เวลาผ่านมา25ปีแล้วสินะนับจากวันแรกที่ฉันได้ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้บ้านที่ครั้งแรกมีเพียงเรือนไม้และอาคารที่เป็นตึก 2 ชั้นอยู่ไม่กี่หลัง วันนี้บ้านของฉันเติบโตและถูกสร้างเป็นตัวตึกสูงใหญ่ตั้งหลายหลัง สิ่งแวดล้อมเดิมๆค่อยๆเลือนหายไปถูกแทนที่ขึ้นใหม่ด้วยความทันสมัย เพื่อนพ้องพี่น้องเก่าๆหลายคนยังคงอยู่ แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่โยกย้ายจากไปด้วยเหตุผลต่างกัน ส่วนฉันก็เป็นอีกคนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเฝ้ามองดูความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆความรู้สึกหลากหลายผ่านเข้ามาและผ่านออกไปแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ครั้งก่อนนั้นจำได้ว่าฉันก้าวเข้ามาอย่างคนที่ไม่มีอุดมการณ์อะไร....มาเพียงเพราะมาทำงานแต่ฉันมีพี่ที่ดีหลายๆคนที่คอยให้ความรักความอบอุ่นและเป็นครูช่วยอบรมฝึกสอนให้ความรู้ประสบการณ์แก่วิชาชีพพยาบาล...ของฉัน
วันนี้ถามตัวเองว่าฉันทำอะไรที่ดีดีตอบแทนให้บ้านหลังนี้ไปบ้าง...บ้านที่ให้ชายคาได้พักอาศัยให้ความมั่นคงกับชีวิต บ้านที่แม้ตอนนี้จะกลายเป็นองค์กรใหญ่และมีบุคลากรเพิ่มเข้ามาอยู่มากมาย แม้ฉันจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่อาศัยในมุมเล็กๆของบ้านหลังนี้ แม้ฉันจะรู้ดีว่าไม่มีความสามารถจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ตอบแทนให้..บ้าน..ของฉันได้ แต่ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ศรัทธาในคำว่า..จิตวิญญานของความเป็นมนุษย์..และพร้อมที่จะมอบให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน.....เพื่อที่จะให้บ้านของฉัน..( ร.พ พิจิตร ) เติบโตและยั่งยืนต่อไป
