รอบๆตัว..หล่อน

มนุษย์เดินดินกินข้าวแกงอย่างหล่อน..เป็นเรื่องธรรมดาๆสำหรับคนที่ซุกตัวในเมืองเทพ..มันเป็นชีวิตที่..หมื่นสบาย..แสนสนุก...ล้านทุกข์..หมื่นปีแสงที่จะหาความสงบ...เขยิบขึ้นไปตามขั้นตอนของ..จิตสำนึก..ที่ดิ้นหาช่องว่างใน..ใจที่มีเป็นก้อนเนื้อเลือด.....

..สุขอันใดจะมีเท่า..หากครอบครัวอบอุ่น.อยู่ในไออุ่นอิงความรักและเมตตาต่อกัน...หล่อนคิด..อิจฉาเจ้านกกระจอกสองตัว...ที่บินขึ้นลงอยู่ในพุ่มไม้หน้าธนาคาร..ไม่แปลกใจที่มันคาบเศษพลาสติกไปแซมรังนอกจากใบหญ้าอย่งเคยๆ...ก็มันก็เป็นนกในสมัย..โพตโมเดิ้นเหมือนหล่อนนิ่นา..และมันคงจะไม่มีความทุกข์...ที่จะสร้างรัง..ทำเองอยู่เองไม่ต้องผ่อนบ้านอย่างมนุษย์มนา...แลเดือดร้อนเรื่องดอกเบี้ย....กับเวลาและค่าแรงงาน..ที่เขยิบๆๆๆไปจนกลายเป็นฝัน..ที่จะสร้าง  รังนอน...

มันเป็นข้อแตกต่าง..ระหว่าง...รังนก..และ..รังคน....ฤาท่านผู้อ่านจะคิดฉันใด...ช่วยบอกมากับสายลม..ให้หล่อนยิน....