GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ความรักที่แท้...

อะตอมทำตัวเป็นลูกคุณยายมากกว่าพ่อแม่ที่แท้เสียอีก...

       หลังเลิกงาน พักผ่อนตามสบาย และสิ่งที่มักทำเป็นประจำเสมอคือ นั่งทำงาน พร้อมกับมีเด็กชายน้อยๆ มักมานั่งคลอเคลียร์น้าปุ๋ม เป็นประจำ บางครั้งก็ทำการบ้านบ้าง บางครั้งก็วาดรูปวาด ส่วนใหญ่ก็จะวาดรูปเสียล่ะมากกว่า หากแต่เวลาทำการบ้านก็มักจะไปทำกับคุณยาย เพราะเชื่อมือคุณยายมากกว่า มีอยู่ครั้งหนึ่งดิฉันเคยสอนการบ้านเขาวิชาการงานพื้นฐานอาชีพ...แล้วทำผิด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็จะบอกว่าด๊อกเตอร์อะไรการบ้านง่ายๆ ก็ทำไม่ได้..แหม..โดนเด็ก...ป.5 ถากถางใหญ่เลยคะ ...ขายหน้าๆๆ
.....
อย่างวันนี้ดิฉันก็ถามไปว่า "อะตอมวาดรูปอะไรเหรอ..." เขาบอกว่า "ไม่บอก...คอยดูแล้วกัน"...
"งั้นหน้าปุ๋มทายแล้วกัน...วาดรูปรถเหรอ"...อะตอมก็ยังไม่ตอบอยู่ดี..แต่ดิฉันก็แอบนั่งมองไปด้วย...
......
สักพักเขาก็บอกว่า "น้าปุ๋ม ตอมวาดเสร็จแล้ว...ให้ทาย..."
แหม...พอเห็นรูปเท่านั้นแหละดิฉันก็ปากไว ทักไปว่า..."ลอกลายมาเหรอ..." ทั้งๆที่ตนเองก็นั่งดูอยู่มองเห็นหลาน...ทำเองทุกกระบวนท่า...
อะตอมก็ค้อนวงใหญ่...แบบประมาณว่าน้าปุ๋มช่างไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย...
.....
รูปที่อะตอมวาดเป็นรูปเด็กกำลังก้มลงกราบแม่ ดิฉันก็เลยถามไปว่าอะตอมวาดให้ใคร ... "วาดให้ยายกับแม่..." แหม! ตัวแค่นี้รู้จักคิด ปกติอะตอมจะติดคุณยายมาก เพราะคุณยายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แบเบาะเลยก็ว่าได้ พ่อกับแม่เขาเลยค่อนข้างอิสระ เพราะอะตอมทำตัวเป็นลูกคุณยายมากกว่าพ่อแม่ที่แท้เสียอีก...

       ปีนี้เราต่างแอบของขวัญไว้ไหว้แม่ เป็นของชิ้นเล็กๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อคุณแม่ ก่อนที่ท่านจะเดินทางไปเที่ยวเวียดนาม (ดิฉันกับคุณแม่น่ะแข่งกันเดินทาง...เลยล่ะคะ...) กับเพื่อนร่วมรุ่นของท่าน อายุอานามรวมกันก็หลายปีโข..ทีเดียว ดิฉันงอนๆ คุณแม่นิดๆ ว่าไปทริปเที่ยวนี้ไม่ชวนเราสักคำเลย อุตส่าห์เปิดตัวกล้องตัวใหม่จะตระเวณ...เก็บภาพ "การเดินทาง"...แห่งชีวิตเสียหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร ดิฉันก็ออกเดินทางไปทริปเดิมของตนแล้วกัน...จากครั้งก่อนที่เพียงแวะไปเยี่ยมเยือนลาวเหนือ แต่คราวนี้จะข้ามฝั่งไปนอนที่นั่น ดูวิถีชีวิตยามรุ่งอรุณของคนลาว...เสียดายว่า ครั้งไปลาวใต้หาภาพไม่เจอ สงสัยเจ้าเพ็ญเอาไปทำ Project ยังไม่ได้เอาแผ่นมาคืน ไม่งั้นจะนำภาพลาวใต้ สวยๆ ...มาบันทึกเก็บไว้...พอเริ่มเล่าเรื่องของขวัญก็ร่ายไปเสียยาว...ปีนี้คงต้องขอกราบคุณแม่ก่อนท่านออกเดินทาง..แต่จริงๆ ทุกวันนี้เราก็กราบท่านอยู่แล้ว แต่ขอเป็นโอกาสพิเศษ...แล้วกันนะคะจะได้เข้ากับเทศกาลวันแม่....

กะว่าจะมาพูดถึงเรื่องความรักที่แท้...ที่แม่มีต่อลูก...

ก็กลับร่ายยาว...ไปเสียนี่...เดี๋ยวกลับมาเล่าใหม่...แล้วกันคะ...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 43474
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 14
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (14)

  • พยายามดีครับ
  • เป็นกำลังให้หลานๆได้กระตุ้นความคิด
  • รูปที่วาดออกมาก็สวย

ผมไปกินข้าวก่อนนะครับแล้วจะกลับมาอ่านต่อ

ขอบคุณคะ...คุณ Mr_Jod ที่อุตสาห์แวะเวียนมาทักทาย...ชอบเล่นและทำ Floor Time กับหลานคะ...ทำให้รู้สึกมีความสุขคะ เด็กเขาจะมีพลังบางอย่างซ่อนไว้ในตัวมากมาย ทำให้เราอยู่ใกล้แล้วสบายใจและมีความสุขคะ....
ปีนี้กะว่า จะพาแม่เที่ยวภูพิมาน ที่ที่กรมอนามัยจะจัดตลาดนัดรอบ 2 ให้ especially ทีมงานค่ะ ... เขาบอกว่าบรรยากาศดีมาก แต่ทว่า พาไปแบบให้คุณแม่พักผ่อนนอนรอที่ห้องพัก อาจมีเดินเที่ยวเล่นเองบ้าง ส่วนเราเข้าห้องประชุม ประชุม และก็ประชุม ... แค่นี้แม่ก็พอใจแล้วละค่ะ (แม่บอก)

ขอบพระคุณ...ท่านนนทลี...มากนะคะที่มาแวะเวียนเยี่ยมเยือน...

เห็นทีกะปุ๋ม...พาคุณแม่ไปด้วยดีกว่า...หากมีประชุมสัมมนาที่ไหน...แต่ทุกวันนี้โดยปกติเราก็มักเดินทางร่วมกันเสมอ...คะ...ตั้งแต่คุณพ่อจากไป ทำให้ได้ใกล้ชิดกับคุณแม่มากขึ้นคะ..."รักแม่"มากที่สุดเลยคะ...แม่คือรักที่แท้สำหรับหัวใจดวงน้อย...ดวงนี้คะ...(ยิ้มๆ)

  • น้องอะตอมวาดรูปสื่อความหมายได้ชัดดีจังค่ะ เส้นสายแสดงถึงความมั่นคงของจิตใจ...
  • ฝากบอกว่า "ป้าเม่ย"ชื่นชมเทคนิคการระบายสีไม้ของน้องอะตอมมากๆค่ะ  ว่างๆจะให้ "พี่จิ้น" (ป.6) เข้ามาดูบ้าง คนนั้นถนัดแต่สีชอล์ค กับสีน้ำ
  • Dr.Ka-poom คะ.....ถ้าน้องอะตอมยอมให้สอนการบ้านอีกครั้ง พี่เม่ยแนะนำเทคนิค กำจัดจุดอ่อน ให้นะคะ!
  • และ....
      • กราบคุณแม่แล้ว อย่าลืมแทรกตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของคุณแม่ด้วยนะคะ....แทรกเข้าไว้นานๆเลยค่ะ..นานๆ  ...น่านแหละ...อย่างน้าน....!

ขอบพระคุณ..."คุณป้าเม่ย"(ของน้องอะตอม)...มากนะคะ...

สำหรับกลเม็ด...สุดยอด...

ตอนนี้..น้องอะตอมเริ่มโตเป็นหนุ่ม(ใต้)...แล้วสูงจะเท่าหน้ากะปุ๋มแล้วคะ ขาดอีกไม่กี่เซน...มักมองว่าเราเป็นเพื่อน...ไม่ยอมให้สอนอะไร...

....

ไม่สอนก็เลยไม่สอนคะ...ยกหน้าที่นี้ให้คุณยาย...ส่วนน้ากะปุ๋ม คุณแม่ป้อมและคุณพ่อตุ้ย...ก็สบายอารมณ์ไปเลยคะ...

ตามมาอ่านจากหัวเรื่องค่ะ น้องอะตอมน่ารักดีนะคะ เด็กๆ สื่อสารรูปแบบความคิดออกมาได้ชัดแจนดีจัง รักก็คือรัก ชอบมงกุฏ สายรุ้ง และภาพแมวที่มาประกอบ เหมือนน้องอะตอมต้องการทำให้ภาพสมบรูณ์ และมีจินตนาการน่ารักดีค่ะ

ผิดกับผู้ใหญ่ ทำอะไรต้องมีการตีความมากมาย

ตะโกน: รักแม่ๆๆ

สวัสดีตอนเช้าคะอาจารย์ IS (เรียกเป็นทางการมาก...ยิ้มๆ) 

ลืมเล่าไปว่า..กระบวนการจัดการกับความคิด...ของน้องอะตอม..ก่อนวาดรูป...

....

อะตอมจะร่างเส้นเป็นวงกลม...และขีดเส้นตรงต่อจากวงกลม..ทีแรกน้าปุ๋มเหลือบไปเห็น เข้าใจว่าเขาจะวาดรูปรถ...แต่พอวาดเสร็จจึงได้นึกอ่อ...ในใจ...ว่า "เป็นรูปเด็กก้มลงกราบแม่"....

....

การที่อะตอมวาดรูปแม่สวมใส่มงกุฎนั้น...หน้าปุ๋มมองว่าอะตอมมองแม่...คือ นางฟ้าในดวงใจหรือเป็นเจ้าหญิง เป็นที่หนึ่งเหนือสิ่งอื่นใด (แม่ในความหมายอะตอมหมายถึงคุณยายและแม่ป้อม)...การที่มีสายรุ้งสะท้อนถึงความรู้สึกมีความสุขในใจ ครื้นเครงขณะวาดภาพนี้...และที่ใส่แมวไปด้วยน่าจะสะท้อนถึงความอบอุ่นในใจในขณะที่จินตนาการ...ร่าวยาว...ออกมาเป็นผืนภาพนี้...(แอบวิเคราะห์หลาน-ตามความเคยชิน อิอิ)

หลานน้ากะปุ๋ม วาดภาพได้เก่งมากค่ะ เส้นชัดมาก ข้าบนนั้นอะไรคะ  ยานอวกาสหรือเปล่า...

ดีจังนะคะ  การที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่อยู่คนละวัยกับเรา  จะทำให้เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน  เหมือนกับครูอ้อยได้รู้จักท่านทุกท่านที่ gotoKnow

โดยเฉพาะกับ Dr.Ka-Poom ที่ครูอ้อยชื่นชอบ 

สวัสดีคะ..พี่จิ๊บ..

มองจากเวลาที่พี่เข้ามา กะปุ๋มก็ออกไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้วคะ..จึงไม่ทันได้เจอและทักกันผ่าน B2B

........

น้องอะตอมเป็นเด็กที่มั่นใจในตัวเองคะ...

กล้าคิด...กล้าแสดงออก...

บางครั้งเดินทางไกลไปกับคุณยาย...

จะช่วยดูแล take care คุณยายได้เป็นอย่างดีเลยคะ

.....

แต่บางครั้งก็เป็นเด็กเหลือร้าย...จอมซนเป็นที่หนึ่งเลยคะ

ยิ้มๆ...จุดอ่อนของกระปุ๋ม..คือ...ชอบฟังถ้อนคำอันไพเราะ...

ขอบพระคุณครูอ้อย (ขอเรียกตามนามนี้นะคะ...) นะคะ...ที่แวะเวียนมาบ่อยๆ...โดยเฉพาะในยามรุ่งอรุณ กะปุ๋มได้เฝ้ามองความเป็นไปของท่านมาตลอด แต่ไม่กล้าทักคะ...

....

แต่พอได้รู้จักผ่าน B2B พบว่าครูอ้อยน่ารัก อารมณ์ดีมากเลยคะ (หลงรักครูอ้อยแล้วนะคะ...)

เด็กๆ ที่อยู่กับคุณย่า คุณยายจะน่ารัก มีความอ่อนน้อม สัมมคาระวะ ลูกๆ ของพี่ไม่มีโอกาสตรงนี้ แกเลยค่อนข้างเข้าใกล้ผู้ใหญ่ไม่เป็นค่ะ พี่ยังห่วงทักษะในชีวิตของเขาเพราะการอยู่ให้ผู้ใหญ่รัก เป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตเช่นกัน

เห็นด้วยอย่างยิ่งคะ...พี่จิ๊บ...

กะปุ๋มมองว่า...คือความโชคดี...

ที่ยังมีคุณแม่...อยู่ด้วย...อะตอมรักคุณยายมาก...

....และค่อนข้างใส่ใจ...กับรายละเอียดเล็กๆ...น้อยๆ...

ของคุณยายเสมอ...