นภาพเหล่านั้นกลับมา ความผูกพันของผู้เฒ่าผู้แก่กับเด็ก ๆ ตามวิถีชีวิตชนบท ที่เด็ก ๆ สมัยนี้บางคน อาจไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับมัน
ขอบคุณความทรงจำและความผูกพันที่ยั่งยืน
