คิดอยู่หลายวันว่าจะทำอย่างไร

              คิดอยู่หลายวันว่าจะทำอย่างไร  ใกล้จะหมดเวลาเข้ามาทุกที ยังไม่ได้ส่งงานเลยจะสกัดความรู้จากบทกลอนของใครดี  ..ล้วนทำให้กังวลกับหน้าที่ที่ได้สมัครไปร่วมเป็นสมาชิกกลุ่ม ร้อยรสบทกวี  วันนี้น้องอุ้มบุญมาแวะทักทายถามข่าว  ตัดสินใจแล้วว่าเอาไงเอากันจะได้รู้ศักยภาพของตนเองว่าทำได้แค่นี้ จะพัฒนาได้อีกหรือไม่ก็ส่งงานกับน้องอุ้มบุญไปแล้ว จึงมาเขียนบันทึกนี้เพื่อรวบรวมผลงานเล็กๆน้อยๆของตนเอง เพื่อพัฒนาต่อไป ...ไม่มีใครแก่เกินเรียน  ใช่ไหมคะ

         ผลงานชิ้นแรกอยู่ในบันทึกแรกที่ค้นพบวิธีการเข้ามาเป็นสมาชิกG2K และเขียนบันทึกในขณะนั้นทันที ไม่มีคนมาแสดงความคิดเห็นก็ขอเพื่อนมาแสดงความคิดเห็นให้พอมีคนแรกคุณนินานันท์ เข้ามาแสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกก็ดีใจมาก  ตนเองได้ใช้นามกาสะลองเขียนบทกลอนในบันทึกของ KRUDALA     ตั้งชื่อบทกลอน ในบันทึกนี้ดังนี้ค่ะ

 

                   มาประชุมอบรม

                           

    มาประชุมอบรม        ก็เพื่อเพาะบ่มวิชา

ความรู้คู่ตำรา              เบื่อนักหนาจะบ้าตาย

หน้าที่ปฏิคม               ช่างเหมะสมดีเหลือหลาย

แซวกันอยู่ไม่วาย         คนมากมายแต่เลือกเรา

เป็นเพราะอะไรหนอ     จะไขข้อความแก้เหงา

พูดจริงไม่ได้เม้าท์        บอกว่าเรางามเกินใคร

กินข้าวแทบสำลัก        ช่างคิดนักพูดไปได้

จะเกษียณอยู่แล้วไง    ช่างทำได้...โธ่เอ๋ยตู

ความจริงคือหน้าที่      ก็รู้ดีเพราะเป็นครู

สิ่งใดเป็นความรู้          ที่ทำอยู่สุดกำลัง

สอนเด็กเป็นคนดี        หาวิธีไม่ถอยหลัง

ตอนนี้นั่งดูหนัง           พระชื่อดังบรรยายไป

ดูอย่างมีสติ                ใจดำริตรองดูได้

ดึงจิตมาฐานกาย        สุขสบายไม่เซ็งเอย

 

   http://gotoknow.org/blog/krudala/367059

 

ในบันทึกนี้มีท่านวอญ่า และท่านดร.ขจิต ท่าน

รอง Smallman มาให้กำลังใจในบันทึกแรกที่ทำ

ให้ครูดาหลามีกำลังใจฝึกฝนทนสู้กับอุปสรรค

ต่างๆมาได้

         ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ครูดาหลาค่ะ

 

                                   

 

   บทกลอนที่อยู่ในบันทึกเรื่อง  ต้นไม้บ้านฉันถูก

ตัดอีกแล้ว 3   เป็นการเล่าเรื่องชีวิตในวัยเด็กว่า

บ้านมีคลอง(หรือภาษาภาคเหนือเรียกว่าน้ำ

เหมือง)ไหลผ่าน ในคลองมีต้นไม้น้ำที่เรียก

ว่า"บอน" ที่เด็กๆลงเล่นในลำน้ำเหมืองจะชอบวัก

น้ำใส่ใบบอน สังเกตุว่าน้ำจะกลิ้งอยู่บนใบบอน

และใบบอนไม่เปียกน้ำ  ใบบอนนี้แม่ชอบเอามา

แกงที่เรียกว่า"หลามบอน"  เป็นแกงที่ทำยากเมื่อ

แกงเสร็จแล้วแม่มักจะตักใส่ปิ่นโตให้เด็กหิ้ว ไป

แบ่งให้ญาติๆ .....           มีกัลยาณมิตร G2K ให้

ความสนใจหลามบอน  อาจารย์ชำนาญ เขื่อน

แก้ว ได้เอื้อเฟื้อนำภาพหลามบอน จาก

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มาแบ่งปัน ครูดาหลาได้

แสดงความขอบคุณ เป็นบทกลอนของชาวเหนือ

ที่เรียกว่า "ค่าว" ดังนี้ค่ะ

                     

                         ค่าวหลามบอน

                     

               ยินดีจ้าดนัก        เอาหลามบอนมาปั๋น

     ถ้าผ่อตึงวัน                   จ่วยกั๋นตอบถ้อย

     ของกิ๋นคนเมือง             รุ่งเรื่องบ่หน้อย

    เข้าสู่ฮีตฮอย                  บ่ละ

    ยูนิเวอร์ซิตี้                   เชียงใหม่เชียวนะ

    ตี้เอาภาพมา                  ศึกษาตวยได้

    หลามบอนเฮานี้              มีมาแต่ไท้

   ขอลูกหลานได้                แป๋งกิ๋นเน้อเจ้า...

                                        แป๋งกิ๋น  เน้อเจ้า 

 

                     หลามบอน 

         http://gotoknow.org/blog/krudala/380945

 

                      บทกลอนที่ครูดาหลาได้เข้าไป

ร่วมแสดงความคิดเห็นในบันทึกเกี่ยวกับการ

ป้องกันไข้เลือดออก คว่ำทุกอย่างที่ขัง ตามคำสั่ง

หมอ  ของท่านวอญ่า  มีดังนี้ค่ะ 

 

        หาค่าดัชนี  ไม่มียุงลาย  สบายใจทุกคน

            

                กำจัดลูกน้ำ           ช่วยคว่ำกะลา

  เด็กเด็กช่วยหา                   ภาชนะมากมี

แล้วบันทึกไว้                        แยกให้ถ้วนถี่

จำนวนที่มี                           ลูกน้ำยุงลาย

นำไปคูณร้อย                       ค่อยค่อยคิดทาย

ตามด้วยที่หมาย                   ภาชนะทั้งมวล

เรียกค่า C I                        จำได้ครบถ้วน

แล้วคิดทบทวน                   คำตอบอีกครา

ให้ดูตัวอย่าง                       ห้าอันกะลา

ทั้งหมดที่หา                       พบยุงสามอัน

ก็เอาสามมา                        คูณร้อยเร็วพลัน

แล้วหารแม่นมั่น                  ห้านั้นจำนวน

คำตอบที่ได้                       หลังคิดใคร่ครวญ

หกสิบครบถ้วน                    คือค่า C I

 

 http://gotoknow.org/blog/bangheem/378703