สงกรานต์ปีนี้มีโอกาสได้กลับไปบ้านเพราะคุณปอยไม่ต้องขึ้นเวร เราได้กลับจังหวัดอุทัยธานี ถิ่นเก่าคุณพ่อ ไปช่วยคุณย่าขายกาแฟกัน จริงๆ เรากลับบ้านกันทุกเดือนแต่มีเวลาได้อยู่แค่นอนคืนเดียวก็ต้องกลับพิจิตรแล้ว คราวนี้อยู่ได้นาน 3 วัน

เด็กได้ช่วยตักน้ำแข็ง คนกาแฟกัน ฝึกหัดทอนสตางค์กัน เขาชอบและสนุกมาก

ด้วยร้านขายของก็เล็กๆ นะ พวกเราไปกัน 4 คนก็ทำให้บรรยากาศดูวุ่นวาย คึกคัก คนซื้อก็มากตามไปด้วย  ยิ่งเราอยากคุยกับแม่เท่าไรคนก็จะมาขัดมาซื้อของกันมากขึ้น โอ้..มันดีมากเลย

เรื่องอาหารการกินก็เรียบง่าย แถวนั้นเป็นร้านค้าที่ขายกันมานานมากแล้ว 20-30 กว่าปีแล้ว

คนขายส่วนใหญ่ก็อายุ 50 -60 ปีกันทั้งนั้น เรียกว่าคนสาวไม่ค่อยจะมีเลยล่ะ บรรยากาศก็เป็นร้านแผงลอยแบบเรียบง่าย

คุณปอยหิวมาก กระหายด้วยเพราะอากาศที่อุทัยนี่ร้อนน่าดูเชียว ขอชาเย็น 1 ที่

ดื่มเต็มที่เลย ดูเหมือนจะชื่นใจ กลับไม่เป็นเช่นนั้นนะ ใจสั่น เหงื่อออก ต้องรอสักพักจึงจะบรรเทา เขาก็มาเล่าให้ฟังคิดว่าน้ำตาลคงเข้าสู่ร่างกายเร็วเกินไปจึงทำให้เป็นเช่นนั้น

ส่วนเจ้าเด็กๆ ก็ร่าเริง กินโน่นกินนี่กันไปเรื่อย และที่ลืมไม่ได้ก็คือการปีนขึ้นไปบนไหล่เขาซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกสงฆ์ เพื่อไปเล่นเจ้าชิงช้าตัวเล็กที่เราใช้กันประจำ และที่นี่เราก็ใช้เป็นที่เงียบๆ เพื่อพักผ่อนกันด้วย

 อาหารที่ทานกันประจำก็เป็นข้าวผัดกระเพรายายแป๋ว ข้าวไข่เจียว ก๋วยเตี๋ยวน้าเหลา

หากเป็นวันธรรมดาอาหารที่นี่อร่อยหลายอย่าง หลายท่านชอบข้าวแกงสูตรเข้มข้นตำรับอุทัยแท้ๆ ก็มาที่นี่ ร้านค้า รพ.อุทัยธานี ร้านข้าวแกงน้าจิ๋มน่ะ ส่วนกาแฟป้าฉลองเขาก็แนะนำกันนะ ผมไม่ออกความเห็นก็แล้วกันเพราะร้านแม่ผมเอง

 แต่ถ้าต้องการทานอาหารอร่อยและไม่อยากเข้ามาในจังหวัดเนื่องจากขับผ่านจากกรุงเทพมุ่งสู่สายเหนือ ตรงนี้แนะนำเลย ครัวทิดเทือง ชื่อร้านเขาพาให้เราได้นึกถึงยุคเก่าๆ นะ

อาหารที่นี่ก็ ปลาร้าเคียงผักสด และอาหารไทยๆ ทำใหม่ๆ นะครับ ที่ตั้งก็อยู่ติดถนนสายเอเชียนั่นแหละ เรียกว่าแวะเข้ามานิดเดียวก็จะได้สัมผัสแล้วล่ะครับ ราคาก็ไม่แพงหรอก ต้องลองนะ

 

วิถีชีวิตช่วงสงกรานต์ที่อุทัยฯ สุขใจแท้