สมัยผมเรียนจบใหม่ ๆ ผมนึกไปเองว่า

ผมมีความรู้เก่งกว่าใคร ๆ

โดยเฉพาะชาวบ้านที่ผมต้องทำงานด้วย

ทำไม ? ชาวบ้านแถบอีสาน บ้านนอกคอกนา จริงนะ

บอกให้ดูแลสุขภาพแล้วก็ไม่เชื่อ

พอป่วยมาก็บอกว่าไม่รู้....ไม่เข้าใจ

 

ผมไม่เคยรักงานที่ทำ...ชาวบ้านที่อยู่ด้วย

ผมทำมันไปเรื่อย ๆ ไม่มีชีวิตและความรักกับสิ่งที่ทำ

ถ้ามีโอกาสที่ดี ผมคงไม่มาเป็นหมออนามัยหรอกนะ

เป็นวิชาชีพด้านสุขภาพระดับล่างสุดของกระทรวง

 

นานวัน จู่ ๆ ผมกลับมีความสุขและความรักกับงานที่ทำ

ผมได้กำไรจากงานที่ทำ...อุ่นใจอย่างประหลาดในยามท้อแท้

ชาวบ้านทุกคนรัก และต้องการผม

ข้างหน้าของผมมีโอกาสได้ทำดีทุก ๆ วัน

 

ตอนนี้ ผมกราบไหว้ชาวบ้านทุกคนโดยไม่ยากเย็น

และไม่เสียศักดิ์ศรี

ทุกคนเป็นครูของผม...เป็นคนในครอบครัวของผม

คุณค่าของคนไม่ได้อยู่ที่เปลือกที่ห่อหุ้ม

การอยู่เพื่อคนอื่น...ได้ทำงานที่เรารัก

 

ผมเห็นทุกชีวิตที่มีคุณค่า

และไม่มีชีวิตใดเลยที่จะต้อยต่ำไปทุกเรื่อง

การเข้าใจชีวิตผู้อื่น...ทำให้ผมเข้าใจตัวเอง...เข้าใจโลก

งานของผมอาจไม่เติบโตทางตัวเลข

แต่ยิ่งใหญ่มากมายต่อจิตใจผม

 

มนุษย์ทุกคนอาจไม่มีเป้าหมายของชีวิต

ทั้งที่อายุ และตำแหน่งก็มากมาย

 

แต่ชาวบ้านทุกท่าน...มอบโอกาส

ให้ผมมีเป้าหมายของชีวิต

ชาวบ้านทุกคน คือ สิ่งมหัศจรรย์ต่อชีวิตของผม

ขอบพระคุณมากครับ