คนทั่วๆไปที่ทางแถบเอเชียร์ เช่นไทย อินเดีย หรือ ประเทศเพื่อนบ้าน ถ้าพวกที่มีฐานะดีหน่อยก็แต่งตัว สะอาดสะอ้าน ถ้ายากจนหน่อยก็แต่งตัวแบบมอซอ หรือทำให้ดูแล้วน่าสงสารชวนให้เงิน ให้อาหาร แต่ว่าที่อเมริกาที่ ฉันอยู่นี่มีหลากหลายมากๆเลย จนบางครั้งคนที่มาจากต่างประเทศก็มักมองไม่ออก ว่าเขาคือขอทาน ต่อจากนี้ไปก็จะเล่าเรื่องจริงที่ดิฉันประสบพบมาเป็นเวลาในการทำงานที่ 7-11 ไม่น้อยกว่าห้าปี และเห็นแทบทุกวัน บางครั้งบางวัน เจอสภาพเน่าๆและ ซุปเปอร์ผู้ดี ดี๊ดี ของพวกขอทาน
ขอทานที่อเมริกามีหลายพวก จะเล่าถึงในกลุ่มต่างๆ ประกอบไปหลายกลุ่ม
กลุ่มที่1 พวกหน้าด้านหน้าทน
กลุ่มที่2 พวกอันธพาล
กลุ่มที่3 พวกโรคประสาท
กลุ่มที่4 พวกแกล้งบ้า
กลุ่มที่5 พวกโดนทำให้ต้องบ้าครึ่งดีครึ่ง
กลุ่มที่6 พวกแฟชั่น
กลุ่มที่7 พวกขี้เมาและเล่นการพนัน
พวกขอทานที่อเมริกาจะแปลกกว่าของคนไทยมากๆ วันหนึ่งเพื่อนของเพื่อนดิฉันไปเที่ยวที่อเมริกาขณะที่กำลังรอเพื่อนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เพื่อนคนนั้นพอเห็นว่าเป็นฝรั่งก็ทักทายซะหรูมากเลย ซ้ำผงกหัวและยิ้มหวานแบบคนไทย ที่มีรอยยิ้มให้กับทุกคน แต่เราไม่ว่ากันเพราะว่าเขาไม่ได้อยู่ที่อเมริกาแบบดฺิฉัน เพราะจะรู้เลยว่าคนไหน ขอทาน คนไหนไม่ใช่ ขึ้นอยู่กับประสบการณ์เหมือนกัน ที่เขียนนี้อยากให้คนไทยรู้ว่า อเมริกาขอทาน สลัมคนข้างถนนก็มีมากมาย บางครั้ง น่าเกลียดและน่าสมเพส มากกว่าบ้านเราอีก แต่ในเวลาเดียวกัน พวกพเนจร เขาก็จะมีสถานที่ให้อาบน้ำ นอน กินอาหาร แต่ก็ไม่เพียงพอเพราะคนตกงานมาก ถูกปลดออกจากงานก็เยอะ บางคนทำงานดีๆ ก็กลายเป็นขอทานก็มีถมไป เพราะว่าที่อเมริกา รวยเร็ว เจ๊งเร็ว ถ้าคุณไปเที่ยวปีก่อน อีกสองปีกลับไปใหม่ บริษัทห้างร้านก็หายกันไปก็มีมากมาย ตามโบสถ์ต่างๆก็จะมีการแจกอาหารให้คนจนในที่ต่างกันไป พวกขอทาน บางคนแต่งตัวซะหรูมากกว่าพวกเราอีก มีขอทานบางคนแต่งหล่อมาก ใส่เสื้อผ้าแบรนเนม ผ้าพันคอหรู แจ็กเก็ตแบรนเนม เป็นผู้ชายคนดำ หน้าตาดี แต่งตัวเลี่ยมมาก ยืนขอทานอยู่หน้าร้านเป็นประจำ บางครั้งรบกวนลูกค้า ลูกค้าก็เข้ามาว่า ก็ต้องเป็นหน้าที่ของพวกเราที่ทำงาน ออกมาไล่บางคนไม่ไปก็ต้องเรียกตำรวจเพราะมีป้าย ห้ามยีืน ห้ามขอทาน หน้าร้าน บางคนใช้กระดาษเขียนว่าต้องการอาหาร ถ้าไม่รบกวนลูกค้ามากไป พวกเรามักแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เพราะว่าขี้เกียจไล่ และบางทีไปเจอพวกร้ายๆ มันจำรถเราที่จอดได้ก็จะกรีดรถเอาโดยที่เราไม่รู้ตัว แต่ถ้าเราไม่ไล่ วันไหนโชคร้าย บอสมาพวกเราก็โดนด่ากันเป็นแถว
วันหนึ่งฉันทะเลาะกับขอทานคนหนึ่ง ฉันเรียกมันว่าไอ้หัวหลิม คนนี้หน้าด้านหน้าทนจริงๆ ขอเป็นอาชีพ มาตั้งแต่แปดโมงเช้ากลับเอาสี่ทุ่ม เวลาพวกเราเรียกตำรวจมา เขาก็เดินหนีไป พอสักพักก็กลับมาอีกเป็นแบบนี้ตลอดเวลาและเขายังพูดกับฉันว่า เขาหาเงินได้มากกว่าฉันเป็นสามเท่า จนฉันอยากจะลาออกจากงานแล้วไปขอทานแข่งกับเขา ฉันก็ว่าเขาไป ว่าไม่ต้องมาอวด บางที่ก็ถูกตำรวจจับไปเข้าคุก พอเดือน สองเดือน เขาก็มายืนขอทานใหม่ เขาขอทานจนกระทั่งฉันเลิกเกลียดขี้หน้าเขา จนกลายจะเป็นเพื่อนกันไปอยู่แล้ว ก็เลยไปตกลงกับเขาว่ายืนได้ แต่ บอสมาแกต้องไป เขาก็โอเค
ขอทานบางคนมันแค้น มันเผาถังขยะหน้าร้านก็มีจนไฟลุกพวกเรากลัวทุกคน เพราะพวกนี้ไม่มีอนาคต บางครั้งเขาจะทำอะไรก็ได้ ฉะนั้นคนที่ต้องพบเจอก็ต้องรู้จักป้องกันตัวเองเป็น เพราะพวกเราทำงานเหมือนเป็นเป้านิ่ง บางครั้งฉันไล่ บางครั้งฉันก็ต้องแสนจะพูดดีดี๊ๆ คนที่น่ากลัวคือคนบ้ากับคนอันธพาล วันหนึ่งขอทานคนบ้าที่เข้ามาในร้านมาชงกาแฟ ตัวเหม็นมากเหมือนหมาตายสิบวัน พวกเราไม่กล้าเข้าใกล้เพราะเหม็นสุดจะทานทน เขาเข้ามาชงกาแฟแก้วใหญ่ ผมเผ้ารุงรังเหมือนหญ้าแห้งที่มัดเป็นฟ่อนๆอยู่บนหัวสะพายกระเป๋าเก่าๆเหม็น อุจจาระเกรอะกรัง ลูกค้าต่างกระจัดกระจายแบบออโตเมติกเลย พวกเราพนักงานไม่เห็นตอนที่เขาเข้ามาเพราะวุ่นวายขายของกัน เห็นอีกทีก็เหม็นหึ่งไปทั้งร้าน ต้องวิ่งออกไปเปิดประตูกระจกทิ้งไว้และเหม็นไม่ว่ากันแถมซ้ำลีลาวดีชงกาแฟซะนาน จนพวกเราทนไม่ไหวเลยรีบๆให้ฟรีไป ส่วนผู้หญิงบ้านี่น่ากลัวมากแต่งตัวซะเลิศสะแมนแตน ทาเล็บยาวสีดำปล่อยผมสยายเกษสยอง เข้ามาซื้อขนมเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งก็ไปว่าเขาค่อนข้างแรงและไล่เขาออกจากร้าน (โดยปกติทางร้านจะไม่ขายของให้พวกขอทานที่มาขอเงินบริเวณหน้าร้าน) ผู้หญิงคนนี้ร้ายมากเลยถ่มน้ำลายใส่เพื่อนฉัน ถ้าเป็นเมืองไทยก็คงต้องโดนต่อยแล้ว แต่นี่ทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะพวกนี้ต้องการให้พวกเรากระทำเขา เขาก็จะได้ซูที่ร้านด้วยเงินจำนวนมากนั่นเอง เลยโทรเรัียกตำรวจมาจัดการจับไปโรงพัก ส่วนพวกยิปซีเป็นกลุ่มขอทานที่ตามติดลูกค้ามาก ขอทานตั้งแต่เกิดจนตายซะเป็นส่วนมาก พวกนี้ยามวันไหนไม่ขอทาน ขับรถซะหรูหราแต่งตัวดี ทำแบบน่าสงสาร ไม่ขายก็ไม่ได้เพราะลูกค้าซื้ออาหารให้พวกนี้
พวกขอทานอันธพาลตัวใหญ่สูงมากว่าหกฟุต น่าก็ดุโคตะระเวลาลูกค้ามาซื้อของ ถ้าไม่ให้ พวกนี้ดูเหมือนว่าจะขู่ทำร้ายลูกค้า แต่พวกเราไปอเมริกา ไม่ต้องไปกลัวเพราะคนเยอะ พวกนี้ไม่กล้าทำอะไรนอกซะจากเจอพวกเลวสุดขั้ว อ้อขอเตือนพวกเราคนไทย เวลาไปอเมริกาหรือต่างประเทศอย่าหยิบเงินที่จะซื้อของให้คนเขาเห็น แยกเงินเล็กน้อยไว้ต่างหากเพื่อที่จะซื้อของเพราะพวกนี้ รู้ว่าคนเอเชียร์ชอบพกเงินจะโดนแย่งเอา พอเห็นคนพวกนี้เดินเข้ามาใกล้ต้องเรียกตำรวจทันทีก่อนที่เขาจะถึงตัวลูกค้า ที่เล่ามานี้ดูเหมือนน่ากลัว ใช่น่ากลัวและเสี่ยงภัยมาก ถึงแม้ในร้านมีกล้องมากมายก็ตาม แต่ขอทานไม่ใช่ ว่าจะเลวไปซะหมด บางคนก็นิสัยดี เช่นคนแก่คนหนึ่งเป็นชาวเกาหลี ใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน มีบัตรเครดิตใช้ เข้ามาซื้อกาแฟ มากินhot dogประจำ บางวันก็ไปยืนขอทานอยู่ฝั่งตรงข้ามร้าน ซึ่งเราขายได้เพราะไม่ใช่บริเวณร้านเรา บางวันก็ขาดเงินนิดหน่อย บางวันก็มีเงินมากมาย สงสัยไม่มีลูกหลานแกคงอยู่คนเดียว อายุ 67 ปี แต่ท่าทางแข็งแรงบรม บางคืนยืนหลับก็บ่อยไป บางครั้งก็สงสารจับใจเลยที่ไม่มีใครดูแล บางวันมาแขนแดงไปทั้งตัวเหมือนโดนคนแย่งของ เป็นคนใจดีถามฉันเรื่อยว่าจะกินอะไรเขาจ่ายให้ ฉันไม่เจอเขาหลายวันแล้ว อาจจะตายไปแล้วก็ได้ น่าสงสารจัง
ส่วนพวกไม่บ้าแต่โดนทำให้บ้ามีเยอะ พวกรัฐบาลเขาจะมีเงินช่วยให้กับพวกผู้ประกอบการที่ดูแลผู้ป่วยที่พอช่วยตัวเองได้ รู้เรื่องแต่เหมือนกับว่าโดนทางครอบครัวส่งมาให้ทางนี้ดูแล ที่ไม่ไกลจากร้านจะมีบ้านใหญ่มากเป็นที่ดูแลผู้ป่วยแบบไม่ถึงขั้นเป็นโรคจิต แค่แบบเบรอๆ คุยรู้เรื่อง ซะ80 เปอร์เซนต์ พวกทางบ้านผู้ป่วยจะต้องส่งพวกนี้มาบ้านนี้ เพื่อจ้างคนดูแลอีกต่อหนึ่ง ฉันเห็นคนมากมายที่อยู่บ้านนี้ ใครที่ถูกส่งมาใหม่ๆ ดูยังดีๆทั้งนั้นคุยรู้เรื่อง สะอาดสะอ้านซื้อของพูดจารู้เรื่องพอ อยู่ไปนานๆบางคนไม่บ้าก็กลายเป็นบ้า พอต้นเดือนคนพวกนี้มีเงินเยอะมาก พอไม่ถึงอาทิตย์ เงินพวกนี้หายหมด บางคนต้องมาขอทาน พอพวกผู้ปกครองมาเยี่ยมก็สะอาดสะอ้าน พอกลับไป ก็สกปรก บางคน มานอนกลางกองขยะ แสดงว่าไม่มีใครดูแลพวกนี้เลยอย่างแท้จริง มีผู้หญิงคนหนึ่งฉลาดมาก คุยรู้ทุกอย่าง แต่งตัวเหมือนดารา มาซื้อของที่ร้านประจำผมสวย วันหนึ่งฉันเดินไปธุระแถวบ้านใหญ่นั้น ฉันจำเสียงผู้หญิงคนนี้ได้ เขาตะโกนว่าฉันไม่ไป ฉันไม่เป็นอะไร ฉันไม่กินยาที่คุณให้ ในเวลาเดียวกันก็ได้ยินผู้หญิงอีกสองคนตะโกนว่าจับมันไว้ ฉันจะโกนหัวมันฉีดยามัน พออีกไม่นานผู้หญิงคนนี้ก็เบรอมากเหมือนถูกเลี้ยงด้วยยาบ้าและมายืนขอทาน ขอบุหรี่ที่หน้าร้าน เพราะโดยปกติจะได้ยินเสมอว่าพวกที่ไม่อยากทำงานก็จะแกล้งบ้าเพราะรัฐบาลจ่ายให้เยอะ พอแต่ละเดือนพวกนี้จะต้องกินยาโรคประสาทจากคนดีๆ กินยาจนบ้าก็มีเพราะไม่ต้องการทำงานแต่อยากได้เงินใช้แบบสบายๆบางคนก็ออกจากบ้านนี้ไปเรื่อยเปื่อยเพราะฉันเจอหลายคนที่เป็นแบบนั้น ขอทานพวกนี้มีกรรมมาก พวกนี้เจอฉันทักทายฉันตลอด แล้วจะว่าบ้าได้ยังไง บางทีไปเจอในที่ต่างๆกันด้วยซ้ำ อันนี้ก็เป็นตัวอย่างเวลาจะฝากญาติพี่น้องต้องคอยดูว่า เขาทำเพราะจิตกุศลหรือทำเพราะเงินกันแน่ อีกกลุ่มหนึ่ง สวยเริดเฉิดฉาย เหมือนพวกนางแบบบางคนตัวดำมากเหมือนพวกคนมืดทั่วไปหุ่นดีระเบิด เปิดนมโชว์ บางคน นมหัวเท่าหมอน บางคน นมหัวเท่าแตงโม บางคนก็ใส่สั้นแทบปิดก้นไม่มิด ซ้ำพวกนี้ไม่ชอบนุ่งกางเกงใน คนสวยก็สวยมากจริงๆแต่ขอโทษทีนะเดินมาเหมือนกลิ่นเน่าของหนูตายเลย ถ้าเห็นทันก็ไม่เข้าร้านเพราะพวกเราจะสลบกันและยิ่งห้องแอร์เหม็นไปหลายชั่วโมงเลยล่ะ บางคนหล่อดูดีมาก น้ำหอมฟุ้งไปแปดตลบ ผู้หญิงบางคนใส่ขนตาเป็นแผง อายไลเน่อย้อยก็มี หุ่นดีแต่พูดไม่รู้เรื่อง พวกคนเมานี่ยิ่งแย่ใหญ่ บางทีไม่ขายโดนพวกนี้ด่าประจำ มันไล่ให้พวกเรากลับประเทศไป บางคนก็มองเหมือนว่า ทำร้ายได้ก็คงจะทำ ซ้ำโดนมันให้พวกของลับประจำ บางคนไม่พอใจที่ไม่ขายเบียร์มันก็ทุบประตู แทบกระจกแตก บางคนก็ปัดของหน้าเคาร์เตอร์ซะกระจัดกระจาย พวกเราก็ต้องคอยหลบให้ดีเพราะบางทีมันเอาของปาใส่เรา เราคงวิ่งออกมาตามมันไม่ทัน ขอทานที่อเมริกาหลากหลายจริงๆ ตามดาวทาวน์ก็จะเกาะกันเป็นจุดๆ ลังใครลังมัน บางคนก็เอาผ้ามาขึง บางคนก็กางเต๊นท์ บางพวกก็ใช้ลังกระดาษเป็นบ้าน จะเห็นได้มากที่สุดก็ประเภทหอบของพะรุงพะรัง หรือเข็นรถเด็กใส่ของถ้าเป็นไปได้ยังอยากจะลงภาพให้ดูเลย แต่ที่เขียนเรื่องนี้เพียงอยากเล่าให้ฟังว่าขอทานบ้านเราดีกว่าเยอะ ไม่ต้องทนสภาพอากาศที่หนาวจัด และร้อนจัดและอยากให้รู้ว่าขอทานมีทั่วโลกไม่ใช่มาเขียนประจานแต่ประเทศของเรา เวลาอ่านเจอแล้ว ลมออกหู ฮ่ะ
เรื่องของขอทานมีเยอะแยะ ไม่ได้เอามาประจานใคร เราอาจจะรังเกียจเขาเพราะเขาสกปรกและเป็นโรคเนื่องจากเรากลัวติดโรคและสกปรกนั่นเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องไม่ลืมคือเขามีค่าเป็นคนเหมือนกับเราทุกอย่าง
