บทความ(รัก)สุดคลาสสิค โดย อ๊อฟ..นักแต่งเพลงอิสระ

..คุณยังจดจำได้มั้ย ว่ามีแฟนคนแรกตอนอายุเท่าไหร่ ??
  คุณยังจดจำได้มัย ว่าไปเดทกับแฟนคนแรกที่ไหน?

.... แล้วคุณยังจดจำได้มั้ย ว่าจีบแฟนคนแรกติดได้ยังไง? .....

เคยสงสัยมั้ย .. ตอนนั้นเราก็ไม่มีโทรศัพท์มือถือใช้ >> แล้วกูไปจีบมันติดได้ยังไงฟะ

ยังจำบรรยากาศของเด็กหนุ่ม มอสี่,ห้า,หก ที่ไม่รู้เดียงสาอะไรในเรื่องความรักได้มั้ย ?
ที่เกิดไปโดนใจผู้หญิงคนนั้นที่เรียนด้วยกัน หรือเรียนพิเศษที่เดียวกัน ซึ่งเธอคนนั้นอาจเป็นเพื่อนหรือรุ่นพี่ก็เป็นได้

แล้วยังจำวิธีการที่เรียกร้องความสนใจจากเธอได้มั้ย? วิธีการที่ผู้ชายวัยพึ่งจะสิบห้าสิบหกทำได้คือ
ทำตัวโดดเด่นและเค้นความสามารถที่มีออกมาโชว์ หรือที่กำเมืองฮ้องว่า "สลิดง่าวบ่ะ"
ออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ >> เพื่อให้เธอได้มองมาทางเราบ้าง

การร้องเพลงและเล่นดนตรี ในงานโรงเรียนที่โรงอาหาร หรือการเป็นนักกีฬาสีตัวจริง
ที่บางครั้งอยากจะแค่ทำให้เธอคนนั้น จำหน้าฉันได้ หรือถามกับเพื่อนเธอว่า "คนนั้นใครเหรอ?"

จำจดหมายฉบับแรกที่เขียนให้เธอได้มั้ย? จดหมายบรรยายสรรพคุณด้วยถ้อยคำหวานหยดมากมาย
แต่รวมใจความสำคัญได้แค่ 3 อย่างว่า 1 เอ็งน่ารัก 2 ข้าชอบเอ็งและ 3 ข้าอยากรู้จักเอ็ง"
ที่บางรายต้องลงท้ายด้วยคำว่า "นิรนาม" เพราะต้องการอำพรางตัวเพื่อปิดบังหยั่งเชิงไว้ก่อน

และจำจดหมายฉบับแรกที่เธอตอบกลับมาได้มั้ย? ขนาดยังไม่ได้อ่านหัวใจกลับรัวสั่นเป็น 1000 ริกเตอร์
และหากเนื้อความในจดหมายสรุปได้ว่า "ใช่" ก็ดีใจเหมือนรอดตายได้ขึ้นเรือยักษ์ในเรื่อง 2012

แล้วจำตอนที่โทรศัพท์เข้าเบอร์บ้านของเธอ(053-4331xx)ได้มั้ย? ที่ไม่ต้องปัญหาอะไรคุยมากมายเหมือนผู้ใหญ่
แต่โทรไปสั้นๆ(เพราะโทรเข้าเบอร์บ้าน คุยนานๆ พ่อจะด่า) เพียงแค่อยากได้ยินว่า คิดถึงนะ ฝันดีนะ เจอกันที่ รร.

แล้วจำตอนแรกที่ไปเดทกับเธอครั้งแรกได้มั้ย? ที่เราต้องโทรนัดล่วงหน้าไว้หลายๆคืน ว่าเจอที่ไหน กี่โมง
แล้วก็ตื่นเต้นข้ามคืน พอไปด้วยกันครั้งแรกกลับรู้สึกสั่นๆ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าจับมือ(แต่สุดท้ายก็จับ 55)
แล้วเฝ้ารอเดทครั้งต่อไปให้มาถึงไวที่สุด

และ ... จำตอนที่บอกเลิกแฟนครั้งแรกได้มั้ย? ถ้ากลับมาทบทวนในสาเหตุของการเลิกลาในครั้งแรก
จะพบว่าเหตุผล"โคตรปัญญาอ่อน"เลย // และในสุดเราก็ได้ไปเจอกับใครคนใหม่ ดำรงชีวิตต่อไป
ซึ่งนั่นเป็นการเริ่มถามตัวเองไปเรื่อยๆว่าใครที่ดีพอและพอดีกับเรา

พอมามองเด็กมอปลายสมัยนี้จีบกัน ก็พบว่าไม่ได้ต่างไปจากสมัยเราเลย แต่ความแตกต่างอยู่ที่
“ความคลาสสิค”
มอปลายรุ่นเราเป็นเรา ยังไม่ค่อยนิยมใช้มือถือเพราะแพงมากๆในสมัยนั้น

ความคลาสสิคมันอยู่ตรงที่จดหมายรัก ที่เราบรรจงเขียนเพลงหรือกลอนเพราะๆให้เธอโดนใจ
มันอาจจะเป็นข้อความที่ได้มาจากหนังสือกลอนที่นิยมและขายดีมากๆในยุคนั้น
มันอาจเป็นเพลงของค่ายเบเกอรี่(ตอนที่ยังไม่ยุบค่าย)ที่วัยรุ่นยุคเราบอกว่าชอบสุดๆ
แต่ความคลาสสิคมันอยู่ตรงที่มันกลายเป็นตัวหนังสือที่ต้องใช้หัวใจเขียน

ความคลาสสิคมันอยู่ตรงที่การโทรศัพท์เข้าเบอร์บ้าน ที่ต้องพยายามรวบรัดตัดตอนคุยแต่พองาม
ไม่นานเกินไปจนพ่อแม่อีกฝ่ายด่าได้
ความคลาสสิคมันอยู่ตรงที่เรายังไม่เล่นอินเทอร์เน็ต และไม่มีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คให้ใช้
เราไม่จำเป็นต้องเล่นเฟชบุ๊คหรือไฮไฟว์เพื่อส่งข้อความหรือของขวัญอิเล็กทรอนิคส์ไปให้..

... คุณยังจำ ชื่อจริง ชื่อเล่น เบอร์โทรศัพท์บ้าน แฟนคนแรกของคุณ ได้มั้ย?..
หลายคนอาจส่ายหัวในทันที แต่ผมไม่เชื่อคุณหรอก
คุณลองค้นลิ้นชักในสมองคุณดีๆสิครับ ผมว่าคุณจำได้แน่ๆ

ป.ล. แล้วคุณยังจำ จูบ หรือ หอมแก้มแรก ของเขาได้มั้ย ?? ^ - ^