ครั้งนี้นับว่าเป็นการคิดพัฒนานวัตกรรมที่นับเป็นภาระผูกพันที่ต้องทำให้สำเร็จ จากการนั่งมองลูกศิษย์ตัวน้อยที่แต่งตัวปอน ๆ ค่าขนมที่ได้มาในแต่ละวันก็มาจากหยาดเหงื่อของพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย แต่ส่วนใหญ่จะอยู่กับผู้สูงอายุมากกว่า ผู้สูงอายุนั้นได้เบี้ยผู้สูงอายุก็น้อย แล้วยังต้องดูแลหลานที่ลูก ๆ ทิ้งไว้ให้ แล้วจะมีโอกาสได้อ่านหนังสือที่มีราคาแพง ๆ ได้อย่างไร หนังสือที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ก็ต้องยืมเรียน ส่งต่อกันจากพี่ ๆ ไปสูน้อง เก่าแล้วเก่าอีก ไม่น่าหยิบอ่านเพราะขาดทั้งปกหน้าและหลัง เราจะช่วยลูกศิษย์ของเราให้มีหนังสืออ่านได้อย่างไร และความคิดก็นำสู่การพัฒนาต่อยอดโดยการปลูกผังให้เด็ก ๆ ใช้คำสอนของพ่อหลวงโดยยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียง ให้ใช้สิ่งมีอยู่รอบตัวมีใช้สร้างความรู้ นับว่าครั้งนี้ได้ใช้ความเป็นครูที่มุ่งมั่นพัฒนาถิ่นฐานบ้านเกิด เป็นการก้าวขึ้นบันไดแห่งการพัฒนาการศึกษาของไทยให้อ่านและเขียนภาษาไทยได้ และร่วมรักษ์ในภาษาไทย และจะก้าวขึ้นไปอีกไม่หยุดยั้ง ขอเป็นคุณครูคนหนึ่งที่ขอตอบแทนคุณแผ่นดินในการพัฒนาเยาวชนไทยให้มีคุณภาพต่อไป...