เช้าวันเสาร์ ที่ ๒ เมษายน ๒๕๕๔ เป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  หลายหน่วยงานมีกิจกรรมที่รำลึก และเพื่อถวายเป็นพระราชกุศล สำหรับประชาชนธรรมดาขอมีส่วนร่วมรำลึก ด้วยถ้อยคำ ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ

ว่ากันเรื่องบันทึกตั้งหัวเรื่องไว้ที่  ชีวิตที่ไม่สูญเปล่า  ทำให้นึกถึงคุณพ่อที่ได้เสียชีวิตไปด้วยวัย ๖๔ ปี เมื่อวันที่ ๑๖ มิถุนายน ๒๕๓๑ ด้วยสาเหตุ โรคมะเร็งตับ คุณพ่อเดิมท่านเป็นครูจบจากวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จฯ  เมื่อมีตั้งกรมการพัฒนาชุมชนท่านย้ายมาเมื่อแรกตั้ง

ไปอยู่อิสานแล้วมาทางเหนือที จ.น่าน ทำให้พวกเราโยกย้ายตามท่านจาก จ.กาฬสินธ์ เข้าจ.น่านเมื่อ ๑๒ เมษยน ๒๕๑๒  ( จำง่าย ๆ ๑๒ เม.ย.๑๒ ) ท่านเป็นคนใจดี สุภาพ ไม่พูดมาก จะให้ลูกน้องเรียกว่า พี่เพราะสนิทสนมกันดี  เมื่อท่านเสียชีวิต คนที่เรารู้จักพูดถึงท่านในทางที่ดีอยู่เสมอ โดยเฉพาะเรื่องความใจดี ไม่เอาเปรียบใคร ชอบให้โอกาสสนับสนุนคน

ในสมัยก่อน การเข้ากับประชาชนมักจะใช้สุรา หรือเหล้า ทั้งเหล้าภาษี และเหล้าที่ต้นกลั่นกันเองในหมู่บ้าน/ชุมชน  ธรรมเนียมสมัยก่อนส่งผลต่อสุขภาพของท่าน  และเพื่อนร่วมงานอีกหลายท่าน  ต้องล้มป่วยและเสียชีวิตกันเป็นส่วนใหญ่  สมัยนั้นไม่มี สสส.  แม้ว่า หลายคนรู้และห่วงใย  ไม่อยากให้สุขภาพของคนทำงานทรุดโทรม  ดูเหมือนยังไม่มีทางสว่างให้

ในสมัยปัจจุบัน แม้ว่าจะมี สสส.ก็ตามแต่ดูเหมือนธรรมเนียมการดื่มสุรา  ลดน้อยลงไปอยู่บ้างแต่ในส่วนของพี่น้องประชาชนยังมีให้เห็นกันอยู่หนาตา  ที่ห่วงใยกลับไปลุกในส่วนของเด็กเยาวชน  เป็นที่หน้าห่วงใย เพราะหากเด็กเยาวชนติดสุราตั้งแต่อายุไม่มาก ไม่ใส่ใจเรื่องการร่ำเรียนแล้ว อนาคตบ้านเมืองที่จะขับในเวทีการแข่งขันอาเซียนดูแล้วน่าห่วงใย

ระหว่างเดินทางไป สปป.ลาว วันที่ ๒๓-๒๗ มีนาคม ๒๕๕๔  มีโอกาสเข้าไปในงานแต่งงาน เห็นมีการดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน ในฐานะแขกได้ถูกรับรองด้วย สุรา เบียร์ วาย หลายยี่ห้อ ลำเลียงเข้าร่างกาย  จนร่างกายรู้สึกอ่อนเพลีย ในสถานการณ์แบบนั้น  เอาแต่เพียงทฤษฎีอย่างเดียวไม่ได้ ไม่รู้จะปฏิเสธเขาอย่างไร  ได้แต่ลุกหลบเลี่ยงเข้าห้องน้ำบ้าน เดินไปโน่นไปนี่บ้าง  เพื่อลดปริมาณแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย ( ไม่งั้นแย่แน่ ) เห็นเพื่อนร่วมชาติที่ไปทำงานสานสัมพันธ์ดื่มแล้ว นึกถึงคุณพ่ออดพูดจาด้วยความห่วงใยไม่ได้  คงไม่มีใครปฏิเสธว่า  ทุกคนย่อมชีวิตตัวเองและครอบครัวเป็นสำคัญ สิ่งที่ทำกันลงไป ( ดื่ม ) เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานที่บางครั้งหาคำอธิบายค่อนข้างยาก

บันทึกนี้ตั้งใจจะบอกเล่าว่า  การใช้ชีวิตของคนเรา  แม้ว่าจะห่วงใยกันเพียงใดก็ตาม ในสถานการณ์สมัยหนึ่งจะใช้อีกสมัยหนึ่งอาจไม่ได้ทั้งหมด หรือไม่ได้เลย อย่างไรก็ดี  เกี่ยวกับการแอลกอฮอล์  ย่อมทำให้ร่างการทรุดโทรมและเกิดโรคภัยไข้เจ็บ  หากไม่ดื่มเสียเลย ด้านการสานสัมพันธ์อาจเกิดช่องว่างขึ้นมาได้  ควรยึดถือหลักธรรมะ  โดยให้เดินทางสายกลาง รู้จักคิด  รู้จักอ่าน รู้จักกิน  รู้จักอยู่  และรู้จักออกกำลังกาย