ณ บ้านพักขอนแก่น
วันพุธ ที่ ๑๖ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๔
กราบสวัสดีค่ะครู
ณ ตอนนั่งเขียนจดหมายถึงครู รู้สึกถึงร่างกายที่ระบมแต่ก็เบา (เพราะไปนวดตัวมาค่ะ) แต่เช้าวันนี้ไปร่วมงานสุขภาพดีวิถีอีสานที่ โรงแรมริมปาว จังหวัดกาฬสินธุ์ กลับมาถึงขอนแก่นประมาณบ่ายสองกว่า ๆ รู้สึกอยากพัก จึงไม่เข้าที่ทำงาน ศีลข้อ ๒ ด่างพร้อยแทนที่จะเข้าไปเคลียร์งานด่วนให้เสร็จ อยากจะนวดมานานแล้วแต่ค่ะเหมือนหาจังหวะไม่ได้ โดนความอยากครอบงำ แต่โทรไปที่ สสจ.คิวก็เต็ม มีคนมาจองก่อนสามคนแต่ยังไม่มาเขาจึงบอกว่า “ถ้าไม่มาแล้วจะโทรมาบอก” ระหว่างรอก็ดูใจตนเอง พร้อม ๆ กับเดินสำรวจสวนสมุนไพรที่บ้านพักไม่ได้รดน้ำมาสองวันเพราะเดินทางตลอด ดินแห้ง บางต้นตาย ขลู่ที่ชำไว้ติดแล้ว มีใบงอก นั่งทบทวนกับตนเอง แม้ดินจะไม่ค่อยดีนัก แต่ถ้าเราตั้งใจทำ ตั้งใจปลูก รดน้ำดูแล เขาก็ค่อย ๆ เติบโตได้ มีเพียงแค่การงอกหนึ่งใบก็รู้สึกเหมือนได้กำไร สนุกตั้งแต่ได้ทำ ส่วนต้นที่แห้ง หรือ ตาย ก็ลองถอนออกมาดูและพิจารณา อันที่มันโตไม่ได้ ก็คือ โตไม่ได้จริง ๆ แทบทุกครั้งที่ก้มลงมองดินที่ปลูกต้นไม้ “คำกล่าวของครูที่เปรียบคนกับดินก็ปรากฏขึ้นมาแทบทุกครั้ง” ครูไม่เคยย่อท้อในการปลูกต้นไม้ ปรับปรุงดินไม่ว่าชนิดไหน ๆ ครูเป็นแรงบันดาลใจในการปลูกต้นไม้ และเป็นแรงบันดาลใจในการตั้งใจทำหน้าที่ค่ะ พอเย็น ๆ ไปนวดกับเพื่อนที่มาขอพักค้างด้วย
ตอนที่หมอนวดบีบ ๆ ตามร่างกาย เจ็บมากค่ะแต่ก็ใช้ลมหายใจช่วยจึงพอทน อาการผิดปกติของเส้นตามร่างกายมีมากอยู่ค่ะครู หมอนวดจึงต้องลงน้ำหนักออกแรงมาก จนหมอนวดบางคนเปรยแบบแซว ๆ หลายครั้งว่า “ตัวเล็ก ๆ แต่เล็กพริกขี้หนู ดูตอนเดินมานึกว่าจะนวดง่าย ๆ สบาย ๆ แต่พอจับแล้วแน่นมาก มีแต่กล้ามกับเส้นเอ็น” ก็เรียกรอยยิ้มจากคนรอยข้างได้จากคำกล่าวนี้บ่อย ๆ วันนี้หมอนวดเก่งมากค่ะ งัดแงะ แทะเส้น ออกมา กด ๆ นวด ได้ดีมาก แต่เจ็บ แบบร้าวไปตามเส้น เหมือนโดนจี้ถูกจุด รู้สึกเหมือนตอนครูช่วยแก้ไข จี้ลงไป ณ จุดบกพร่อง เจ็บ แต่ก็รู้สึกดีขึ้น สิ่งที่พอจะช่วยตัวเองว่าคือ “พยายามอยู่กับลมหายใจ”
พบว่า “เวลาเราเจ็บ หรือ กลัวเราจะกลั้นหายใจค่ะครู แต่พอรู้ว่ากลั้นลมหายใจ ก็จะค่อย ๆ ปรับลมหายใจแล้วก็รู้สึกถึงการรับสัมผัสดีขึ้น ช่วยบอกหมอว่า “ถูกเส้นหรือไม่” เพราะตัวบาง มีแต่กล้ามเนื้อกับเส้นเอ็น แถมเส้นมันชอบหลบ ต้องนวดหนัก ๆ แบบถูกเส้นจึงจะโอเคค่ะครู ถ้ากดผิดที่ก็จะระบม ได้เรียนรู้กับตนเองว่า “การอยู่กับลมหายใจ ทำให้ทนความเจ็บปวดได้มากกว่าปกติค่ะ”
ตอนนี้รู้สึกง่วงมาก ๆเลยค่ะครู แต่พยายามจะดำรงการเขียนจดหมายไว้
รักและเคารพครูค่ะยู่กับลมหายใจ ทำให้ทนความเจ็บปวดได้กว่าปกติ" ............เจ้าติ๋ว
