ใกล้เกลือกินด่าง

ดูหนังซีรี่ส์เกาหลีเรื่อง ShinDon ก็เป็นอารมณ์ที่ได้คิดเหมือนกันนะว่า พุทธศาสตร์นะมีประโยชน์สามารถที่จะบูรณาการ และปรับใช้ได้อย่างส่งผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์มากๆ

เรื่องราวก็คือพระเอกเป็นคนด้อยโอกาส อาภัพ มีศรัทธาในคำสอนของพุทธศาสนาโดยหวังช่วยผู้คนให้พ้นจากความลำบาก เพื่อประชาชนแล้วแม้ชีวิตก็ยอมพลีให้ได้..

 

เรื่องพุทธศาสตร์ความรู้สึกหนึ่งก็คิดว่าโบราณนะ และเมื่อพิจารณาดูก็ได้เห็นถึง ความเป็นจริงที่ปรากฏในชีวิตประจำวันที่ดำเนินไปและสรุปลงไปที่คำสอน ที่หลักธรรม หลักปรัชญาของศาสนา

 ก็เป็นอะไรที่ผมคิดว่ามองข้ามไม่ได้

เราเป็นชาวพุทธก็น่าจะใช้โอกาสนี้ นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ในแบบที่เราเองมีแก่นของเรา ภูมิใจในความเป็นเรา

ในความเป็นจริงการที่เราจะยึดและนำมาใช้ทั้งหมด เป็นเรื่องยากสำหรับคนทำมาหากินมากๆ

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรู้ด้านพื้นฐาน เรื่องการประยุกต์ ใช้

หลายๆ อย่างที่เรายังขาดอยู่ ซึ่งทำให้การเริ่มต้นทำได้ลำบาก

 

น่าจะง่ายมั๊ย หากเรามองว่า ใช้หลักธรรมให้มีสัดส่วนมากขึ้นๆ ร่วมกับหลักสากล

โดยมีเป้าหมายมุ่งปฏิบัติงานให้สำเร็จในทุกๆ วัน

อย่างนี้น่าจะมีโอกาสเห็นความล้ำค่าของพุทธศาสตร์ได้บ้าง