เธอเงยหน้ามองด้วยดวงตาที่เอ่อท้นด้วยน้ำตา

ฉันฆ่าคนตาย-2

โสภณ เปียสนิท

...........................

 

 

                    หลังเวลาผ่านไปนานพอควร อาการสะอึกสะอื้นค่อยๆ สงบลง หลวงตาจึงถามขึ้นอีกครั้ง “มีทุกข์อะไรหรือโยม” เธอเงยหน้ามองด้วยดวงตาที่เอ่อท้นด้วยน้ำตา ในอาการพยายามควบคุมความเศร้าโศก “หนูฆ่าคนตาย” คำตอบทำให้หลวงตาหยุดนิ่งใช้ความคิดปลงธรรมสังเวชอีกครั้ง “โกรธอะไรกันนักเล่าโยม ถึงกับฆ่าแกงกัน” ท่านถามต่อตามที่เข้าใจ “เปล่าเจ้าค่ะ ไม่ได้โกรธกัน” “เอ๊ะ....ไม่โกรธแล้วไปฆ่าเขาทำไม”

                       คำถามของหลวงตาทำให้เธอเริ่มคิดได้ว่า หลวงตาไม่รู้เรื่องที่เธอประสบมา “คืออย่างนี้เจ้าค่ะ ดิฉันชื่ออุบล ทำงานที่โรงพยาบาลแถวๆ นี้ คุณหมอคนหนึ่งเป็นคนขี้โกรธพูดไม่รู้เรื่อง คอยด่าว่าหนูเป็นประจำ ไม่ใช่หนูคนเดียว คนอื่นก็ถูกว่ากล่าวตำหนิเหมือนกัน จนไม่มีใครกล้าเข้าหน้า สุดท้ายเมื่อวันก่อน คุณหมอคนนี้เขียนใบสั่งยาผิดพลาดให้กับคนไข้หญิงคนหนึ่ง หนูเองด้วยความไม่พอใจที่มีอยู่เดิม อ่านใบสั่งยาแล้ว รู้ว่าหมอสั่งยาผิดแน่นอน เพราะถ้าให้ยาตามที่หมอสั่ง คนไข้ตายแน่ จึงสับสนว่าจะทำอย่างไรดี

                         ใจหนึ่งคิดว่า ต้องจ่ายยาตามหมอสั่ง เพราะไม่อย่างนั้นจะถูกด่าว่า เหมือนที่เคยเป็นมาตลอดระยะเวลาหลายปี อีกใจหนึ่งคิดว่า จ่ายยาตามนี้คนไข้ตายจะเป็นบาป จะถูกสอบสวน แต่ใบสั่งยาของหมอ จะเป็นหลักฐานชัดเจนว่า หมอเป็นคนผิด ไม่ใช่หนูเอง ด้วยโทสะที่มีอยู่เดิม จึงตัดสินใจ “จ่ายยาตามใบสั่ง ดีกว่าที่จะถูกหมอด่าว่า”

(นำมาจากที่นี่ครับ)

                        หลวงตานั่งนิ่งฟังอยู่นาน ถามว่า “ผลเป็นอย่างไรเล่าโยม” เธอช้อนสายตาอมทุกข์สาหัสมองหลวงตาเริ่มสะอื้นอีกครั้ง “ตายค่ะ ด้วยความทุกข์ทรมาน” หลวงตานั่งปลงอนิจจัง สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ “ไม่เป็นไรหรอกโยม แล้วไปแล้ว” “แต่ว่า....” เธอทำหน้าหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ “แต่ว่า อะไรเล่าโยม” “คนไข้มองหน้าหนูด้วยสายตาที่โกรธแค้น เหมือนต่อว่า “ฆ่าเธอทำไม”