...ฝนที่ตกลงมาสองวันทำให้อากาศหนาวเย็นลง แม้จะล่วงเข้าปลายเดือนมีนาแล้วก็ตาม
...เจ้าทอฟฟี่หลบลมเย็นเข้ามานอนใต้บันไดบ้าน
...ฝนที่เทลงมาอีกรอบยิ่งทำให้หนาวเย็นยิ่งขึ้นอีก
...ช่วงปิดเทอมหมุ่บ้านเงียบมาก ได้ยินแต่เสียงฝนและกระดิ่งตามบ้านดัง กรุ่งกริ่งๆ
...ลูกสาวคงบินแล้ว อีกสองชั่วโมงกว่าน่าจะถึงเมืองเซี่ยเหมิน
...พรุ่งนี้แม่บ้านก็จะบินอีกคนไปเกาหลี ที่บ้านคงจะมีเพียงเจ้าทอฟฟี่เท่านั้นเป็นเพื่อน
...ลมเย็นพัดโชยเข้ามา...พร้อมความเหงาเงียบที่พร้อมจะปรุงแต่งความคิดต่างๆเข้ามาในจิตใจของคนเรา
...หากเราอยู่คนเดียว ชีวิตจะเป็นเช่นไร อยู่ได้ไหม
...หากไม่มีเรา คนรอบข้างจะอยู่อย่างไร อยู่กันได้ไหม
...พระท่านบอกไม่ให้ยึดมั่นในตัวตน ทุกอย่างมีเกิดดับเปลี่ยนแปลงอยุ่ตลอดเวลา
...ดังสายฝนที่หอบเอาความหนาวเหงาเข้ามาวันนี้ เมื่อวันก่อนมันเคยหอบเอาความร้อนของเปลวแดดและความร้อนรุ่มในจิตใจเข้ามาเช่นกัน
...แล้วทุกอย่างมันก็จะผ่านไป เพียงแต่เรารุ้ให้ทันมัน และดุมันไป พร้อมดูจิตของเราด้วย
........
